Godflesh

Αφού βρίσκομαι ηλικιακά σε θέση να πω ότι ήμουν εκεί, είναι δύσκολο να περιγράψω το ηχητικό σοκ που έφερε στα άγουρα κεφάλια μας το "Streetcleaner" του 1989· ο μεταλλικός ήχος έπαψε μονομιάς να ηχεί ρομαντικός ή φανταστικός, καθώς κάτω από τους βιομηχανικούς παλμούς αυτού του άλμπουμ μετατρεπόταν σε κάτι ολοκληρωτικά βρώμικο, σκληρό, και ρεαλιστικό. Η συνέχεια γνωστή σε όλους μας: οι Godflesh αποτέλεσαν ένα από τα πιο επιδραστικά industrial metal γκρουπ για τις επόμενες δεκαετίες κι ένα σχήμα που έχαιρε και χαίρει τρομακτικής καλλιτεχνικής αποδοχής κι εκτίμησης από το σύνολο της σκηνής.

Ο σκοπός της εισαγωγής δεν είναι η νοσταλγία αλλά η σύγκριση των εποχών: Αφού επέστρεψαν το 2014 από μια δεκαετή παύση, οι Godflesh έβγαλαν μια σειρά από αξιόλογους δίσκους όπου εξερεύνησαν τα ελαφρώς πιο ατμοσφαιρικά τους όρια, μέχρι να φτάσουμε στο ολοκαίνουριο "Decay". Σε αυτό το άλμπουμ - το προτελευταίο τους όπως ισχυρίζεται το Δελτίο Τύπου - ο σπουδαίος Justin Broderick κι ο μόνιμος συνεργάτης του Ben Green στο μπάσο, επιστρέφουν σε μεγάλο βαθμό στον παλιότερο ήχο τους. Σήμερα όμως ο ήχος των Godflesh δεν φέρνει σοκ και δέος· περισσότερο μοιάζει σαν η μπάντα να γιορτάζει την ίδια της την κληρονομιά και να διασφαλίζει τα κεκτημένα της.

Για όποιον όμως χρειάζεται υπενθύμιση, η μουσική των Godflesh είναι ένας πραγματικός εφιάλτης: τα προγραμματισμένα drums σε καρφώνουν σαν στομωμένα ξίφη, το μπάσο σου ανακατεύει το στομάχι, τα παράταιρα πλήκτρα είναι ο ήχος της παράνοιας κάτω από μαύρους ουρανούς. Ο Broderick προσθέτει τα φωνητικά-πόνου και τα έρποντα riffs πάνω σε αρματωμένα τραγούδια που, παραδόξως, υπονοούν ότι ίσως και να χορεύονται, όπως για παράδειγμα το "Living/Ending". Αργόσυρτοι, πληγωμένοι, μεγαλοπρεπείς - αυτοί είναι οι Godflesh, για ένα ακόμα άλμπουμ.

Τα έξι tracks του άλμπουμ προέρχονται από τα ίδια sessions όπως και προ τρετίας "Purge", ακούγονται όμως περισσότερο επιθετικά και σκοτεινά. Ο Broderick υποστηρίζει πως τα "σημαντικά" τραγούδια του "Decay" είναι τα "Master And Slave" και "Consume Me" (δηλαδή το πρώτο και το τελευταίο του δίσκου). Σε αυτά, μπορούμε ίσως να εντοπίσουμε μια πιο υποβλητική διάθεση, ίσως ακόμα και μια παράξενη εσωτερικότητα πίσω από την επαναληπτικότητα των riffs και των ρυθμών τους. Θα έλεγε κανείς πως αυτός είναι ο ήχος των Godflesh μέσα από ένα Swans φίλτρο, σε έναν συσχετισμό εξάλλου που κρατάει από παλιά.

Παρά τα λεγόμενα όμως του Justin, είναι αδύνατον να βάλεις σε δεύτερη μοίρα το εκπληκτικά βαθύ "Fear Of Man", ένα σφιχτό, τελετουργικό έπος που χαροπαλεύει στα όρια της τελευταίας λογικής. Ή το "Feral Colony", το πιο γρήγορο τραγούδι του άλμπουμ, στα φωνητικά του οποίου θα βρούμε μια μακρινή συγγένεια με τους τεράστιους Killing Joke. Δυστυχώς, δεν έχω κάποιο κοπλιμέντο για το "Fodder", ένα τραγούδι παντελώς θολό και αδιάφορο που αποτελεί ένα εξόφθαλμο filler σε ένα, κατά τ’ άλλα συνεκτικό άλμπουμ.

Σε όλο το "Decay", οι Godflesh ακούγονται απειλητικοί και βλοσυροί, όπως τους αρμόζει. Η μουσική αναδύει την γνωστή τους ψυχρότητα σε συχνότητες και συναίσθημα, αντανακλώντας σε μεγάλο βαθμό και την κατάσταση της υγείας του Broderick σε περιόδους των ηχογραφήσεων. Γίνεται ξανά αισθητό πως η δήλωση του "οι Godflesh είναι για μένα το όχημα που εκφράζω τους πόνους μου" έχει έναν πικρό ρεαλισμό. Εδώ δεν υπάρχει μεγάλο περιθώριο για ομορφιά, μόνο ένας αστικός επιθανάτιος ρόγχος. Σου αφήνει όμως κι ένα παράξενο είδος κάθαρσης, αυτήν την αίσθηση πως η μηχανή υποτάσσεται κάπως στην ανθρώπινη ψυχή.

Ναι λοιπόν, κάποιοι είμασταν εκεί, έχει όμως μεγαλύτερη σημασία πως σήμερα είμαστε εδώ πολλοί περισσότεροι. Οι Godflesh μας έκαναν να συνταχτούμε δίπλα τους με την αξία τους, και να ψάξουμε να βρούμε την ανάταση στα ουρλιαχτά, στην λάσπη και στους άθλιους δρόμους. Το "Decay" δεν τους κάνει μεγαλύτερους ή καλύτερους με οποιονδήποτε τρόπο, αφού περιέχει πράγματα που γνωρίζουμε πολύ καλά. Είναι όμως ένα στιβαρό βήμα μιας σπουδαίας μπάντας που ετοιμάζεται να κλείσει τον κύκλο της για πάντα κι έχει κάθε δικαίωμα να καμαρώνει για όσα έχτισε. Το "Decay" εκφράζει ηχητικά αυτήν την περηφάνια.

Bandcamp