Πέντε χρόνια μετά το ντεμπούτο τους "Without A Trace", οι Αθηναίοι Misty Route επιστρέφουν με έναν δίσκο που κουβαλά μια ελληνική λέξη στον τίτλο του. Το "Ήθος" σημαίνει αξίες, χαρακτήρα, στάση ζωής. Η επιλογή δείχνει τον τρόπο που η μπάντα σκέφτεται, και το εξώφυλλο του Μάνθου Στεργίου (Manster Design) συμπληρώνει την εικόνα. Mια φλόγα που αρνείται να σβήσει, έσχατο καταφύγιο στα πιο σκοτεινά παρόντα.

Η τριάδα των Λευτέρη Σαατσάκη (κιθάρες, synths, φωνητικά), George Armando Konomi (μπάσο) και Κωνσταντίνου Καλούδη (τύμπανα) χτίζει τον ήχο της πάνω σε ένα συγκεκριμένο σχήμα: σκοτεινά ambient ηχοτοπία που ωριμάζουν αργά και ξεσπούν σε βαριά, groovy riffs. Από τις πρώτες νότες του εναρκτήριου "Hail" φαίνεται καθαρά πού κοιτάνε. Tool και Opeth έχουν αφήσει τα αποτυπώματά τους παντού. Στα κυκλικά, υπνωτικά riffs που επαναλαμβάνονται μέχρι να σε ρουφήξουν, στις ρυθμικές αλλαγές, στη χρήση της σιωπής ως δομικού στοιχείου. Η επιρροή είναι φανερή και η μπάντα δεν κάνει καμία προσπάθεια να την κρύψει.

Η παραγωγή στέκεται στο ύψος της πρόθεσης. Η ηχογράφηση στα 9800 Studios με τον Αντώνη Κοντόζογλου, η μίξη του Γιώργου Προκοπίου (Mother Of Millions, Poem) και το mastering του Έκτορα Τσολάκη δίνουν έναν ήχο ογκώδη και πολυεπίπεδο, που αφήνει τα ατμοσφαιρικά περάσματα να αναπνεύσουν ανάμεσα στις ογκώδεις και στιβαρές κιθάρες. Ξεχωριστή μνεία στο μπάσο του Konomi: βαθύ, μεταλλικό, ουσιαστικό κομμάτι της ταυτότητας του ήχου, με τη γραμμή του στο "Freedom" να κλέβει την παράσταση.

Οι καλύτερες στιγμές του δίσκου έρχονται όταν οι συνθέσεις έχουν την υπομονή να ξετυλιχτούν πλήρως. Το "Born With A Price Tag" απλώνεται σχεδόν στα επτά λεπτά και χτίζει την πρώτη μεγάλη κορύφωση του άλμπουμ. Το "Blind God" βάζει μπροστά μας το ζήτημα της δικαιοσύνης σε ένα εξάλεπτο κομμάτι όπου η μπάντα δείχνει το εκτελεστικό της ταβάνι. Το "The Corridor" προσφέρει την απαραίτητη ανάσα, με ακουστικά όργανα και πιο ήπια φωνητικά. Θεματικά, οι στίχοι καταπιάνονται με τα αγκάθια της σύγχρονης κοινωνίας, από την εμπορευματοποίηση του ανθρώπου ως τις σύγχρονες μορφές εξουσίας, αν και κατά τόπους μένουν σε πιο προβλέψιμα μονοπάτια από αυτά που ο τίτλος υπόσχεται.

Εκεί που ο δίσκος παλεύει είναι στην ιδιοσυστασία. Ακούγοντας το "No Destination" ή το "Last Night's Dream", ψάχνεις τη μία στιγμή που θα πεις "αυτό είναι οι Misty Route". Η μπάντα μιλά μια γλώσσα που κατανοεί βαθιά, με άρτια εκτέλεση και σοβαρή προετοιμασία, αλλά ο δικός της τονισμός μέσα σε αυτή ακόμα σχηματίζεται. Τα κομμάτια δουλεύουν, σπάνια εκπλήσσουν, αλλά έχουν μέσα τους τα δομικά στοιχεία που φανερώνουν πως η βάση είναι εκεί, για κάτι ακόμη καλύτερο.

Το "Ethos" ακούγεται σαν δουλειά ανθρώπων που πιστεύουν σε αυτό που κάνουν και έχουν κάτι να πουν. Η πενταετία ανάμεσα στους δύο δίσκους μετράει: η ωρίμανση στον ήχο και στην παραγωγή είναι ακουστή, και η εγχώρια σκηνή κερδίζει ένα σχήμα που παίρνει τη δουλειά του στα σοβαρά. Μαθαίνουν ακόμα πώς να λένε τα πράγματα με τον δικό τους τρόπο, και με βάση όσα δείχνει αυτός ο δίσκος, αξίζει να περιμένουμε να το ακούσουμε.