Alora Crucible

Thymiamatascension

House Of Mythology (2021)
Από τον Αντώνη Καλαμούτσο, 04/10/2021
Ένα ακόμα side project του Toby Driver που είναι όμως εξαιρετικά ποιοτικό για να μείνει θαμμένο

Κι ενώ μερικοί βαρεμένοι περιμένουμε εναγωνίως το νέο άλμπουμ των Kayo Dot, ο πολυπράγμων κύριος Toby Driver επιστρέφει με ένα εξαιρετικά ποιοτικό νέο project. Η αιθέρια, ονειρική μουσική των Alora Crucible μας κέντρισε το ενδιαφέρον από την πρώτη στιγμή - κατά την παρθενική του παρουσίαση του στο περασμένο Roadburn Redux - και το full άλμπουμ εκπληρώνει τελικά τις όποιες υποσχέσεις. Όπως φανερώνει κι ο περίεργος του τίτλος, το "Thymiamatascension" επιθυμεί να αναδυθεί στους ουρανούς, στο κυνήγι μιας μυστικής πνευματικότητας. Ξεχύνεται με μόνα του όπλα τις ambient κιθαριστικές μελωδίες, αφηρημένα synths κι ένα εκφραστικό βιολί που ξεχειλίζει πάθος και λυρισμό. Ναι, το οπλοστάσιο φαντάζει φτωχό, προς έκπληξη μας όμως οι συνθέσεις καταφέρουν πραγματικά να μαγνητίσουν και να συγκινήσουν, με την κρυστάλλινη τους μελωδικότητα και τον ώριμο new age τους χαρακτήρα. Ένα άλμπουμ για τις μικρές ώρες, ένα άλμπουμ που προσεγγίζεται καλύτερα με ονειρικές διαθέσεις, ένα άλμπουμ πολύ όμορφο για να ξεχαστεί γρήγορα.

Bandcamp

  • SHARE
  • TWEET
  • Malady

    Ainavihantaa

    Svart Records (2021)
    Από τον Αντώνη Καλαμούτσο, 05/10/2021
    Φινλανδικό progressive rock ιδανικό για '70s πιουρίστες

    Δεν γνωρίζω αν οι Malady «κρατούν τη δάδα του φινλανδικού prog rock», όπως ισχυρίζεται το δελτίο τύπου, είμαι όμως σίγουρος ότι, στο τρίτο τους άλμπουμ, είναι εξαιρετικά καλοί και στοχευμένοι σε αυτό που κάνουν. Με την εξαίρεση κάποιων καλλωπισμένων σχημάτων στο μπάσο, το prog των Malady δεν προκρίνει ποτέ την τεχνική. Αντί αυτής, εμβαθύνουν στον κλασικό, ατμοσφαιρικό ήχο των '70s κι εμμένουν ολοκληρωτικά σε γλυκόπικρα mid- tempo κάδρα. Η σκανδιναβική φινέτσα είναι φυσικά παρούσα μέσω των jazzy πινελιών που προσθέτει το σαξόφωνο και της αναπόφευκτης φυσιολατρικής διάθεσης που διανθίζει σχεδόν οτιδήποτε έρχεται από τις προοδευτικές σκηνές του ευρωπαϊκού βορρά. Τα λιγοστά φωνητικά ομιλούν τη μητρική τους γλώσσα, το "Ainavihantaa" είναι όμως πολύ περισσότερο μια συλλογή όμορφων στιγμιότυπων παρά τραγουδιών. Ένα άλμπουμ που μπορεί να είναι πολύτιμο για τους παθιασμένους φίλους του συγκεκριμένου ήχου, και πιθανόν αδιάφορο για όλους τους υπόλοιπους.

