Pure Reason Revolution

Απ’ την επαναδραστηριοποίηση των βρετανών Pure Reason Revolution με το "Eupnea" το 2020, έχουν μεσολαβήσει τρία άλμπουμ. Τώρα, με το τέταρτο άλμπουμ μέσα σε μία εξαετία, το σχήμα Jon Courtney (μιας και η Chloe Alper ακόμη δεν έχει επιστρέψει στο line-up) δείχνει ότι η ιστορία του είναι πλέον οπισθοβαρής, αφού είναι και πιο παραγωγική αυτή η φάση και πιο μακροπερίοδη απ’ ό,τι η αρχή τους. Ίσως δεν επανέλαβαν - και σίγουρα δεν ξεπέρασαν - το ένδοξο παρελθόν του "The Dark Third", όμως είναι ξεκάθαρο πως δεν ζουν στις δάφνες ενός ντεμπούτου.

Με το "Terrifying Angels", επιστρέφουν σ’ ένα γνώριμο prog format, μιας και ο δίσκος δομείται πάνω σε τρεις μακροσκελείς συνθέσεις, και για αέτωμα κρατά τέσσερα μικρότερα κομμάτια, εκ των οποίων το "Bellow Radiance" λειτουργεί και ως ιντερλούδιο, μία trip hop ανάπαυλα, που μόνο στο τελευταίο λεπτό κάπως εμπλουτίζεται κάπως λόγω φωνητικών. Για να φύγουν απ’ τη μέση, τα άλλα τρία κομμάτια, "Spin Like Fire", "Haywire Heart" και "Rumination Ruin", είναι αξιόλογα alternative ροκάκια που φέρνουν έντονα στο νου τους Pineapple Thief (των οποίων ο Bruce Soord επιμελείται ξανά την παραγωγή εδώ), και χωρίς να απορρίπτω την πλάκα που έχουν τα chuggy κιθαριστικά riffs που μπορεί να σου θυμίσουν Muse και Placebo, στερούνται εκείνης της στιβαρής μουσικής ιδέας που θα τα οργανώσει και θα τους δώσει αυτοτέλεια και λόγο ύπαρξης.

Ο δίσκος έχει περισσότερα να δώσει με τα άλλα τρία κομμάτια, τα οποία εξάλλου πιάνουν και κάτι παραπάνω απ’ τα 2/3 της διάρκειάς του. Εκεί είναι που το σχήμα δείχνει όλη του την alt-prog ικανότητα, μεταβολίζοντας πετυχημένα μία μακρά αγγλική παράδοση στο είδος. Απ’ τους πιο μεταλλικούς Porcupine Tree φυσικά, εποχής "Anesthetize" κυρίως, και τους Pink Floyd ως σταθερή πυξίδα ατμόσφαιρας και σολιστικής αισθητικής, ως τους ύστερους Anathema με τα διπλά φωνητικά και τις αιθέριες στιγμές τους, λοξοκοιτάνε στο μεταξύ και τους Portishead με το σκοτάδι τους, έχοντας περάσματα που θα μπορούσαν να είναι παρμένα απευθείας από κάποια λούπα του "Dummy" (βλ. τη μέση του ομώνυμου). Εντυπωσιάζομαι ειδικά με το "Hold Your Wrath", όπου οι δουλεμένοι ήχοι, τα ενδιαφέροντα περάσματα (όπως το clean κιθαριστικό σόλο στη μέση), και οι εναλλαγές το μετατρέπουν σε μία κλασική PRR σύνθεση αφενός, αλλά και μία τρανή στιγμή alt-prog αφετέρου.

Κοινός παρονομαστής σε όλα αυτά, ωστόσο, πέρα απ’ τον αναγνωρίσιμο ήχο και τους σταθερούς ποιοτικούς δείκτες, είναι μία αίσθηση ότι οι PRR πλέουν ξανά κοντύτερα στην ακτή απ’ όσο θα μπορούσαν. Υπάρχει μία γνώριμη ασφάλεια εδώ, διαρκείς εκλάμψεις deja vu με τη δική τους δισκογραφία ή με δουλειές άλλων, που δεν σε αφήνει να ενθουσιαστείς, όσο καλά κι αν είναι τα κομμάτια. Συνυπολογίζοντας την κάπως επίπεδη φωνή του Courtney, αλλά και την σαφή έλλειψη συναισθηματικής κορύφωσης - σ’ αντίθεση με οποιοδήποτε όνομα αναφέρθηκε προηγουμένως - οι PRR στο "Terrifying Angels" κάνουν ό,τι ξέρουν να κάνουν καλύτερα, και το υπηρετούν με αφοσίωση. Αυτό, όμως, δεν είναι επαρκές.

Bandcamp