Release Athens: Three Days Grace, Black Veil Brides, Overgrown @ Πλατεία Νερού, 28/06/26

Η όγδοη ημέρα του Release Athens 2026 είχε ένα βάρος που το κουβαλούσε από την ανακοίνωσή της. Έπειτα από χρόνια που το όνομά τους έλειπε από κάθε ελληνικό πρόγραμμα, οι Three Days Grace πατούσαν επιτέλους ελληνικό χώμα, φέρνοντας μαζί τους μια ολόκληρη post-grunge παράδοση που η εγχώρια κοινότητα είχε αγκαλιάσει χωρίς ποτέ να την έχει δει από κοντά. Στην Πλατεία Νερού, με τους Black Veil Brides και τους Overgrown να ανοίγουν τον δρόμο, η βραδιά είχε όλα τα συστατικά για να μείνει, και τελικά έμεινε για παραπάνω από έναν λόγο.

Οι Overgrown ανέλαβαν να σπάσουν τον πάγο και αποδείχθηκαν η ευχάριστη έκπληξη της βραδιάς. Μια νεοσύστατη μπάντα που μέχρι στιγμής έχει έξι singles στο ενεργητικό της, και φέρνει μια νοσταλγική εκδοχή του 00s ήχου με σαφή λατρεία σε μπάντες όπως οι Deftones, Alice In Chains και Chevelle. Μια από τις περιπτώσεις όπου το hype των κοινωνικών δικτύων δεν είναι βασισμένο στον εντυπωσιασμό αλλά σε ουσιώδη ικανότητα να γράφουν κομμάτια που μιλάνε στην καρδιά. Ο ήχος τους ήρθε καθαρός και ισορροπημένος από το πρώτο λεπτό, και το παίξιμό τους είχε μια ενέργεια που δεν περίμενε κανείς από μια άβγαλτη μπάντα. Χωρίς περιττές πόζες και χωρίς να ζητούν την προσοχή που τελικά κέρδισαν μόνοι τους, έβαλαν τις βάσεις για το υπόλοιπο της βραδιάς και κράτησαν τον κόσμο που είχε ήδη μαζευτεί μπροστά στη σκηνή.

Όπως ανέφεραν, η παρουσία τους σε μια τέτοια σκηνή είναι σαν όνειρο για τους ίδιους, και σίγουρα με κομμάτια όπως το "Give Up" κατάφεραν να κερδίσουν την προσοχή μας. Αξιοπρόσεκτο το πως άτομα νεότερης ηλικίας δείχνουν τόσο να αποδίδουν υλικό με ξεκάθαρο 00s προσανατολισμο χωρίς να έχουν ζήσει τις στιγμές δόξας τους, με το ίδιο να ισχύει και για μεγάλο μέρος του κοινού, που δείχνει αποφασισμένο να επαναφέρει αυτή την αισθητική ξανά στο προσκήνιο.

Η σκυτάλη πέρασε στους Black Veil Brides, και εδώ τα πράγματα μπερδεύτηκαν. Ο ήχος υπήρξε μέτριος για το μεγαλύτερο μέρος του σετ, με τα τύμπανα να υπερκαλύπτουν τις ρυθμικές κιθάρες και να ισοπεδώνουν τη δυναμική των κομματιών. Η εικόνα μιας μπάντας που είχε προετοιμαστεί σχολαστικά ήταν εκεί, η σκηνική παρουσία είχε δουλευτεί, όμως το ηχητικό αποτέλεσμα δεν άφησε περιθώριο να την απολαύσουμε όσο της άξιζε. Το άδικο γίνεται μεγαλύτερο αν σκεφτεί κανείς πόσος κόσμος είχε έρθει ειδικά γι’ αυτούς, κάτι που φαινόταν εύκολα από τις ενδυματολογικές επιλογές μεγάλου μέρους του κοινού.

Το παράπονο ανέλαβε να το εκφράσει ο ίδιος ο Andy Biersack από τη σκηνή. Σχολίασε πως, παρότι η μπάντα δεν απολαμβάνει την προβολή που θα ήθελε, με τον frontman να επισημαίνει πως ούτε τα social media του ίδιου του φεστιβάλ δεν ανέβασαν κάτι γι’ αυτούς, η χαρά τους που βρέθηκαν στην Ελλάδα ήταν ειλικρινής. Έκλεισε με την υπόσχεση μιας επιστροφής το 2027, και η αντίδραση του κοινού έδειξε ότι το ραντεβού θα τηρηθεί. Έμεινε η αίσθηση μιας εμφάνισης που πάλεψε με τις συνθήκες περισσότερο από όσο με το ίδιο το υλικό.

