Prolapse: «Ο κόσμος σήμερα σε κάνει να νιώθεις πως ίσως, τελικά, στα '90s δεν υπήρχαν και τόσοι λόγοι να αισθανόμαστε κατάθλιψη»

Λίγα συγκροτήματα έχουν καταφέρει να διατηρήσουν το καλλιτεχνικό τους όραμα τόσο ενιαία δομημένο όσο οι Prolapse. Αναδυόμενοι από την ιδιόμορφη μουσική γεωγραφία του Λέστερ στις αρχές των ’90s, το σχήμα, αδιαφορώντας για μόδες και τάσεις, έχτισε μια ταυτότητα που ισορροπούσε τέλεια ανάμεσα στο post-punk, το noise rock, και το shoegaze.  Μέσα από διπλά φωνητικά που λειτουργούσαν άλλοτε συγκρουσιακά και άλλοτε συμπληρωματικά, κιθάρες που έσκιζαν σαν ξυράφια, και συνθέσεις που αρνούνταν πεισματικά να ακολουθήσουν συμβατικές δομές, οι Prolapse δημιούργησαν έναν δικό τους, αναγνωρίσιμο μικρόκοσμο που μπορεί να μην τους έδωσε ευρεία αναγνώριση αλλά τους καθιέρωσε ως ένα από τα πιο συναρπαστικά σχήματα εκεί έξω. 

Φτάνοντας στο σήμερα μπορεί να έχουν μεσολαβήσει διαλύσεις και reunions, όμως το παρόν τους φαντάζει ως κάτι μεγαλύτερο από μια απλή νοσταλγική αναβίωση, κάτι που αντιληφθήκαμε για τα καλά με το περσινό "I Wonder When They're Going to Destroy Your Face" που συνέχισε με τον καλύτερο τρόπο μια δημιουργική πορεία που μοιάζει αναλλοίωτη από τον χρόνο. Με αφορμή λοιπόν την κυκλοφορία φρέσκου υλικού αλλά και την πολυαναμενόμενη πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα, συνομιλήσαμε με τα μέλη του συγκροτήματος για τις ρίζες τους, τη δυναμική που διατηρούν μέχρι σήμερα, την ωριμότητα που φέρνει ο χρόνος, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο η σύγχρονη πραγματικότητα εξακολουθεί να τροφοδοτεί την ένταση και τη συναισθηματική φόρτιση της μουσικής τους.

Καλησπέρα και καλώς ήρθατε στο Rocking.gr! Πώς είστε και τι φέρνει το 2026 για εσάς;

Tim: Είμαι καλά και το 2026 φαίνεται πως μπορεί να είναι αρκετά συναρπαστικό. Το γράφω αυτό μία εβδομάδα πριν πετάξουμε για Σόφια, κάτι που είναι τρελό αν το σκεφτείς, γιατί δεν θα μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε ότι κάτι τέτοιο θα ήταν δυνατό.

Οι Prolapse ήταν πάντα δύσκολο να κατηγοριοποιηθούν. Στα πρώτα σας βήματα νιώσατε ότι ανήκατε σε κάποια σκηνή ή συνειδητά μένατε εκτός;

Pat: Όχι, όχι ιδιαίτερα. Δεν ήμασταν μέρος κάποιας σκηνής, κυρίως επειδή βρισκόμασταν στο Λέστερ και όχι στο Λονδίνο ή σε κάποια άλλη μεγάλη πόλη της Βρετανίας.