    Spotify

  • SHARE
  • TWEET
  • Enslaved

    Caravans To The Outer Worlds

    Nuclear Blast Records (2021)
    Από τον Αποστόλη Ζαμπάρα, 07/10/2021
    Το κονβόι έγινε καραβάνι και η κατάδυση προς τα σκοτεινά βασίλεια της ψυχής συνεχίζεται

    To "Utgard" το λάτρεψα. Πηχτό και συμπαγές σαν το σκοτάδι, ριψοκίνδυνο και ευαίσθητο όπως τα συναισθήματα, το τελευταίο LP των Enslaved τους επανέφερε σε επίπεδα δισκογραφικών κορυφών. Ένα χρόνο μετά, έρχεται αυτό το EP τεσσάρων κομματιών. Πάνε δέκα χρόνια από το τελευταίο τους και η επιλογή τους να ηχεί θεματικά ομοιόμορφο, δείχνει πως αυτή η κυκλοφορία, εμφανώς επηρεασμένη από τον ήχο του προκατόχου και των κυκλοφοριών της μπάντας στις αρχές του αιώνα, έχει δική της υπόσταση. Κατά ένα τρόπο, η εσωτερική αναζήτηση του "Utgard" εδώ εξερευνάται ενδελεχώς σε μεγαλύτερη έκταση.

    Δύο ιντερλούδια χωρίζουν μια διπλή μεταμόρφωση. Το εκπληκτικό ομότιτλο, (μα πως αφήνουν τέτοιες συνθέσεις εκτός δίσκων), παρουσιάζει τους Enslaved του σήμερα να περιδιαβαίνουν τα "Convoys To Nothingness". Η επιλογή τους δε, να συνθέσουν τον, πειραματικό διάδοχο του "Ruun", σε πλήρες θεατρικό μεγαλείο, δείχνει πως οι οπτικοακουστικές τεχνοτροπίες που καλλιέργησαν με τα livestreams αποτέλεσαν σαφή έμπνευση. Οι Enslaved είναι αυτοί που είναι γιατί έχουν αντιληφθεί το άχρονο της προοόδου και της έμπνευσης, το πολυπρισματικό του σκοταδιού και την ουσία του ακραίου ήχου. Το κονβόι έγινε καραβάνι και τα αρχέτυπα πλέον δεν μας τρομάζουν σε αυτό το εικοσάλεπτο ταξίδι, αφού όσο αυτοί θα δισκογραφούν η ψυχή θα θεραπεύεται.

    Spotify

  • SHARE
  • TWEET
  • Jalang

    Santau

    Heavy Machinery Records (2021)
    Από τον Αποστόλη Ζαμπάρα, 11/10/2021
    H μετενσάρκωση των Lái ντεμπουτάρει και παρασέρνει στον κολασμένο και εξεγερσιακό d-beat χορό της

    Ονομασμένα από σύνθεση των Αυστραλών Lái, οι Jalang διαθέτουν επίσης μέλη από Sheer Mag, Exist Extinct και Ubik. Αποτελούν την πεμπτουσία της hardcore σκηνής της Μελβούρνης και επιδίδονται σε ένα ιδιότυπα ρυθμικό hardcore/d-beat. Η βιωματική προσέγγιση τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά, που επεκτείνεται από ζητήματα έμφυλης ταυτότητας και κακοποίησης μέχρι ιδεολογικές τοποθετήσεις, φαινομενικά ηχεί ως άλλη μια αδυσώπητη ηχητική επίθεση σε αυτό το ύφος. Οι 11 συνθέσεις, σε άψογη παραγωγή, όμως, χαρίζουν 24 λεπτά όπου το μπάσο, τα κοψίματα καθώς και η ερμηνείες της frontwoman Alda (σε δύο γλώσσες) αναβλύζουν οργή και περηφάνια, όπως η συμβολική χρήση της λέξης του τίτλου.

    Αν είσαι προσεκτικό, θα παρατηρήσεις πως τα κομμάτια αιχμαλωτίζουν μια διαφοροποιημένη ενέργεια. Μεθούν από την αυθάδεια των '80s, και εμμένοντας πεισματικά εκεί, επιτυγχάνουν μια έκρηξη συναισθημάτων. Θα μπορούσα να ξεχωρίσω τραγούδια όπως το "War On Reality", το Cops N Klan" ή το "Senandung Akhir Zaman". Αν σου αρέσει αυτός ο ήχος, πιθανώς να ξετρελαθείς με την ταυτότητα που φανερώνουν οι Jalang με το απελευθερωτικό και εξεγερσιακό λίκνισμά τους ανάμεσα σε beats και distortions. Μην ξεχάσεις να δεις την μπάντα να παίζει όλο το φανταστικό αυτό άλμπουμ ζωντανά. Διαφορετικό κτήνος.

