Genesis Owusu

Ο τρίτος δίσκος του Αυστραλού με ρίζες από τη Γκάνα, Genesis Owusu είναι μια μουσική περίπτωση άξια σχολιασμού. Ο πειραματιστής MC επιστρέφει με καινούριο άλμπουμ τρία χρόνια μετά το "Struggler" και επαναφέρει στο προσκήνιο τη διαρκή, αν και όχι πάντα ενδιαφέρουσα, συζήτηση περί των οριοθετήσεων των μουσικών υπο-ιδιωμάτων. Το "Redstar Wu & The Worldwide Scourge" , πέρα από το ότι πρόκειται για άλλο ένα πυκνό κοινωνικοπολιτικό σχολιασμό, παρουσιάζει και την πιο ραφιναρισμένη αντίληψη του Owusu για το alternative hip-hop.

Συγκεκριμένα, στα 50 λεπτά του νέου του δίσκου, ο Genesis Owusu περπατάει με θάρρος πάνω στη γέφυρα που ενώνει το hip-hop με το post-punk revival. Με όχημα μια μοντέρνα εκδοχή της funk και της neo-soul όπως την αντιλαμβάνονται μουσικοί όπως ο Thundercat ή η Jill Scott, το "Redstar Wu & The Worldwide Scourge" είναι ένα άλμπουμ που αφορά πολύ περισσότερο κόσμο από όσο η αρχική του ιδέα προϊδεάζει. Το εναρκτήριο κομμάτι "Pirate Radio", πέρα από τα μέτωπα που ανοίγει με πάθε διάσημο πλούσιο νεοφασίστα γιάπη, θυμίζει έντονα τις πιο ενδοσκοπικές στιγμές των Prodigy. H συνέχεια με το εκρηκτικό "Stampede", χώνει ένα post-punk μπάσιμο που συνδέει τη Νέα Υόρκη των αρχών των 00ς με τους Gorillaz (ειδικά στο "Falling Both Ways"). Αν θέλετε μια γενική προσέγγιση στο ύφος του δίσκου, σκεφτείτε ένα συνδυασμό των τελευταίων με σχήματα τύπου Bloc Party, LCD Soundsystem, rap παραγωγές του Danger Mouse, με έξτρα δόσεις Madchester indie και post-punk.

Το "Redstar Wu & The Worldwide Scourge" θριαμβεύει μέσα σε αυτή του τη συμπύκνωση. Παρά το γεγονός πως τα 14 κομμάτια του καλύπτουν μεγάλο έδαφος, αφήνει την επίγευση μιας αισθητικής συμπάγειας. Παρόλο που η ροή αδικεί ελαφρώς το δίσκο, είναι γεγονός πως οι μπασογραμμές και οι ενορχηστρώσεις επιτρέπουν τις εναλλαγές εικόνων πετυχημένα. Το Harlem-ικό "Hellstar" είναι ένα κάλεσμα προς της γης τους κολασμένους για ενδυνάμωση, αλλά είναι στο "The Worldwide Scourge" που ο Genesis Owusu ραπάρει με υπολγοισμένο πάθος, σε ένα φορτισμένο πολιτικά ξέσπασμα ενάντια στην άνοδο του φασισμού και στην καταδίκη της γενοκτονίας των Παλαιστινίων.