Tim: Στην αρχή όχι. Στο Λέστερ κινούμασταν σε ένα τελείως αυτόνομο πλαίσιο. Υπήρχαν μερικά σχήματα που είχαν καθιερωθεί και αποτελούσαν βασικούς πόλους έλξης (αν και όχι έξω από το Λέστερ), και μετά εμφανιστήκαμε εμείς σαν νεόφερτοι και έμοιαζε σαν να ήμασταν οι μόνοι που καταφέραμε να ξεφύγουμε από τα σύνορα της πόλης. Α, και οι Cornershop βέβαια, τα πήγαν κι αυτοί καλά, έτσι δεν είναι; Μετά, όταν αρχίσαμε να καθιερωνόμαστε περισσότερο, υπήρχε μια σκηνή στης οποίας τις παρυφές κινούμασταν, γύρω από το Sausage Machine στο Λονδίνο, που το συνδιοργάνωνε ο πρώτος μας A&R, ο οποίος αργότερα έγινε manager μας. Δεν επιδιώξαμε όμως κάποια σύνδεση, ήταν απλώς άνθρωποι που γνώριζες στην πορεία.

Linda: Θα έλεγα ότι νιώθαμε μέρος μιας σκηνής που όμως κινούνταν σε κοινωνικό πλαίσιο- υπήρχαν πολλά γκρουπ τότε που έστρωναν το δικό τους μονοπάτι και πολλά από αυτά ήταν φίλοι μας - αλλά δεν νιώθαμε μέρος κάποιας μουσικής σκηνής. Δεν κάναμε το ίδιο είδος μουσικής. Ήμασταν απλώς μια παρέα από κάπως τυχαίους ανθρώπους που η μοίρα έφερε μαζί.

Ξεκινήσατε «με στόχο να γίνετε το πιο καταθλιπτικό συγκρότημα όλων των εποχών». Πόσο σημαντική ήταν η γεωγραφία, και συγκεκριμένα το Λέστερ, στη διαμόρφωση του ήχου και της ταυτότητάς σας;

Pat: Νομίζω ότι το Λέστερ στις αρχές των '90s έμοιαζε αρκετά ζοφερό και βιομηχανικό, και ακούγαμε πολύ Joy Division τότε, οπότε μπορούσαμε να προσποιηθούμε ότι ήταν το Μάντσεστερ (απ' όπου μόλις είχε μετακομίσει ο Tim, που παίζει ντραμς).

Tim: Όπως λέει ο Pat, ήμασταν 160 χιλιόμετρα πιο νότια και 12 χρόνια αργότερα.

Linda: Νιώθω ότι πρέπει να υπερασπιστώ το Λέστερ γιατί ακόμα ζω εδώ, αλλά είναι αυτό που οι νότιοι Βρετανοί θα έλεγαν «μια σκληρή βόρεια κωμόπολη», παρότι ούτε βρίσκεται στον βορρά, ούτε είναι κωμόπολη. Είναι λίγο τραχιά, καθόλου φανταχτερή, γεμάτοι ανθρώπους που ανήκουν στην εργατική τάξη, κι έχει διαμορφώσει όλους μας σε κάποιο βαθμό. Ίσως να είχαμε ακολουθήσει πιο εμπορική κατεύθυνση αν ζούσαμε, ας πούμε, στο Bath, όπου όλα είναι κάπως πιο posh και λιγότερο ζοφερά.

Η βρετανική underground σκηνή των '90s ήταν γεμάτη πειραματισμούς. Ποια σχήματα νιώθατε ως συγγενικά εκείνη την εποχή;

Pat: Ίσως οι Th' Faith Healers και οι Stereolab, αν και είχαν ξεκινήσει πριν από εμάς.

Tim: Θυμάμαι τον John Robb να λέει ότι θεωρούσε πως ακουγόμασταν ξεκάθαρα βρετανοί, κάτι τότε μου φάνηκε περίεργο, γιατί τα δύο σχήματα που είχα δει πρόσφατα τότε (κάπου μεταξύ '92 και'93) και με τις οποίες ένιωθα ότι είχαμε τη μεγαλύτερη σύνδεση πάνω στη σκηνή ήταν οι Pavement και οι Mercury Rev.