    Bandcamp

  • SHARE
  • TWEET
  • Impure Wilhelmina

    Antidote

    Season Of Mist (2021)
    Από τον Άλκη Κοροβέση, 12/10/2021
    Εκεί που οι Katatonia συναντάνε τους Smiths

    Δύο είναι τα ουσιαστικά συστατικά των Ελβετών. Το πρώτο έχει να κάνει με τη μουσική τους, η οποία πατάει στο dark rock / metal με ελάχιστα black metal ξεσπάσματα. Στο "Antidote" θα βρεις αρκετά σημεία progressive, ακόμα και post-metal. Αρκετά riff, μελωδικά lead αλλά και τεχνικά ρυθμικά μέρη συνθέτουν το σύνολο των δέκα κομματιών του δίσκου. Η μπάντα που κυρίως φέρνουν στο μυαλό είναι οι Katatonia. Και κάπως έτσι ερχόμαστε και στο δεύτερο σκέλος της επιτυχίας των Impure Wilhelmina. Τα φωνητικά του Schnidl, τα οποία παίρνουν αρκετά στοιχεία από τον Jonas Renkse κατά κύριο λόγο, ενώ σε ορισμένα κομμάτια ο frontman των Impure Wilhelmina καταφέρνει να αγγίξει τη χροιά του Morrissey. Οι όμορφες συνθέσεις του έβδομου άλμπουμ της μπάντας, όπως το "Gravel", ανέσυραν μνήμες "Tonight’s Decision", ενώ άλλα σαν το "Everything Is Vain" είναι σαν οι James να το γύρισαν στο doom.

    Bandcamp

  • SHARE
  • TWEET
  • Scream Collision

    Memories

    Wormholedeath Records (2021)
    Από τον Αντώνη Μαρίνη, 13/10/2021
    Hard & heavy που τιμάει το χθες αλλά πατάει στο σήμερα

    Στην πρώτη τους εμφάνιση, οι Scream Collision ακούγονται συνειδητοποιημένοι και ουσιώδεις. Ο τρόπος που πηγαίνουν από κλασικής κοπής rock σε progressive με μεταλλικές αποχρώσεις κι από εκεί σε power-ίζοντα περάσματα δείχνει ένα σχήμα που, πριν από οτιδήποτε άλλο, είναι πιστό στον χώρο που υπηρετεί. Από την πρώτη ως την τελευταία στιγμή ο φωτισμός δυναμώνει κι ελαττώνεται χωρίς παύση. Οι κιθάρες και τα πλήκτρα βρίσκονται σε έναν μόνιμο αμφίρροπο αγώνα. Μέσα σε δεκατρία λεπτά, το σερί των "The Last Straw" και "Asylum" δίνει μία άψογη σύνοψη του συνόλου· ήχος βαρύς και μελωδικός, τεχνικός χωρίς υπερβολές, γεμάτος ειλικρίνεια και περιπέτεια. Η παραγωγή βγάζει έναν μοντέρνο αέρα που ίσως ξενίσει τους της παλαιάς σχολής, σε τελική ανάλυση όμως, λειτουργεί κάτι παραπάνω από ικανοποιητικά. Τα σαράντα λεπτά του "Memories" δε θα αλλάξουν κανέναν μουσικό χάρτη, πρακτικά όμως αυτό δεν σημαίνει κάτι. Το κεντρικό riff του "Rigged Game" ροκάρει και χωρίς να επανακαθορίσει το όποιο παιχνίδι.

  • SHARE
  • TWEET
  • Underdark

    Our Bodies Burned Bright On Re-Entry

    Surviving Sounds/Through Love/Tritoid Records (2021)
    Από τον Αποστόλη Ζαμπάρα, 14/10/2021
    Πολυαναμενόμενο πολιτικοποιημένο post-black metal ντεμπούτο με κρυμμένη προσωπικότητα

