Darklon, Leatherhead, Stygian Path @ Piraeus Club Academy, 23/01/26

Μια σπουδαία συναυλιακή σύμπραξη μάς επεφύλασσε το τέλος της περασμένης εβδομάδας, με τρία κορυφαία εγχώρια σχήματα του παραδοσιακού μεταλλικού ήχου να ενώνουν τις δυνάμεις τους επί σκηνής, προς τέρψη των ευήκοων ώτων μας. Ο λόγος, φυσικά, για τους Stygian Path, τους Leatherhead και τους Darklon, μια τριπλέτα ανερχόμενων σχημάτων που έχει δώσει εξαιρετικά συνθετικά δείγματα γραφής, αποδεικνύοντας και συναυλιακά τις δυναμικές τους.

Στο ρόλο του opening act, οι Stygian Path θα είχαν τον, μάλλον, πιο δύσκολο ρόλο, καθώς τη στιγμή που ξεκίνησαν το set τους, κόσμος ακόμη συνέρρεε στο γνωστό μαγαζί επί της οδού Πειραιώς. Αυτό, βέβαια, διόλου πτόησε τους πρωτοεμφανιζόμενους epic metallers, οι οποίοι απέδωσαν με τον πλέον πειστικό τρόπο τα καλούδια που έκρυβε το απαστράπτον περσινό τους ντεμπούτο.

Μια απίθανου ηχοχρώματος φωνή, κάπου μεταξύ του Hansi Kürsch και του Mathias Blad, κυριάρχησε πάνω από τις επικολυρικές ατμόσφαιρες των συνθέσεων του "Lorekeeper", με τις κιθάρες να κεντούν και σε συνθήκες ζωντανής εμφάνισης και τα πάντα να προϊδεάζουν πως αυτή είναι μονάχα η αρχή για την μπάντα, που, κατά γενική ομολογία, έρχεται με τσαμπουκά να προστεθεί στην ήδη κυριαρχική εγχώρια εσοδεία σχημάτων που έχουν σμιλεύσει μια νέα πραγματικότητα για την ελληνική heavy/power/epic σκηνή.

Κερασάκι στην τούρτα, λίγο πριν το τέλος του set τους, η διασκευή στο "Days Of High Adventure" από το "My Name Will Live On" των Doomsword, μια επιλογή που ταίριαξε απόλυτα στο περιρρέον κλίμα και το υπόλοιπο υλικό της μπάντας. Περιμένουμε τα επόμενα βήματα τους, συναυλιακά και δημιουργικά, με ενθουσιασμό.

Οι Leatherhead, πάλι, είναι ένα άλλο, διαφορετικό κεφάλαιο, που κάθε νέα του σελίδα μας βρίσκει ακόμη πιο ανυπόμονους. Βλέπετε, οι Λαρισαίοι speed metallers ετοιμάζονται κιόλας να κυκλοφορήσουν τη sophomore δουλειά τους, με το "Violent Horror Stories" να αποτελεί έναν από τους δίσκους της χρονιάς στο ύφος που δραστηριοποιούνται. Περισσότερα για αυτό θα πούμε στο άμεσο μέλλον, αλλά μέχρι τότε, πρέπει να ομολογήσουμε πως και στο σανίδι, η μπάντα στέκει απόλυτα ανταγωνιστική, ίσως και καλύτερη σε απόδοση από τα στουντιακά της πεπραγμένα.

Σε μια κολασμένη εμφάνιση, το κουιντέτο κυριάρχησε επί σκηνής, βγάζοντας στη συναυλιακή βιτρίνα το υπέροχο υλικό του ντεμπούτου του, αλλά και δύο τραγούδια από το επερχόμενο, νέο του δίσκο. Απόλυτα συγχρονισμένοι, με κιθαριστικό δίδυμο φωτιά, rhythm section μπετόν – αρμέ και frontman κλάσης, οι Leatherhead αναβιώνουν με τον πιο εμφατικό τρόπο τον ήχο εκείνο των Metal Church κι Agent Steel, των Overkill και Annihilator, με τη στόφα του σύγχρονου και την horror ατμόσφαιρα περιρρέουσα σε κάθε τους έκφανση.

Πραγματικά, η μπάντα πρέπει να θεωρείται μια αποκάλυψη για το είδος, αφού κάθε τους βήμα επιβεβαιώνει ότι το παρόν και το μέλλον τους ανήκει. Ιδιαίτερη μνεία, δε, αξίζει στον Τόλη Μέκρα, η σκηνική παρουσία και η φωνή του οποίου αποτελεί μεγάλο ατού για να ξεδιπλωθούν στο απόλυτο μεγαλείο τους οι δυναμικές των συνθέσεων, αφού το vibrato και οι υψίφωνες εξάρσεις του είναι χαρακτηριστικές, ενώ και το όλο «ινδιάνικο» concept που ενσαρκώνει – και βρίσκει την κορύφωση του στο ομώνυμο τραγούδι τους – έχει τον ιδανικό εκφραστή του στο πρόσωπο του. Καλώς εχόντων των πραγμάτων, μιλάμε για σχήμα που μελλοντικά μπορεί να φτάσει τουλάχιστον το status των Enforcer, στο σύγχρονο μεταλλικό γίγνεσθαι.