Οι Prolapse διαλύθηκαν αρχικά το 2000. Ήταν περισσότερο θέμα εξάντλησης, συνθηκών ζωής, ή κάτι άλλο;

Pat: Στην πραγματικότητα ήταν το 1999. Η αίσθηση που είχαμε τότε ήταν πως είχαμε ξεμείνει από δημιουργική ενέργεια και τα πράγματα είχαν αρχίσει να γίνονται στάσιμα.

Tim: Για μένα καθοριστική ήταν η ανάγκη να ασχοληθώ με άλλα πράγματα στη ζωή. Αν μπορούσαμε να χωρέσουμε τα πάντα μέσα σε δύο εβδομάδες τον χρόνο και στο να βγάζουμε ένα άλμπουμ κάθε τρία χρόνια, θα ήμουν χαρούμενος να συνεχίσουμε, αλλά δεν γινόταν να περιοριστούμε με αυτόν τον τρόπο, οπότε ήταν καλύτερα να μπει μια καθαρή τελεία.

Linda: Νιώθω ότι έφυγα χωρίς να πω ποτέ ξεκάθαρα ότι φεύγω, αλλά ίσως όλοι να ένιωσαν το ίδιο. Ήθελα να ξεκινήσω το επόμενο κεφάλαιο της ζωής μου, που ήταν να γίνω δημοσιογράφος - κάτι που πάντα ήθελα. Αποφάσισα ότι είχε έρθει η ώρα να σταματήσω να χάνω τον χρόνο μου και να το κυνηγήσω. Επίσης, μας είχαν προτείνει μια συναυλία με τους Stereophonics, νομίζω, κάτι που δεν ήθελα καθόλου να κάνω, οπότε εξαφανίστηκα.

Πώς νιώθετε που περιοδεύετε ξανά 25 χρόνια μετά το “Ghosts Of Dead Aeroplanes”; Το νιώθετε ως μια συνέχεια ή ως κάτι εντελώς διαφορετικό;

Pat: Είναι υπέροχο. Μερικές μέρες με τους φίλους σου πού και πού, ενώ παράλληλα παίζεις μουσική. Είμαστε σαν μια περίεργη δυσλειτουργική οικογένεια επτά ατόμων.

Tim: Τα σετ περιλαμβάνουν πολλά από τα ίδια τραγούδια, οπότε υπάρχει ένα επίπεδο συνέχειας. Αλλά κατά κάποιον τρόπο, τότε πηγαίναμε προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, ενώ τώρα μοιάζει περισσότερο με ένα μείγμα και των τεσσάρων πρώτων άλμπουμ.

Linda: Υπάρχει τεράστια συνέχεια. Είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι, απλώς λίγο μεγαλύτεροι και με πολύ πιο ευρεία οπτική για τη ζωή, τον έρωτα και το σύμπαν ή τουλάχιστον εγώ έτσι το νιώθω. Νομίζω ότι είναι και τα δύο. Παραμένουμε οι ίδιοι, αλλά γράφουμε καινούργια μουσική, που είναι κάτι αναζωογονητικό και συναρπαστικό. Νομίζω πως είναι μια εμπειρία που συνδυάζει τα καλύτερα χαρακτηριστικά και από τους δύο κόσμους.

Επιστρέψατε πάντως για ένα σύντομο διάστημα στη σκηνή το 2022. Τι ήταν αυτό που πυροδότησε εκείνη τη βραχύβια επανένωση και γιατί δεν συνεχίσατε;

Pat: Στην πραγματικότητα είμαστε σταθερά ξανά μαζί από το 2015 μέχρι σήμερα. Απλώς κάποιες περιοδείες είναι πιο σύντομες από άλλες.