    Λατρεύω το γεγονός πως ξεπετάγονται διαρκώς red anarchist black metal μπάντες. Ακόμη περισσότερο, εκτιμώ το να συνδυάζουν τις ελευθεριακές και προοδευτικές τους αντιλήψεις με παρόμοιες μουσικές αναζητήσεις. Οι Βρετανοί Underdark, γνωστό όνομα στον χώρο, κυκλοφόρησαν πριν δύο μήνες το ντεμπούτο LP τους, επιτέλους. Ο υπέροχα ονομασμένος αυτός δίσκος, δεν είναι ένα προβλέψιμο ατμοσφαιρικό black metal έργο. Συνδυάζει γενναίες δόσεις screamo/post-hardcore/blackgaze δίπλα σε αδυσώπητο riffing. Κατά κάποιο τρόπο ηχεί ως τους Portrayal Of Guilt αν ενέδιδαν σε ωμό black metal. Διαθέτει υπέροχους στίχους, όσο αλληγορικούς μα και ευκρινείς επιβάλλει η περίσταση. Περιέχει μια μεγάλη σύνθεση που ακούει στο όνομα "With Ashen Hands Around Our Throats". Κυρίως όμως, εκπληρώνοντας τις όποιες προσδοκίες, συστήνει ένα συγκρότημα, που παρά τα προφανή περιθώρια βελτίωσης, μπορεί να συγκινήσει με τον ύψιστο τρόπο που καθιστά αυτήν την τέχνη μοναδική.

    Bandcamp

  • SHARE
  • TWEET
  • Havukruunu

    Kuu Erkylän Yllä (EP)

    Naturmacht Productions (2021)
    Από τον Πάνο Ζαρκαδούλα, 15/10/2021
    Δεν κυκλοφόρησε τυχαία στις 8 του Οκτώβρη, είναι βαμμένο με Αίμα, Φωτιά και Θάνατο

    Τα περσινά τους κατορθώματα ηχούν ακόμα εκκωφαντικά. Αρκετοί συνάδελφοί τους πρόσφεραν back to back δημιουργίες εκμεταλλευόμενοι το συναυλιακό κενό των τελευταίων δύο χρόνων, ομοίως πράττουν και οι Φινλανδοί. Με σκοπό τη βελτίωσή τους συνθετικά και ατομικά ως μουσικοί. Να φύγει δηλαδή η «φύρα», οι περιττές μουσικές στιγμές και η ομοιογένεια να αποτελέσει ζητούμενο και αποτέλεσμα. Οι ταχύτητες ανεβαίνουν, το «σκληρό» πρόσωπο της μπάντας επικρατεί, παραμένοντας σποραδικά επικοί. The Quorthonian way, λατρεύοντας το έπος του 1988. Σκοτεινή ατμόσφαιρα από την αρχή έως το τέλος του EP, με παλαιότερες και νεότερες ιδέες να αποδίδονται επιτέλους όπως επιθυμούν οι συντελεστές τους. Φοβερή χρήση πλήκτρων, ειδικά στους επιλόγους των τραγουδιών, λίγα μα χορταστικά χορωδιακά σημεία, ήχοι μαχών παρόντες, η αδρεναλίνη ανεβαίνει με σταθερό ρυθμό. Για να κορυφωθεί και να γίνει ανατριχίλα στα τελευταία λεπτά της τελευταίας σύνθεσης. Πόσο σκοτεινό έπος να αντέξουμε πχια;

    Bandcamp
    YouTube

  • SHARE
  • TWEET
  • Kowloon Walled City

    Piecework

    Neurot Recordings/Gilead Media (2021)
    Από τον Αντώνη Καλαμούτσο, 18/10/2021
    Noise rock εξαιρετικής ωριμότητας και τελετουργικής δυναμικής

    Ακούς το τέταρτο άλμπουμ αυτού του κουαρτέτου από το Oakland και ξέρεις ότι υπάρχει πολύς κόσμος που μπορεί να το νιώσει. Να χάσει ελαφρώς την αίσθηση του χρόνου μέσα στην τελετουργία και τις παράξενες δομές των noisy heavy rock συνθέσεων του "Piecework", να βιώσει έναν σκληρό ηχητικό κόσμο που έχει ένταση χωρίς ποτέ να ξεσπάει ολοκληρωτικά, να αναρωτηθεί πόσο έξοχα αυτή η μπάντα εντάσσει στη μουσική της τις παύσεις και τις σιωπές. Τα φωνητικά είναι λίγο flat αλλά κουβαλούν κάτι από τη διαταραγμένη ουδετερότητα του Alexis Marshall, η παραγωγή είναι απλώς εκπληκτική, η δύναμη της μουσικής ορίζεται τόσο από αυτά που εκφράζει όσο κι από αυτά που υπονοεί. Ακούς τους Kowloon Walled City και ξέρεις ότι ακούς έναν ποιοτικό απόγονο των Shellac ή έναν πρώτο ξάδερφο των Sumac ή αλλιώς, μια μπάντα που έχει μετουσιώσει τις διδαχές του κλασικού post/sludge metal σε ώριμη κι έξυπνη δύναμη.