Η συγκεκριμένη βραδιά ήταν δική τους και άμεσα συνδεδεμένη με την προώθηση του "Mind Reaper", ομολογουμένως όνομα και πράμα κατά τις ακροάσεις του. Κάπως έτσι θα ολοκληρωνόταν ένας άτυπος κύκλος καταγραφής του, ο οποίος πέρασε τα στάδια προακρόασης - παρουσίασης και τώρα της ζωντανής απόδοσής του. Το γεγονός πως οι Darklon θα έμεναν αρκετή ώρα στο σανίδι μας έκλεισε το μάτι πως θα ακούγονταν και οι δύο προηγούμενες δουλειές τους, όπερ και εγένετο. Ω, τί χαρά.

Ξεκάθαρα με το νέο δίσκο περνάνε στο επόμενο επίπεδο και ενίσχυσαν αυτή την εντύπωση με το να στήσουν την εμφάνισή τους άκρως επαγγελματικά: έφεραν αποκλειστικά δικό τους εξοπλισμό, από ήχο έως φωτισμό, ενώ δε θα μου έκανε εντύπωση αν μέρος της έγκαβλης απόδοσής τους παρουσιαστεί μελλοντικά και οπτικά. Υπό τους ήχους ορχηστικού προλόγου και με σχεδόν γεμάτο το club, η αθηναϊκή τετράδα όρμησε στη σκηνή και για όση ώρα βρέθηκε εκεί, την εξουσίασε.

Αν δεν κάνω λάθος, ακούστηκαν τα 7/8 του νέου δίσκου, ένα συνεχές σφυροκόπημα US metal στα καλύτερά του, που έσπαγε από τις σφήνες συνθέσεων των πρότερων δίσκων τους. Ναι, ακούστηκε και το ομώνυμο, όπως και η προσωπική αδυναμία που ονομάζεται "The Way Back Home". Συγκίνηση μεγάλη. Στιβαροί και δεμένοι, παράλληλα μετρημένοι στο στήσιμό τους δίχως υπερβολές, γράπωσαν το κοινό εξαρχής και δεν το άφησαν παρά μόνο μόλις ακούστηκαν οι τελευταίες νότες από το "Mind Reaper", με σχεδόν καθολική τη συμμετοχή του κοινού, αμέ. Αυτή που δε χρήζει παρότρυνσης από τον τραγουδιστή, παρά εκλύεται αυθόρμητα με την αδρεναλίνη στα ύψη.

Θα σταθώ και μεμονωμένα στην παρέα – τετράδα, αφού έκαστος από το πόστο του διέπρεψε: η ραχοκοκαλιά της μπάντας, το rhythm section, εμπλουτίζει καίρια και μοναδικά τις συνθέσεις, είτε με τα χωσίματα – καλπασμούς του Γιώργου στα τύμπανα, είτε με τις ογκώδεις μπασογραμμές του Σάββα. Ο Βασίλης έχοντας ήδη δώσει διαπιστευτήρια στο -όφωνο μέσω του νέου δίσκου, δίχως κανένα πρόβλημα έκανε δικές του και τις παλαιότερες συνθέσεις, υποστηρίζοντας τες ιδανικά. Τέλος, ο Κώστας που σε μεγάλο βαθμό τρέχει την μπάντα, απέδειξε ότι μία κιθάρα μπορεί να είναι αρκετή, αφήνοντας τυχόν σκέψεις για παρουσία δεύτερης να χαθούν στον αέρα.

Με αυτά και αυτά η βραδιά έκλεισε όπως ακριβώς άνοιξε, με χαμόγελα ικανοποίησης και χαράς. Το 3/3 έγινε πραγματικότητα και η ελληνική σκηνή απέδειξε εκ νέου πως φέρει παγκόσμιο χαρακτήρα και πως όντως, η σκληρή δουλειά ανταμείβεται. Τα όσα έλαβαν χώρα αργότερα πλησίον σε rock club δεν είναι της παρούσης. Ναι, το air guitar πήγε σύννεφο, ποτήρια υψώθηκαν στον αέρα και μπόλικες φωνές ενώθηκαν σε μία. Γαμώ.

Φωτογραφίες: Σπύρος Κούκας