Tim: Η συνομιλία στο WhatsApp είναι αρκετά ενεργή από το 2015. Στα τέλη του 2022 κάναμε μια μικρή περιοδεία για να προωθήσουμε την επανέκδοση του πρώτου μας άλμπουμ. Μετά αποφασίσαμε να προσπαθήσουμε να ηχογραφήσουμε έναν καινούργιο δίσκο, κάτι που πήρε χρόνο για να οργανωθεί. Ηχογραφήσαμε τον Μάιο/Ιούνιο του 2023, ολοκληρώσαμε τα φωνητικά στις αρχές του 2024, κάναμε τη μίξη το καλοκαίρι του 2024 και μετά αρχίσαμε να ψάχνουμε ποιος θα τον κυκλοφορήσει. Οπότε τα τελευταία χρόνια υπάρχει αρκετά σταθερή δραστηριότητα στο παρασκήνιο (έστω και με πολύ part-time ρυθμούς).

Πώς λειτούργησε η επιστροφή στην καθημερινότητα του γκρουπ αλλά και στο στούντιο; Ποιες δυναμικές κ παράγοντες την καθόρισαν;

Pat: Σε γενικές γραμμές πήγε αρκετά καλά. Ένα από τα βασικά ζητήματα παραμένει το να βρίσκουμε χρόνο, να ξεκλέβουμε λίγες μέρες μακριά από φίλους και οικογένειες για να κάνουμε πράγματα που αφορούν τους Prolapse.

Tim: Αυτό που λέει και ο Pat. Πρέπει να συνυπολογίσεις δουλειές και οικογένειες επτά ανθρώπων, οπότε είναι μια συνεχής άσκηση ισορροπίας.

Τι ήταν αυτό που πυροδότησε την απόφαση να προχωρήσετε σε έναν νέο δίσκο μετά από τόσα χρόνια;

Pat: Είχαμε μερικά τραγούδια και μόλις αρκετά χρήματα για να πληρώσουμε το στούντιο, οπότε αποφασίσαμε να το κάνουμε.

Tim: Την τελευταία στιγμή αποφασίσαμε να επενδύσουμε σε ένα pos για τις συναυλίες του 2022 και πουλήσαμε πολύ merch, οπότε ξαφνικά αποκτήσαμε budget για να μπούμε στο στούντιο.

Linda: Όταν ξαναβρεθήκαμε το 2022, ανακαλύψαμε ότι εξακολουθούσαμε να συμπαθούμε ο ένας τον άλλον και να ταιριάζουμε, ότι ουσιαστικά παραμέναμε οι ίδιοι άνθρωποι όπως τότε, ότι αγαπάμε ακόμη τη μουσική και το να παίζουμε ζωντανά, και ότι ίσως είχαμε ακόμα μερικά τραγούδια μέσα μας. Ήταν σαν κομμάτια παζλ που ξαναμπαίνουν στη θέση τους και σχηματίζουν μια ολοκληρωμένη εικόνα, αφού είχαν μείνει για χρόνια αποθηκευμένα στη σοφίτα. Φυσικά, το να τα πηγαίνουμε καλά δεν ήταν δεδομένο. Κάποιος από εμάς θα μπορούσε να έχει γίνει αφόρητος στο μεταξύ. Δεν νομίζω ότι κάποιος έγινε (πιο) ενοχλητικός, εκτός αν έγινα εγώ και δεν μου το έχει πει κανείς. Η βασική διαφορά τώρα είναι ότι ξέρουμε περισσότερα για τη ζωή, την απώλεια και το τι πραγματικά έχει σημασία μέσα στον περιορισμένο χρόνο που έχουμε σε αυτή τη Γη, και για μένα αυτό έχει περάσει σε έναν βαθμό και στους στίχους μου.