    Bandcamp

  • SHARE
  • TWEET
  • Illudium

    Ash Of The Womb

    Prophecy Productions (2021)
    Από τον Άλκη Κοροβέση, 19/10/2021
    Ενδιαφέρον πάντρεμα stoner, doom και post-rock με έντονες επιρροές από Chelsea Wolfe

    To τρίο από την Καλιφόρνια κάνει φέτος το μεγάλο βήμα μετά το "Septem" του 2016, κυκλοφορώντας το "Ash Of The Womb" μέσω της Prophecy. Η κινητήρια δύναμη πίσω από την μπάντα, Shantel Amundson, μπορεί να δηλώνει πως οι επιρροές της περιλαμβάνουν τους Smashing Pumpkins, τους Isis, την Kate Bush και τους Cocteau Twins, ωστόσο η μουσική του δεύτερου άλμπουμ των Illudium μόνο με τους δεύτερους θα μπορούσε κάπως να συγκριθεί, κυρίως λόγω όγκου. Προσωπικά, το προοδευτικό μπαστάρδεμα stoner και doom με λίγo post-rock, που με μεγάλη επιτυχία επιχειρούν οι Illudium, μου βγάζει κάτι ανάμεσα σε Universe217 και Darkher με φωνητικά που πατάνε αρκετά πάνω στην Chelsea Wolfe. Μάλιστα μπόλικη από την ατμόσφαιρα του δίσκου ταιριάζει απόλυτα με τo μελαγχολικό, σχεδόν καταθλιπτικό, συναίσθημα του "The Abyss" και σε αυτό παίζει καταλυτικό ρόλο η αιθέρια φωνή της Amundson. Οι συνθέσεις μόνο απλοϊκές δεν μπορούν να χαρακτηριστούν, ενώ ο φίλος του ατμοσφαιρικού ήχου, σίγουρα θα βρει στιγμές σε αυτές με τις οποίες θα ταυτιστεί. Το "Ash Of The Womb" αποτελεί μια εξαιρετική συνέχεια και εξέλιξη του "Septem" με τα δείγματα γραφής της μπάντας να προμηνύουν μια αξιόλογη καριέρα στον χώρο.

    Bandcamp

  • SHARE
  • TWEET
  • Caveman Cult

    Blood And Extinction

    Nuclear War Now! Productions (2021)
    Από τον Αποστόλη Ζαμπάρα, 20/10/2021
    Bestial/war black λατρεία από τη Φλόριδα που επιτυγχάνει αταβιστικά σε πρωτόγονο μουσικό άθλημα

    Πάνε πλέον πέντε χρόνια από όταν άκουσα το ντεμπούτο τούτων των σπηλαιανθρώπων από το Μαιάμι, ονόματι, λιτά, "Savage War Is Destiny". Όπως, πιθανολογώ, είναι σαφές από το όνομα της μπάντας και του δίσκου, το σχήμα λατρεύει σε βαθμό αφοσίωσης, ιδιαίτερους καλλιτέχνες όπως οι Blasphemy, Conqueror, Revenge, Archgoat, Black Witchery και όλο το κακό συναπάντημα. Αποτελούν μέλος μιας φουρνιάς σχημάτων που αποφάσισαν την προηγούμενη δεκαετία να δώσουν αίγλη, όση είναι δυνατόν, στο war black/death metal και η απάνθρωπη αφοσίωσή τους είναι οριακά συγκινητική. Η παραγωγή, τα άριστα φωνητικά, τα riff και κυρίως τα τύμπανα είναι σεμιναριακά. Αν υπάρχει ταβάνι στη λιγότερο εοσφορική και περισσότερο μηχανιστική προσέγγιση σε αυτό το ιδιότυπο ηχητικό όργιο, ορίζεται από το "Blood And Extinction". Οι Caveman Cult κατάφεραν να κυκλοφορήσουν, ξανά, ένα δίσκο που δίχως να πρωτοτυπεί στιγμή, στα 22 λεπτά του, ηχεί, τηρουμένων των αναλογιών, αψεγάδιαστος και πειστικός. "Instrumento de Ira" κραυγάζουν και μια σπηλιά γκρεμίζεται με εσένα να προσπαθείς να διαφύγεις από τα απόκρυφα κτήνη που κατοικούν εντός της και επιθυμούν να σε κατασπαράξουν.

