Atreyu

Μην με ρωτήσετε πώς γίνεται να ξεχάσαμε την ανεκδιήγητη επανέκδοση του εμβληματικού "The Curse" όταν μοιράζαμε με τον Σπύρο Κούκα τα δισκογραφικά βραβεία της περασμένης χρονιάς μερικούς μήνες πίσω. Ήταν τόσο θεμελιωδώς κακή σαν επιλογή που το διαγράψαμε όσο καλύτερα μπορούσαμε από μνήμης; Ακουγόταν τόσο επίπεδο που φύγαμε τρέχοντας μετά από μία ακρόαση; Έχανε τόσο πολύ στη σύγκριση με το πρωτότυπο, ακόμα και προσπερνώντας την απουσία του Alex Varkatzas και τη θεόστραβη περιρρέουσα ατμόσφαιρα, που το θεωρήσαμε ως μη γενόμενο; Όλα τα παραπάνω, πιθανότατα, με κάμποση θλίψη για γαρνίρισμα.

Σε κάθε περίπτωση, η ζωή συνεχίζεται, λάθη γίνονται, περασμένα ξεχασμένα κι όλα τα σχετικά. Δεν είναι δα ότι υπάρχουν πολλά ονόματα με πεντακάθαρο παρελθόν στον επίγειο κόσμο του σκληρού ήχου τοποθετώντας το πλαίσιο στις τελευταίες δύο και βάλε δεκαετίες, ούτε ότι έχει περάσει τόσος καιρός από όταν οι Καλιφορνέζοι ξαναβρήκαν πατήματα στο "The Beautiful Dark Of Life". Αναμφίβολα, οι δόξες του παρελθόντος έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, αυτό όμως ήταν δεδομένο από τις μέρες που η μπάντα ξεκινούσε τη δεύτερη ζωή της, αν όχι νωρίτερα. Όποια απαίτηση για ολοκληρωτικό comeback στο δέκατο άλμπουμ, είναι εκτός πραγματικότητας.

Έχοντας σημειώσει τα παραπάνω, θα έλεγα ψέματα αν υποστήριζα ότι το μπάσιμο με την ομώνυμη εισαγωγή και το "Dead" δεν με έκαναν να αναθαρρήσω έστω και για λίγο. Διπλές κιθάρες, συνεχόμενες εναλλαγές στα μικρόφωνα, τούπα-τούπα, ημί-ακουστική γέφυρα, ορθόδοξο in-flames-core με την καλύτερη δυνατή έννοια. Προς έκπληξη κανενός, και παρά τις όποιες στιγμιαίες αναλαμπές, η συνέχεια κινείται σε περισσότερο προβλέψιμες μετά-2020 κατευθύνσεις, με τα καθαρά του Brandon Saller να κυριαρχούν και την πλάστιγγα να γέρνει στο πιο ραδιοφωνικό (βάζετε ελεύθερα εισαγωγικά ή και όχι για το "All For You" π.χ.) προφίλ του συγκροτήματος.

Αν υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να καταλογιστεί στους Atreyu, είναι ότι μένουν κολλημένοι στη δοκιμασμένη συνταγή που κάπως, κάποτε τους έβαλε στον μεγάλο μουσικό χάρτη. Στην πορεία έχουν υπάρξει κι ακόμα υπάρχουν αστοχίες, ενώ τα κατά καιρούς ρίσκα κατά βάση δεν είναι άξια λόγου. Όσες κι όσοι ελπίζετε σε ένα νέο "Death-Grip On Yesterday" είκοσι χρόνια μετά, ωστόσο, σκεφτείτε ξανά και βγείτε προς την έξοδο οικειοθελώς. Το πρόσημο του "The End Is Not The End" σαφέστατα θα μπορούσε να είναι πιο καθαρά θετικό, ακόμα κι έτσι όμως το ροζ φύλλο έχει καβατζωθεί, και δεδομένων των συνθηκών αυτό δεν είναι καθόλου αυτονόητο.