Πώς εξελίχθηκε η διαδικασία της σύνθεσης όσον αφορά τον νέο δίσκο; Ποια είναι η διαδικασία που ακολουθείτε όταν δημιουργείτε;

Pat: Μερικά τραγούδια ήταν λίγο-πολύ έτοιμα από πριν (και μετά προστέθηκαν τα φωνητικά στο στούντιο), ενώ τρία ή τέσσερα γράφτηκαν εξ ολοκλήρου μέσα στο στούντιο (μαζί με τα φωνητικά) και ηχογραφήθηκαν ζωντανά. Υπάρχει επίσης ένα εξαιρετικό κομμάτι που προς το παρόν είναι μόνο instrumental και το γράψαμε στο στούντιο, το οποίο -κατά τη γνώμη μου- αξίζει να δοθεί στην κυκλοφορία.

Αυτή η κάπως Sonic Youth-ική αισθητική των διπλών φωνητικών μεταξύ του Mick και της Linda εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία του ήχου σας. Πώς αναπτύχθηκε αρχικά αυτή η δυναμική και πώς λειτουργεί σήμερα;

Linda: Δεν αναπτύχθηκε συνειδητά. Μιας και δεν ήμουν στο σχήμα από την αρχή, όταν μπήκα, ο Mick είχε ήδη το δικό του ύφος και έπρεπε να βρω έναν τρόπο να αφήσω κι εγώ το δικό μου αποτύπωμα. Απλώς το έκανα, και βγήκε όπως το ακούτε, συνεχίζοντας σήμερα να λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο όπως πάντα. Ο Mick κάνει το δικό του πράγμα. Εγώ κάνω το δικό μου. Δεν γράφουμε μαζί ούτε συζητάμε τι θα κάνουμε. Απλώς… λειτουργεί.

Οι θεματικές του “I Wonder When They're Going To Destroy Your Face” δείχνουν να κουμπώνουν παράξενα καλά με τη σύγχρονη φρίκη, την κοινωνική αστάθεια και το υπαρξιακό χάος. Πώς βλέπετε όσα συμβαίνουν γύρω μας;

Pat: Είναι αρκετά άσχημα όλα όσα συμβαίνουν στις ΗΠΑ αλλά και αλλού. Ο κόσμος σήμερα σε κάνει να πιστεύεις πως ίσως, τελικά, στα '90s δεν υπήρχαν και τόσοι λόγοι να αισθανόμαστε κατάθλιψη.

Tim: Διάβαζα πρόσφατα διάφορα μουσικά κείμενα από τα τελευταία 40 χρόνια και έβλεπα αναφορές στην πάλη ενάντια στον φασισμό και σκεφτόμουν πώς μπορούσαν να πιστεύουν ότι τα πράγματα ήταν άσχημα τότε; Να δεις τώρα πώς είναι!. Παρόλο που το Rock Against Racism στα τέλη των '70s στο Ηνωμένο Βασίλειο αποδεικνύει ότι τα πράγματα ήταν όντως άσχημα, νιώθω ότι ο κόσμος σήμερα βρίσκεται σε πολύ πιο επικίνδυνη κατάσταση. Για κάθε βήμα μπροστά, μοιάζει να κάνουμε ένα βήμα πίσω.

Linda: Ο κόσμος σήμερα μου φαίνεται πιο ζοφερός από ποτέ άλλοτε κατά τη διάρκεια της ενήλικης ζωής μου. Ίσως να φταίει ότι είμαι πιο συνειδητοποιημένη για όσα συμβαίνουν διεθνώς, ίσως είναι η απαισιοδοξία της μέσης ηλικίας. Ίσως είναι ο Trump και/ή η αρνητική επίδραση των social media, η συντριβή της κριτικής σκέψης, οι δισεκατομμυριούχοι που έχουν εμμονή με το χρήμα και επηρεάζουν περισσότερο από ποτέ τις ζωές μας, το αυξημένο κόστος ζωής σε σχέση με τα εισοδήματα. Ίσως είναι όλα αυτά και ακόμα περισσότερα. Και δεν έχω καν αναφέρει τους πολέμους που συμβαίνουν στον κόσμο. Θα μπορούσα να συνεχίσω, αλλά αντί γι' αυτό θα σκεφτώ για λίγο λαγουδάκια, γατάκια και τούρτες. Σκέφτεται: «Λαγουδάκιαγατάκιατούρταλαγουδάκιαγατάκιατούρταλαγουδάκιαγατάκιατούρταλαγουδάκιαγατάκιατούρτα. Και λιακάδες.»

