Prolapse, Bokomolech @ Αρχιτεκτονική Club Live Stage, 19/02/26

To βράδυ της Πέμπτης, όλοι οι δρόμοι οδηγούσαν στην Αρχιτεκτονική Club Live Stage. Η επικείμενη πρώτη εμφάνιση των Prolapse στην Αθήνα ήταν ένα από τα συναυλιακά talk of the town εδώ και κάποιους μήνες και την ανυπομονησία είχαν ήδη φουντώσει όσα είδαμε και ακούσαμε από τις συναυλίες που προηγήθηκαν σε Σόφια και Θεσσαλονίκη. Αφορμή για αυτό το mini Balkan tour - κίνηση ματ των Lung Fanzine και Τhreechords Record Store, αποτέλεσε η κυκλοφορία μέσα στο 2025 ενός από τα πιο δυναμικά comeback (έπειτα από 26 χρόνια) με τον τίτλο - απορία και ευχή “I Wonder When They’re Going To Destroy Your Face”, το οποίο είχαμε ξεχωρίσει στα post-punk highlights της χρονιάς.

Άφιξη στον χώρο, νωρίς. Όχι μόνο για την αποφυγή της ουράς στην είσοδο, κυρίως για την τελετουργία που θέλει να βρίσκεσαι εκεί όταν ακόμη τα φώτα δεν έχουν χαμηλώσει και ο χρόνος δεν έχει ξεκινήσει να μετρά, για ένα πέρασμα από το merch (πάντα στηρίζουμε τις μπάντες) και για εκείνη την κίνηση/παρατήρηση της ανθρωπογεωγραφίας του κοινού. Γνωστές φιγούρες, με τις περισσότερες να έχουν πολλές ιστορίες να μοιραστούν από τα μουσικά venues μέσα στα χρόνια, αποδεικνύουν με την παρουσία τους ότι αυτό που θα ζήσουμε έχει κινητοποιήσει ένα κοινό που δρα με γνώμονα την ουσία του μουσικού παρόντος και όχι τόσο τη νοσταλγία, πόσο μάλλον το εφήμερο hype.

Δείγματα γι’ αυτό θα παίρναμε ήδη από τα πρώτα λεπτά της εμφάνισης των Bokomolech, που άνοιγαν τη βραδιά. Η εξαμελής μπάντα δεν χρειάζεται συστάσεις, μας έχει κερδίσει από τότε που πατήθηκε play στο “Xero”, χρειάζεται πάντοτε, βέβαια, μια υπενθύμιση της ξεχωριστής εμπειρίας που είναι τα live τους. Κάθε φορά είναι ένα ταξίδι για την alt πτυχή της ψυχής μας, εκείνη που διψάει για την ευαισθησία, όσο και για την λυτρωτική κορύφωση. Με βουτιές στο μουσικό παρελθόν τους, σημαντικές δόσεις από το “Bright New Darkness” και μαγική στιγμή το “Talk About Fires” (αχ, αυτή η γέφυρα) εκτίναξαν τη νύχτα από την πρώτη στιγμή.

Το κοινό, που σε μεγάλο βαθμό ήταν εκεί και για αυτούς, συγκινητικά αφοσιωμένο μοιράστηκε κάθε ευκαιρία για sing-along, κάθε αλληλεπίδραση που προσφέρει μια μπάντα τόσο προσιτή και ζεστή. Στην εξαιρετική τους εμφάνιση μοιράστηκαν μαζί μας και ένα νέο, άτιτλο ακόμη κομμάτι – αφού όπως σχολίασε ο frontman Δημήτρης Ιωάννου «οι τίτλοι αλλάζουν μέχρι τη στιγμή του γραφίστα» - δίνοντας την οπτική τους για τη ρευστότητα της δημιουργικής διαδικασίας, όπως και κάτι για να περιμένουμε στο μέλλον.

Αυτό που ακολούθησε λίγο αργότερα, θα ήταν σαρωτικό. Η παρέα των Prolapse που ξεκίνησε την μουσική της πορεία 30κάτι χρόνια πριν στο Λέστερ, στοχεύοντας να γίνει «το πιο καταθλιπτικό συγκρότημα όλων των εποχών» ήταν στην σκηνή, έτοιμοι, όπως είπε ο Mick, «να μας δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό, φέρνοντας αυτό που δεν θέλουμε να ακούσουμε». Οι πρώτες, upbeat νότες του "Doorstop Rhythmic Bloc" έθεσαν τα πάντα σε κίνηση για να απογειωθούμε με το "Visa For Violet And Van". Για περίπου μιάμιση ώρα εκρηκτικό post-punk, krautrock ρυθμός γέμισαν ατίθασα τον χώρο.

To πέρασμα από όλη τη δισκογραφία τους ως επιλογή για το στήσιμο του setlist, με το βάρος να πέφτει στο τελευταίο άλμπουμ και το υπέροχο "The Italian Flag", άφησε να ξεδιπλωθεί η πολυσχιδής μουσική τους ταυτότητα. Η noise rock αισθητική, τα ψήγματα shoegaze, ένας καταιγισμός από βαριά ηχητικά μοτίβα σε επανάληψη, που μπορούσες να απομονώσεις κάθε μέρος τους. Κιθάρες σε παροξυσμό, όπως στο "Government Of Spain", ντραμς και μπάσο που μετέδωσαν αγνό ρυθμικό σοκ όπως στο "Slash/Oblique" και το "Black Death Ambulance".

