Jesse Welles

Αν δεν ξέρετε τον Jesse Welles τότε μάλλον δεν είστε left wing Αμερικάνοι, ανάμεσα στα 25 με 35 και με έντονη παρουσία στα κοινωνικά δίκτυα. Πράγμα περίεργο αφού αυτό ακριβώς είναι το target group του Rocking.gr! Ο Jesse Welles είναι η σύγχρονη εκδοχή των protest singers, ένα φαινόμενο που πήρε έκταση και έφτιαξε καριέρα στο Tik Tok και το Instagram πολύ πριν την φτιάξει στο δρόμο ή στο στούντιο. Για πιο παραδοσιακούς μουσικόφιλους αυτά θα ήταν αρκετά για να τον απορρίψουν, αλλά η πραγματικότητα είναι πώς αυτές είναι οι σημερινές συνθήκες ανάδειξης μουσικών και αυτό δεν ευτελίζει απαραίτητα τη μουσική τους. Σίγουρα στην περίπτωση του Welles, αυτό δε συνέβη.

Έχει ήδη στο βιογραφικό του αρκετά άλμπουμ με διάφορες παραλλαγές του ονόματός του (Jeh Sea Wells, Welles) αλλά είναι τα τρία χρόνια όταν και άρχισε να χρησιμοποιεί το πλήρες όνομά του που εκτοξεύτηκε, με σειρά πολύ καλών δίσκων, συναυλιών και ακόμα ακόμα τη σφραγίδα αποδοχής της βασίλισσας όλων των protest singer, την Joan Baez. Πιο καθοριστικό όμως, είναι ότι την ίδια αυτή περίοδο αποφάσισε να εστιάσει στο πολιτικό, αντι-καπιταλιστικό και αριστερής πολιτικής folk rock τραγούδι, πατώντας πολύ πάνω στον πρώιμο Dylan και ξεδιπλώνοντας μία μοναδική ικανότητα να πλέκει στα γρήγορα έξυπνα και ουσιαστικά στιχάκια ως άμεσο πολιτικό σχολιασμό σε τρέχοντα γεγονότα. Η μουσική ήταν απλή, μία ακουστική κιθάρα είναι ό,τι χρειάζεται, αλλά ελκυστική και καλά ριζωμένη στην παράδοση του είδους. Στουντιακά και συναυλιακά όμως η κατάσταση είναι διαφορετική, με τον ηλεκτρισμό να μπαίνει στο παιχνίδι και το ύφος των τραγουδιών να ανοίγεται και προς το rock (ειδικά το southern και την americana) και τα blues. Στις δε συναυλίες δε διστάζει να ροκάρει διασκευάζοντας (για παράδειγμα) και "War Pigs".

Αυτά μας φέρνουν στον φετινό, έκτο δίσκο του σε τρία χρόνια, όπου μαζεύει πολλά από τα τραγούδια που έγιναν επιτυχίες (viral θα λέγαμε καλύτερα) το προηγούμενο διάστημα και δεν είχαν περιληφθεί μέχρι τώρα σε άλλους δίσκους του. Τραγούδια που έχουν ήδη πολλά εκατομμύρια views στα ΜΚΔ πολύ πριν πιάσουν τα 11 εκατομμύρια που θα δείτε σήμερα στο Spotify. Τραγούδια όπως τα "Masks Off", "Join ICE", "Domestic Error" και "Red" έχουν ήδη δοκιμαστεί και εδώ παρουσιάζονται σε πιο ολοκληρωμένη εκδοχή, με μουσικούς να τον συνοδεύουν και να εμπλουτίζουν τον ήχο, παρότι ορισμένες φορές η γοητεία της γυμνής εκδοχής με μία κιθάρα παραμένει ισχυρή. Τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου είναι δημιουργημένα ειδικά για την κυκλοφορία αυτή και από αυτά ξεχωρίζει το "Siddhartha" (βασισμένο φυσικά στο βιβλίο του Hesse).

Αν αποδεικνύει κάτι και αυτή του η κυκλοφορία είναι ότι έχει μία ιδιαίτερη ικανότητα με τις λέξεις. Δημιουργεί απλά νοήματα, σκαρφίζεται έξυπνες ρίμες και τηρεί έναν ελκυστικό ρυθμό λόγου που τον κάνουν άξιο τέκνο των καλύτερων folk τραγουδοποιών του παρελθόντος. Φυσικά κάπου πρέπει να συμφωνείς και πολιτικά μαζί του αφού ο ευθύς λόγος του θα είναι μάλλον δύσκολο να χωνευτεί αν είσαι φασίστας, οπαδός του Τραμπ - και καλώς, στο λαιμό να σου κάτσει. Και μουσικά όμως παρότι δεν καινοτομεί ξέρει να φτιάχνει όμορφα τραγούδια που θα σταθούν στο χρόνο και σε επαναλαμβανόμενες ακροάσεις. Η υψηλή παραγωγικότητα του είναι φυσικά ευχή και κατάρα, αφού τον κρατάει από τη μία διαρκώς στην επικαιρότητα (relevant που λένε στο χωριό του), αλλά του απομακρύνει την απόλυτη δημιουργική κατάθεση, το έργο που θα τον καθορίσει, που θα συγκεντρώνει τις καλύτερες εμπνεύσεις του και μόνο αυτές. Δεν είναι λοιπόν ούτε το "Masks Off" αυτό. Είναι όμως μια δουλειά υψηλής ποιότητας, μία ακόμα σε ένα αξιοπρεπέστατο σερί, που δικαιώνει τη φήμη του και τον εδραιώνει σε μία folk protest αριστοκρατία. Ουπς, λάθος λέξη πολιτικά. Ας πούμε νομενκλατούρα, με την καλύτερη δυνατή έννοια.