Υπάρχει όμως και κάτι άλλο στους στίχους και την προσέγγιση, μια ευαισθησία, π.χ. στο “Ghost In The Chair”. Πώς συνομιλεί αυτή η πτυχή σας μέσα σε ένα σύνολο αντιθέσεων και οργής;

Pat: Ναι, νομίζω πως αυτό είναι το καλύτερο τραγούδι του δίσκου. Είναι ωραίο μερικές φορές να υιοθετείς μια διαφορετική, πιο απαλή και ίσως πιο διακριτική προσέγγιση.

Tim: Κάθε άλμπουμ μας είχε και την πιο ήπια πλευρά του. Τρεις από εμάς ήμασταν μαζί σε ένα shoegaze σχήμα όταν δημιουργήθηκαν οι Prolapse, οπότε αυτό ήταν πάντα μέρος όσων κάναμε. Σπάνια παίζουμε τέτοια κομμάτια ζωντανά, οπότε υποθέτω πως αυτό δεν θεωρείται ένα τόσο χαρακτηριστικό στοιχείο του ήχου μας.

Linda: Μου είναι δύσκολο να ακούσω αυτό το κομμάτι. Μου προκαλεί ανατριχίλα. Μου φέρνει στο μυαλό την απώλεια, κάτι που οι περισσότεροι από εμάς έχουμε βιώσει και με το οποίο όσοι μένουν πίσω πρέπει να μάθουν να ζουν. Δεν μου αρέσει να σκέφτομαι τον θάνατο, αλλά αυτό το τραγούδι με αναγκάζει να τον αντιμετωπίσω κατά πρόσωπο. Πάντα υπήρχε οργή και ενδοσκόπηση στους στίχους μας. Τώρα που μεγαλώσαμε, υπάρχει ακόμη οργή, αλλά ίσως μια διαφορετική μορφή στοχασμού.

Ο τίτλος του “I Wonder When They're Going To Destroy Your Face”, προέρχεται από έναν στίχο του “Poor Moon” των Canned Heat. Ήταν αυτή η αναφορά μια αυθόρμητη επιλογή ή λειτουργεί ως ευρύτερο σχόλιο;

Pat: Νομίζω και τα δύο, γιατί με την κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο είναι πολύ πιθανό στο μέλλον, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, τα πρόσωπα μας να καταλήξουν διαλυμένα.

Το "Err On The Side Of Dead" είναι ένα από τα κομμάτια που ξεχωρίζουν στον δίσκο, τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά. Τι συνέβη σε αυτό το τραγούδι;

Pat: Δημιουργήθηκε μέσα στο στούντιο και νομίζω ότι «έδεσε» πολύ καλά. Η αγωνία της Linda και το εργασιακό της άγχος αναδύονται ιδιαίτερα έντονα. Στην πραγματικότητα δούλευε ως δημοσιογράφος την ημέρα στον φορητό της υπολογιστή και το βράδυ ηχογραφούσε φωνητικά στο στούντιο.

Tim: Αυτό ήταν ένα από τα τρία τραγούδια που τζαμάραμε και ηχογραφήσαμε ζωντανά σε μία λήψη. Δεν είχαμε ιδέα τι θα προκύψει και είμαστε πολύ χαρούμενοι με το αποτέλεσμα.