Πράγματι, υπάρχουν στιγμές που ο μουσικός απομακρύνεται πολύ από την χαρακτηριστική του αιχμή προς τέρψη μιας πιο λείας ηχητικής εκφοράς. Ο δίσκος ακούγεται ιδιαίτερα εύκολα χάρη στη μνημονικότητα των κομματιών, με το μεγαλειώδες "Life Keeps Going" να είναι βγαλμένο από τα Λονδρέζικα ‘80s, γεγονός που λειτουργεί ιδανικά ως αντίβαρο στην φούρια των στιχουργικών μετώπων του μουσικού. Tα "Most American Voter" και "Death Cult Zombie", κορυφές του δίσκου, ηχούν ως οι καλύτερες συνθέσεις που δεν έγραψαν ποτέ οι Viagra Boys, με το δεύτερο να περηφανεύεται για τις garage κιθάρες του, απότοκο της καταγωγής του μουσικού. Όπως όλα τα μεγάλα crossover έργα που έχει αναδείξει το hip-hop ανά τα χρόνια, το "Redstar Wu & The Worldwide Scourge" αποτελεί στον πυρήνα του μια κατάθεση αντοχής της μαύρης εμπειρίας σε ένα κόσμο εχθρικό, ένα γράμμα αγάπης προς τη ρευστότητα και την ευαλωτότητα. Το "4Life"  βουτάει στην ηλεκτρονική για να παρέχει ανάσες πρωτού το "Running Outta Time" σου κλείσει το μάτι με την εκπληκτική μπασογραμμή του.

Ο Genesis Owusu ισορροπεί ανάμεσα στον εορτασμό της διαφορετικότητας και την κληρονομιά των Beastie Boys με την υπεραναλυτικότητα ενός σύγχρονου πολιτικού μανιφέστου. Η στιχουργία του, πυκνή αλλά και άμεση, αποφεύγει τον αυτοεγκλωβισμό μεταξύ των social-media-κών τειχών του σύγχρονου zeitgeist, αλλά διαθέτει και πλάνο διαφυγής από τον αέναο λαβύρινθο των «καλών απόψεων». Το ταξικό υπόβαθρο του δίσκου τον αποτρέπει από το να παραδοθεί στη σαγήνη του «μαύρου καπιταλισμού» ενώ οι πολλές alternative/indie/post-britpop επιρροές δεν εισάγονται ως ανισόρροπες ενέσεις που διαταράσσουν τον hip-hop μεταβολισμό του δίσκου. Όπως και η John Glacier πέρσυ, ο Owusu βρίσκει το ιδανικό μέτρο ώστε η ρυθμικότητα της φωνής του να απορροφά άψογα τη funk ψυχή των συνθέσεων. Ο Redstar Wu, είναι ο δικός του ριζοσπάστης Mr. Morale.

Στο τέλος της ημέρας, το "Redstar Wu & The Worldwide Scourge" είναι πρώτιστα ένα hip-hop άλμπουμ. Αν θέλουμε όμως να πούμε την ιστορία του, και κυρίως να το κατανοήσουμε επιτρέποντάς του να μας ανταμείψει με τον μουσικό του κόσμο, οφείλουμε να επεξεργαστούμε τη μουσική του όπως ακριβώς είναι. Ένα διαθεματικό κοινωνικοπολιτικό μανιφέστο, που πέραν της σκληρής (αυτό)κριτικής που παραθέτει είναι εν τέλει ένα κάλεσμα ενότητας ανάμεσα σε ετερόκλητα πλήθη. Τα οποία όμως, ακόμη και αν εκφράζονται από διαφορετικές υποκουλτούρες, θεωρούν ζωτική τη διαπνοή που επιτρέπει ανά τις δεκαετίες σε αυτές να επικοινωνούν και να αλληλουποστηρίζονται. Ελάχιστα άλμπουμ φέτος μπορούν να ισορροπούν ανάμεσα σε τραγουδοποιία, υφολογική τολμηρότητα και να πατούν σε διαφορετικούς κόσμους εξίσου γερά. Ο Genesis Owusu κυκλοφόρησε ένα δίσκο – τεκμήριο της δυνατότητας του σύγχρονου ριζοσπαστικού underground, δημιουργώντας ακριβώς τον οριακό χώρο που είχε ανάγκη για να επικοινωνήσει τις εσωτερικές του εκρήξεις.

Y.Γ. Για το σβήσιμο, αφήνω εδώ μια προ ολίγων μηνών διασκευή του Genesis Owusu στο "Paint It Black" των Rolling Stones.

Bandcamp
Youtube