Οι εναλλαγές ανάμεσα στα κομμάτια, σαν μικρές ανάσες στο ενδιάμεσο μιας ασταμάτητης ροής που μας τραβούσε, σίγουρα καθορίστηκαν από τις παρεμβάσεις και το χιούμορ του Mick. Από τις ερωτήσεις για το σκορ της Σέλτικ, την ιστορία του captain από τη Θεσσαλονίκη, μέχρι τις πολιτικές αναφορές και την προτροπή για κατάρες στους ισχυρούς αυτού του κόσμου, αυτός ο αεικίνητος τύπος με μπλουζάκι Τhrobbing Gristle είναι καταλύτης για το σχήμα - που όμως δεν δρα μόνος.

Το σύμπαν των Prolapse πατάει γερά στην αντίθεση-σύνθεση των φωνητικών και της παρουσίας των Linda Steelyard και Mick Derrick. Mε κάτι από The Fall αλλά και Crash, με κάτι ακόμη από «times for furious dancing» προσεγγίσεις, η σύντηξη των δυναμικών τους, από κοινού με μπόλικη θεατρικότητα και οργισμένη κίνηση, γίνεται εκρηκτικό κοκτέιλ και δίνει τις διαφορετικές οπτικές ενός συνόλου που έχει αμφισβητήσει στην πράξη τις ιεραρχίες. Μέσα σε αυτή την πιο συλλογική συνθήκη, βλέπεις να εξελίσσεται μπροστά σου το punk kitchen sink drama στα λόγια της Linda, όσο και στην τόσο ζωντανή της σκηνική παρουσία, με τις αλλαγές στα ρούχα και στα props.

Είτε κρατώντας ένα βιβλίο που γράφει «BITCH» στο “Flat Velocity Curve” και χορεύοντας εκστατικά, είτε βγάζοντας την εξάντληση και τον γυναικείο θυμό της στο "Err On The Side Of Dead", είναι η παλλόμενη καρδιά ενός ανορθόδοξου συνόλου. Μάλλον γι΄αυτό το "Err On The Side Of Dead" μου έβγαλε κάτι από Severance, ειδικά τις στιγμές που ο Mick με την μπαγκέτα ουσιαστικά έκανε reset στην Linda, κι εκείνη αφαιρούσε τη μάσκα της για να απαγγείλει τη χειμαρρώδη αλήθεια της αλλοτρίωσης.

Όπως πλησιάζουμε προς το τέλος και ακούγεται το "Headless in a Beat Motel", κάπου ανάμεσα στο headbanging, τον ενθουσιασμό και την προσήλωση, δεν παύω να αναρωτιέμαι πόσο εντυπωσιακό είναι να μπορείς να επιστρέφεις τόσα χρόνια μετά, να έχεις την ίδια χαοτική και απρόβλεπτη ενέργεια, να μην έχεις συμμορφωθεί. Παράλληλα να έχεις φέρει τον ήχο σου στο σήμερα, η μουσική μήτρα να είναι σαφής, αλλά οι σύγχρονες αναφορές να δείχνουν πως όλα αυτά τα χρόνια το μικρόβιο της δημιουργίας δούλευε, αφουγκραζόταν, κάνοντας ταυτόχρονα στίχο το βίωμα της φθοράς, της εξέλιξης εν τέλει της ζωής.

Κι όλα αυτά, με μια χημεία αδιανόητη, όταν όπως μας παραδέχθηκαν κάπου στα μισά του live, είναι χωρισμένοι σε διαφορετικά μέρη του κόσμου και καταφέρνουν να συναντηθούν για πρόβες μια στο τόσο. Απλά συναρπαστικό. Η διάψευση όσων «δεν περίμεναν και πολλά» δεν είναι καν θέμα εν προκειμένω, αφού το να έχει γίνει φίλτρο και αναλυτικό εργαλείο ο κυνισμός, είναι από μόνο του αρκετό. Αφήστε που μάλλον ο Stuart από τους Mogwai που επέμενε για αυτή την επανένωση, μάλλον ξέρει καλύτερα - και εδώ κλείνει η παρένθεση.

Τα ουρλιαχτά και οι επευφημίες που ακολούθησαν το κλείσιμο του set, βρήκαν απάντηση στα θερμά ευχαριστώ της μπάντας και την άμεση επιστροφή για το δεκάλεπτο-φωτιά encore με το "Flex" - φλεξ κυριολεκτικά και μεταφορικά. Τι ανάσα ήταν αυτή. Εκεί που η μουσική βιομηχανία έχει δείξει ότι θα κρατάει ζωντανά σχήματα απλά για το κέρδος, οι Prolapse βγαίνουν να απαντήσουν ότι μια επιστροφή μπορεί να είναι ουσιαστική, να έχει στον πυρήνα της την πρόκληση ή την πρόπτωση (ουπς) και να μας κάνει να ελπίζουμε ότι δεν θα χρειαστεί να ξαναπεράσουν χρόνια μέχρι τα επόμενα.

Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Κονταράκης