Linda: Χα, καλή ερώτηση. Ήμασταν στο στούντιο αργά τη νύχτα, ήμουν εξαντλημένη και ήθελα να πάω για ύπνο, αλλά νομίζω με έπεισαν να δοκιμάσουμε «ένα τελευταίο». Στάθηκα λοιπόν μπροστά στο μικρόφωνο και είπα ό,τι σκεφτόμουν εκείνη τη στιγμή. Στίχοι για τη γυναικεία καταπίεση και την οργή απέναντι στον σεξισμό μου βγαίνουν εύκολα, οπότε ο συνδυασμός κούρασης και της αίσθησης ότι πρέπει διαρκώς να κάνεις αγγαρείες είχαν αυτό το αποτέλεσμα.

Στο νέο υλικό υπάρχουν συνειδητά “νεύματα” στην πορεία και τις αναφορές σας. Υπάρχουν όμως και νέες ηχητικές διαδρομές. Τι κουβαλάτε και τι σας εμπνέει στη σκηνή σήμερα; Τι σας εξοργίζει;

Tim: Είμαι αυτό που λέμε «6 Music Dad», και με αυτό εννοώ το BBC6 Music. Αυτό σημαίνει ότι πηγαίνω σε αρκετές συναυλίες όπου αναμιγνύεται και συνυπάρχει το νέο με το παλιό. Το να βλέπω σχήματα όπως οι SPRINTS που εκφράζουν μια θετική οργή και το κοινό, από εφήβους μέχρι εξηντάρηδες, να ενθουσιάζεται βλέποντας αυτά τα νέα παιδιά να μάχονται ενάντια στις αδικίες του κόσμου είναι κάτι που σε εμπνέει.

Linda: Νομίζω ότι σήμερα έχω περισσότερη ενέργεια πάνω στη σκηνή από ποτέ. Προέρχεται άμεσα από τη δύναμη της μουσικής και την οργή που υπάρχει στους στίχους. Όλα όσα ανέφερα νωρίτερα με εξοργίζουν, αλλά προσωπικά, το μεγαλύτερο θέμα για μένα είναι ο σεξισμός. Ο σεξισμός με κάνει να θέλω να σπάσω πράγματα. Για την ακρίβεια, πολλά πράγματα με κάνουν να θέλω να σπάσω πράγματα.

Η μουσική σας έχει έναν χαρακτήρα σύγκρουσης με φωνητικά που αναδεικνύουν μια αντίθεση, κιθάρες σε τριβή, ρυθμοί που εμμένουν. Τι ρόλο έχει αυτή η σύγκρουση και το χάος που εκβάλει στην ταυτότητα της μπάντας;

Pat: Είναι μέρος του DNA μας και αυτού που είμαστε. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσαμε ποτέ να χαλαρώσουμε και να αποδεχτούμε απλώς τη μέση ηλικία.

Tim: Δεν μιλάμε σχεδόν ποτέ για τη μουσική. Αντί γι' αυτό, όταν γράφουμε - κάτι που γίνεται πάντα μέσα από τζαμάρισμα, - ο καθένας τραβάει τις συνθέσεις προς τη δική του κατεύθυνση. Είναι πολύ καλύτερο από το να φωνάζουμε ο ένας στον άλλον.

Όταν επιστρέφετε στο παλαιότερο υλικό σας σήμερα, το επαναπροσεγγίζετε ή προσπαθείτε να διατηρήσετε πιστά την αρχική του ενέργεια;

Pat: Μερικές φορές χρειάζεται να το επανερμηνεύσουμε λίγο, αλλά προσπαθούμε να διατηρούμε την αρχική ενέργεια. Κάποια τραγούδια ακούγονται καλύτερα σήμερα: το "Headless In A Beat Motel" για παράδειγμα λειτουργεί πολύ καλύτερα ζωντανά απ' ό,τι στο άλμπουμ, αλλά το έχουμε παίξει πολλές φορές από τότε.

Linda: Δεν μας απασχολεί ιδιαίτερα το να τα διατηρήσουμε. Τα πράγματα είναι όπως είναι τη συγκεκριμένη στιγμή. Φωνητικά, για μένα και τον Mick, είναι σημαντικό να είμαστε αληθινοί και όχι να προσπαθούμε να γίνουμε αυτό που ήμασταν πριν από χρόνια. Αν είναι το ίδιο, είναι. Αν όχι, πάλι εντάξει.

