Thronehammer

Η αγάπη για τούτη την μπάντα κρατάει χρόνια. Από το ντεμπούτο της το 2019, με παρουσιάσεις δίσκων, κόκκινα στικεράκια και συνέντευξη να επιβεβαιώνουν μια σχέση που κάθε άλλο παρά περιστασιακή υπήρξε. Εξακολουθώ, ωστόσο, να πιστεύω πως οι Thronehammer δεν έχουν εισπράξει την αναγνώριση που αναλογεί στην ποιότητα των κυκλοφοριών τους. Όχι μονάχα στα μέρη μας, αλλά και γενικότερα, με εξαίρεση τη Γερμανία και πέριξ αυτής, όπου περιοδεύουν συχνά πυκνά. Δύσβατο, βέβαια, το μουσικό μονοπάτι που επέλεξαν να διαβούν. Μακροσκελείς συνθέσεις, χορταστικές διάρκειες δίσκων και μια εποχή που διαθέτει τον ελεύθερο χρόνο για ουσιαστική ακρόαση με το σταγονόμετρο. Δύσκολα πράγματα.

Ήδη στον τέταρτο δίσκο τους, οι Βρετανογερμανοί εμφανίζονται πρόθυμοι να μετακινήσουν ορισμένες από τις σταθερές τους. Αλλαγές μικρές, πλην σημαντικές και αναμφίβολα ευδιάκριτες. Όλα αυτά τα χρόνια, η κοινή συνισταμένη των μουσικών ιδιωμάτων που υπηρετούν συνοψιζόταν σε μία και μοναδική λέξη: Doom. Είτε με επικό είτε με death πρόσημο, αποτελούσε ανέκαθεν τη σταθερά και την αφετηρία κάθε μουσικής τους απόχρωσης. Βαρύ, ογκώδες και σκοτεινό. Ενίοτε και σάπιο.

Τι αλλάζει, λοιπόν, με το "Slay Kill Erase"; Καταρχάς, περιορίζεται αισθητά το heavy metal στοιχείο, όπως τουλάχιστον εκφράστηκε στο "Kingslayer", ενώ αντιστρόφως ανάλογη πορεία ακολουθούν οι death metal επιρροές. Ανέκαθεν τις κουβαλούσαν στις αποσκευές τους, μόνο που εδώ τις επιστρατεύουν εντονότερα από ποτέ, παραδίδοντας τον πλέον ακραίο δίσκο της μέχρι τώρα πορείας τους. Υπό αυτό το πρίσμα, η επιλογή του τίτλου μόνο τυχαία δεν φαντάζει. Κύρια εκφράστρια της εν λόγω μετατόπισης, η Kat Gillham, με τα πολυμορφικά φωνητικά της να παραμένουν το αδιαπραγμάτευτο υπερατού της μπάντας. Από τα death metal growls στις ήπιες black metal εξάρσεις και από εκεί στις καθαρές, σχεδόν στεντόρειες, επικών διαθέσεων ερμηνείες. Μια φωνητική τριπλέτα που αλλάζει πρόσωπα δίχως να χάνει την ταυτότητά της.

Ανάλογη πολυμορφία συναντάμε και στο μουσικό σκέλος, όπως άλλωστε συνέβαινε ανέκαθεν, με μια επιπλέον ενδιαφέρουσα προσθήκη: την εμφάνιση post ηχοχρωμάτων. Μετρημένων μεν, ευδιάκριτων δε, και εξόχως ταιριαστών με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και το υπομονετικό χτίσιμο των παραδοσιακά μακροσκελών συνθέσεων. Οι Thronehammer εξακολουθούν να αδιαφορούν για τις στεγανές κατηγοριοποιήσεις, ισοπεδώνοντας τις ταμπέλες με την ίδια ευκολία που τα θεόρατα riff τους ισοπεδώνουν οτιδήποτε βρεθεί στο διάβα τους. Doom On!