Όταν τα φώτα χαμήλωσαν για τους Three Days Grace, η ατμόσφαιρα άλλαξε άρδην. Η πρώτη τους εμφάνιση στη χώρα μας ήταν εξαιρετική από την αρχή ως το τέλος, με ένα setlist που ταξίδεψε σε όλες τις εποχές τους και κράτησε ζωντανή τη σύνδεση με κάθε γενιά οπαδών μέσα στο κοινό. Οι δύο frontmen, ο Adam Gontier και ο Matt Walst, μοιράστηκαν τη σκηνή ισορροπώντας ανάμεσα στη θεατρικότητα και στην ωμή rock ενέργεια, ο ένας συμπληρώνοντας τον άλλον χωρίς να διεκδικεί τον χώρο του.

Με την εισαγωγή του "It’s All Over" να προετοιμάζει το έδαφος, το "Dominate" άνοιξε επιθετικά τη βραδιά και το "Animal I Have Become" ήρθε αμέσως μετά για να ανάψει το πρώτο μαζικό ξέσπασμα του κοινού. Από εκεί και πέρα το πρώτο μέρος κινήθηκε ανάμεσα στις μεγάλες επιτυχίες και στα πιο πρόσφατα κομμάτια, με το "Pain" και το "I Hate Everything About You" να γίνονται τραγούδια ολόκληρης της Πλατείας Νερού και το "Time of Dying" να κλείνει τον πρώτο κύκλο με ένταση που δεν άφησε κανέναν αμέτοχο.

Η πιο όμορφη στιγμή ήρθε στο ακουστικό πέρασμα, εκεί που η μπάντα χαμήλωσε τους τόνους και έστησε μια παρεΐστικη ατμόσφαιρα, θυμίζοντας τις απαρχές της και την εποχή που τα τραγούδια αυτά γράφτηκαν μακριά από τις μεγάλες σκηνές. Το "Lost in You" έδωσε το στίγμα της ενότητας, αλλά η αληθινή έκπληξη κρύφτηκε στο μενταγιόν που ακολούθησε: μέσα στο "Chalk Outline" χώθηκε ένα απρόσμενο διπλό σπάσιμο στο "Porn Star Dancing" από τους My Darkest Days (πρώην μπάντα του Walst) και στο "My Sharona" των Knack, ένα παιχνιδιάρικο νεύμα που έπιασε το κοινό απροετοίμαστο και χάρισε στη βραδιά τη χαλαρή της κορύφωση. Το "Lifetime" σφράγισε το διάλειμμα οικειότητας, δίνοντας στον κόσμο την ευκαιρία να τραγουδήσει αντί απλώς να ακούσει.

Το δεύτερο μέρος επανέφερε τον όγκο, και το έκανε με τον πιο αναπάντεχο τρόπο. Το "World So Cold" προλογίστηκε από τις πρώτες νότες του "Parabola" των Tool, μια αναφορά που λίγοι περίμεναν σε αυτή τη σκηνή και που έδειξε ότι η μπάντα ξέρει να μιλάει και στο πιο απαιτητικό κομμάτι του κοινού της. Από εκεί, το "Just Like You" και το "Painkiller" κράτησαν ψηλά τη θερμοκρασία, μέχρι που το "Never Too Late" και το "Riot" ανέλαβαν να κλείσουν τη βραδιά με δύο ύμνους που η Πλατεία Νερού γνώριζε απ’ έξω.

Η ενθουσιώδης υποδοχή που επιφύλαξε ο κόσμος καθ’ όλη τη διάρκεια του σετ έλεγε από μόνη της την ιστορία. Η πρώτη εμφάνιση των Three Days Grace στην Ελλάδα άργησε πολύ, πολύ περισσότερο από όσο θα έπρεπε για μια μπάντα αυτού του βεληνεκούς. Όταν όμως ήρθε, άφησε όλους τους φίλους τους ικανοποιημένους και με την αίσθηση ότι η αναμονή, τελικά, μέτρησε υπέρ της βραδιάς.

Φωτογραφίες: Μαρίζα Καψαμπέλη