Yard Act

Το ντεμπούτο τους έπιασε πετυχημένα το κύμα του crankwave, πριν πέντε χρόνια, και το δεύτερο άλμπουμ τους έσκασε σαν την επιστροφή κάποιου σούπερ σταρ. Στο τρίτο τους πόνημα, οι Yard Act έρχονται χωρίς τυμπανοκρουσίες, σαν να είναι απλώς εδώ, όχι πια η ανερχόμενη μπάντα που αλλάζει τους όρους του παιχνιδιού. Συμβαίνει ωστόσο αυτό να μην δηλώνει τίποτα για το περιεχόμενο της μουσικής τους, αφού οι Εγγλέζοι συνεχίζουν την αναβίωση του post punk με έναν δικό τους τρόπο. Μπορούμε να μιλάμε για αποστασιοποιημένη ειλικρίνεια; Η ειρωνική διάθεση, το meta-humour, η αστάθεια του μηνύματος και η κοινωνικοπολιτική κριτική δεν θα λείψουν ούτε αυτή τη φορά, μπολιασμένα όμως με μία ειλικρινή απόπειρα σύνδεσης. Το "You’re Gonna Need A Little Music" είναι εστιασμένο στην ιδέα της επαφής και της επικοινωνίας, υπαρκτής ή απούσας. Είναι εύκολο στην μεταμοντέρνα συνθήκη η ρευστότητα της η πολλαπλότητα της οπτικής γωνίας να οδηγήσει σε μία περιχαράκωση, ξεχνώντας αυτό το πρόθεμα «συν» μπροστά απ’ την «κατασκευή» της πραγματικότητας.

Όπως σε κάθε τι που εξελίσσεται, το τρίτο βήμα των Yard Act καλύπτει νέο έδαφος, ανα-καλύπτοντας το παλιό. Το μινιμαλιστικό τους ντεμπούτο γίνεται αυθωρεί εξαίρεση, αφού για δεύτερη φορά μετά το "Where’s My Utopia?" ο στόχος είναι ένα γεμάτο, εύρωστο ηχητικό σώμα. Ηλεκτρονικοί ήχοι, πολλαπλά ντουμπλαρίσματα της φωνής, samples και χάλκινα θα κάνουν όσα μπορούν ώστε τα έντεκα κομμάτια να έχουν όσα περισσότερα εργαλεία μπορούν στη διάθεσή τους, χωρίς να ξεχνούν, όμως, πως πρόκειται για ένα rock δίσκο, για ένα post-punk στυλ. Έτσι, με την βοήθεια του παραγωγού Justin Meldal-Johnsen, οι Yard Act θα λοξοκοιτάξουν προς πολλές κατευθύνσεις, θα ακουστούν ως Gorillaz, ως Tame Impala, αλλού ως Oasis και Beatles, αλλού ως Nick Cave ή Leonard Cohen με τον Smith να αξιοποιεί τις χαμηλές του συχνότητες, και ανάμεσα σε πολλές άλλες επιρροές που θα αναγνωρίσει το εξοικειωμένο αυτί, οι Yard Act ακούγονται ολότελα ο εαυτός τους.

Κομμάτι της ειλικρίνειας είναι σαφώς τραγούδια όπως το "Janey Said", που επεκτείνει την παράδοση του spoken word όπως το ξεκίνησαν με το "Blackpool Illuminations", χωρίς να το ανταγωνίζεται (διαβάστε το όπως θέλετε αυτό). Είναι η απελευθερωμένη διάθεση, όμως, στο σύνολο του δίσκου που εκπέμπει αυτήν την αύρα του «όπως είναι» (as is) για το συγκρότημα, αφού για πρώτη φορά γράψανε μουσική από τζαμάρισμα και δοκιμάζοντας ιδέες, σ’ έναν δικό τους χώρο. Εν αντιθέσει με τα δύο προηγούμενα άλμπουμ τους, το "You’re Gonna Need…" είναι ανθός συλλογικής προσπάθειας, που το συγκρότημα ως ένας ενιαίος οργανισμός συνθέτει μουσική. Σε πλήρη συνέργεια, κάθε μέλος μοιάζει να λάμπει στο ρόλο του, με τις ευρηματικές κιθάρες του Shipstone να τραβούν συχνά την προσοχή, την ενέργεια του Russel στα drums να δένει με τα grooves του Needham, και την απαστράπτουσα προσωπικότητα του Smith να αποτελεί για άλλη μία φορά το μαγνητικό κέντρο που τα συσπειρώνει όλα.

Χατ-τρικ για το συγκρότημα απ’ το Leeds, λοιπόν, που δείχνει ανεξάντλητο ως τώρα στις πιασάρικες ιδέες, τα δημιουργικά του τεχνάσματα και την γενικότερη διάθεσή του. Αν απογοητεύουν που δεν θα αποτελέσουν την αιχμή ενός βιτριολικού, δρομίσιου ύφους όπως έδειχναν στην απαρχή τους, έχει καλώς, όμως αισθάνομαι ότι από κυνισμό και αυστηρότητα έχουμε χορτάσει - δεν λείπουν οι επίδοξοι που θα τα χώσουν προς πάσα κατεύθυνση. Απ’ την άλλη, εγώ χρειάζομαι λίγη καλή μουσική, με αυτοσυνείδηση, ειλικρίνεια, που να παίρνει στα σοβαρά τον εαυτό της, γι’ αυτό και να μην ρέπει στο δράμα. Και οι Yard Act την προσφέρουν απλόχερα.

Spotify