    Bandcamp

  • SHARE
  • TWEET
  • Algara

    Absortos En El Tedio Eterno

    La Vida Es Un Mus (2021)
    Από τον Αποστόλη Ζαμπάρα, 21/10/2021
    Εκρηκτικό και προπαγανδιστικό post-punk ντεμπούτο από τη Βαρκελώνη

    Κάτι τέτοιες κυκλοφορίες είναι που πρέπει δίνουν, έστω και στιγμιαία, έρεισμα σε παντελώς ηλίθιες θεωρίες περί πρωτεύουσας της ακροαριστερής (sic) τρομοκρατίας για την Καταλανική πρωτεύουσα. Οι Algara, επιτίθενται στην μικροαστική, καθημερινή πλήξη, αναζητώντας ριζοσπαστικό νόημα με το ντεμπούτο LP τους. Παίζουν ένα post-punk ψυχροπολεμικό, διαμορφωμένο μέσα σε καταλήψεις και κοινωνικούς χώρους. Οι μελωδίες και τα τύμπανα, που θα μπορούσαν να είχαν και ελαφρώς καλύτερη παραγωγή, προσκαλούν σε ένα χορό αφύπνισης. Δεν καταλαβαίνεις λέξη αν δεν έχεις εξοικείωση με την γλώσσα, αλλά η μουσική, και το μήνυμά τους είναι παγκόσμια. Είτε βουτήξεις στο coldwave του "Hedonistas", είτε στην ορμή του "Tedio Eterno", είτε στην κορυφή του δίσκου που ονομάζεται "Expulsados", τότε θα αντιληφθείς πως, δίχως καμία πρωτοτυπία, αυτή, η επίθεση συγχορδιών και οργισμένων, μα κάπως ταιριαστών, φωνητικών, αν και καταδικασμένη να μείνει σε σκληροπυρηνικό ακροατήριο, διαθέτει μια κρυφή αίγλη. Θα στο πω αλλιώς. Αν σου αρέσουν οι, labelmates τους, Chain Cult, πρέπει να ακούσεις τους Algara. Άφησε τα έγχορδα του "Paso Al Frente" να σε οδηγήσουν.

    Youtube
    Bandcamp

  • SHARE
  • TWEET
  • Zvarna

    Αδιάγνωστο Ψυχεδελικό

    Self Released (2021)
    Από τον Αποστόλη Ζαμπάρα, 22/10/2021
    Καυστικό κραστογκράιντ από τα Γιάννενα που βρίσκει στόχο

    Τα 14 λεπτά του νέου EP (ή demo;) των Zvarna είναι μια ένοχη απόλαυση. Έχοντας ως σύμμαχο μια φοβερή αισθητική, η οποία αρπάζει τον καθημερινό γλωσσικό κώδικα, τον ντύνει με ηχάρα και τον περνάει από crust/grind αλυσοπρίωνο, το σχήμα από τα Γιάννενα παραδίδει μια ισοπεδωτική δουλειά. Ο ήχος, τιμάει στο έπακρο τις επιρροές και το ηχόχρωμά του επιτελεί τον επιθυμητό σκοπό. Το ποδοβολητό του "Μόνιμα Σε Άμυνα" ή η βρωμιά του "Κουράστηκα" (του οποίου οι στίχοι αξίζουν ειδικής μνείας), το αδιανόητα cool εναρκτήριο "Άκουσε Γιέ Μου", το ειρωνικό hardcore του "Λίγο Ακόμα", κάθε σπιθαμή αυτής της κυκλοφορίας συνθέτει μια ιδιαίτερη οπτική. Δεν ξέρω και δεν θεωρώ πως είναι το ζητούμενο η «ωριμότητα», αλλά το γεγονός πως η εθιστική ηχητική πρόταση των Zvarna υποθάλπτει μια καυστική αιχμηρότητα προς συγκεκριμένες θεματικές, μόνο να προσδώσει ουσία στον «θόρυβό» τους μπορεί. Η τελευταία γραμμή του "Έφριξα Ωρέ" είναι η αγανάκτηση η ίδια. Εξαιρετικό.

    Bandcamp
    Youtube

  • SHARE
  • TWEET