Ξεροκέφαλοι και αμετανόητοι, επιμένουν σε διάρκειες που ξεπερνούν τα εβδομήντα λεπτά. Μόνο που, ως μάστορες των μεγάλων συνθέσεων, έχουν μάθει πλέον να δαμάζουν τον χρόνο προς όφελός τους. Το ενδιαφέρον διατηρείται αμείωτο, δίχως χασμουρητά και λοιπές εκδηλώσεις ακροαματικής κόπωσης. Να είναι καλά και εκείνα τα περίφημα breaks τους, που μοιάζουν να κόβουν μια σύνθεση στα δύο, εμφυσώντας της νέα πνοή και δίνοντας σχεδόν την εντύπωση πως μια δεύτερη γεννιέται μέσα από την πρώτη. Κάπου εδώ, ωστόσο, εύλογα γεννιέται ένα ερώτημα στους παλαιότερους συνοδοιπόρους τους: τι απέγινε το έπος των προηγούμενων δίσκων, εκείνο που, θαρρώ, γνώρισε την κορύφωσή του στο "Incantation Rites";

Εκείνο που παρέπεμπε σε αρχαϊκούς χρόνους, κάστρα και πολιορκητές, αρχέγονες μάχες και μυθικούς τόπους. Σε πολεμικές ιαχές, κλαγγές όπλων και τελετουργικά μυστήρια. Δεν εξαφανίστηκε. Περιορίστηκε αισθητά, μεταλλάχθηκε και, κυρίως, άλλαξε χωροχρόνο. Οι συγκρούσεις μοιάζουν πλέον να μεταφέρονται από τα πεδία των μυθικών μαχών στο αστικό τοπίο ενός παράλληλου, δυστοπικού παρόντος ή μέλλοντος. Στα στενά, στους δρόμους και στις πλατείες μιας πόλης που βράζει. Τουλάχιστον αυτή την αίσθηση αποκόμισα, ενδεχομένως επηρεασμένος και από όσα αντιστασιακά, βίαια και φλογερά εκτυλίσσονται εσχάτως ανά την Ευρώπη. Το έπος, λοιπόν, δεν εγκαταλείφθηκε. Άλλαξε ενδυμασία, εγκατέλειψε τις επάλξεις και κατέβηκε στους δρόμους. Και εξακολουθεί να δηλώνει εμφατικά την παρουσία του, με την Kat Gillham να του προσδίδει εκείνο το ιδιαίτερο συναισθηματικό και ερμηνευτικό βάρος που δύσκολα συναντά κανείς στο ιδίωμα.

Στον πυρήνα τους, πάντως, οι Thronehammer παραμένουν αμετακίνητοι. Το doom, τα παντοδύναμα riff και η χαμαιλεόντεια ερμηνευτική δεινότητα της frontwoman τους εξακολουθούν να αποτελούν τους τρεις ακλόνητους πυλώνες της μουσικής τους. Παραλίγο να ξεχάσω και τις βρετανικές doom/death καταβολές της παλαιάς σχολής της Peaceville, που διατηρούν την παρουσία τους, μπολιασμένες πλέον με νέα στοιχεία και διαφορετικές διαθέσεις. Τα επιμέρους ιδιώματα συμπορεύονται, συγκρούονται και τελικά συνυπάρχουν, υπηρετώντας έναν δίσκο παθιασμένο, οργισμένο και με σαφές αντιφασιστικό πρόσημο, όπως άλλωστε μας έχουν συνηθίσει οι δημιουργοί του.

Το "Slay Kill Erase" δεν επιδιώκει να γίνει ευκολότερο ή περισσότερο προσιτό. Απαιτεί χρόνο, προσήλωση και την προθυμία να ακολουθήσεις τους δημιουργούς του σε μια ακόμη μακρά, σκοτεινή διαδρομή. Διεκδικεί απροκάλυπτα και τα εβδομήντα τόσα λεπτά της προσοχής σου. Και, το κυριότερο, διαθέτει τα επιχειρήματα για να τα κερδίσει. Τη δική μου την κέρδισε εύκολα.

Bandcamp