Η μουσική σας συχνά έχει μια κινηματογραφική αίσθηση. Έχει επηρεάσει ο κινηματογράφος ή γενικότερα η οπτική αφήγηση τον τρόπο που δομείτε τα τραγούδια;

Linda: Ναι, νομίζω πως ναι. Σίγουρα ισχύει για τον Mick D. Έχει πολλές και διάφορες αναφορές σε οπτικές αφηγήσεις στους στίχους του. Το εσωτερικό του δικού μου μυαλού μοιάζει περισσότερο με βρετανικό kitchen sink δράμα, που συνήθως περιλαμβάνει πολύ σεξισμό και εκμετάλλευση των γυναικών, οπότε ίσως γι' αυτό είμαι τόσο θυμωμένη με αυτά τα ζητήματα. Ανήκω στη γενιά Χ. Δεν ξέρω να μαγειρεύω και ποτέ δεν σιδερώνω. Επαναστατώ μόνιμα απέναντι σε όλα όσα υπέφεραν οι προηγούμενες γενιές γυναικών.

Τα τελευταία χρόνια εμφανίζονται πολλά νέα γκρουπ από το Ηνωμένο Βασίλειο που ακολουθούν το μονοπάτι που εσείς ανοίξατε. Θεωρείτε ότι βιώνουμε πράγματι μια αναβίωση του post-punk; Υπάρχουν καλλιτέχνες της τελευταίας δεκαετίας που σας αρέσουν ιδιαίτερα;

Pat: Φαίνεται πως υπάρχει μια αναβίωση του post-punk, αλλά νομίζω ο Tim είναι πιο κατάλληλος να απαντήσει.

Tim: Χαχα, μάλλον έχει δίκιο, εξάλλου είμαι ένας “6 Music Dad”. Από τα σύγχρονα post-punk συγκροτήματα απολαμβάνω ιδιαίτερα τους Shame. Την πρώτη φορά που τους είδα, σε έναν μικρό χώρο που ήταν γεμάτος μόλις κατά 30%, ήταν απίστευτοι. Μου αποκατέστησαν την πίστη ότι μπορείς ακόμη να ερωτευτείς τη σύγχρονη μουσική. Νομίζω ότι πολλή από την πραγματικά καλή post-punk μουσική βγαίνει αυτή τη στιγμή από την Ιρλανδία: SPRINTS, Gurriers, Gilla Band, Mhaol, Just Mustard, New Dad και Fontaines DC. Τώρα οι τελευταίι είναι post-punk; Όπως και να 'χει, είναι εντυπωσιακό πόσο γρήγορα έγιναν τόσο μεγάλοι, πρόκειται για ένα συναρπαστικό ταξίδι. Δώστε μας το 10% της βάσης οπαδών των Idles και θα είμαι ευχαριστημένος!

Αν κάποιος ανακάλυπτε τους Prolapse σήμερα για πρώτη φορά, ποιο άλμπουμ θα προτείνατε ως καλύτερο σημείο εκκίνησης και γιατί;

Pat: Το "The Italian Flag". Καλύπτει ένα ευρύ φάσμα του ήχου μας και είναι το άλμπουμ των '90s με το οποίο είμαι περισσότερο ικανοποιημένος.

Tim: Συμφωνώ. Έχει κάτι για όλους.

Θα σας δούμε σύντομα στην Ελλάδα. Τι ενέργεια φέρνετε μαζί σας; Τι μπορούμε να περιμένουμε;

Pat: Ανυπομονούμε πραγματικά να παίξουμε στην Ελλάδα για πρώτη φορά. Να περιμένετε χάος, θόρυβο και ελπίζω πολλή διασκέδαση.

Tim: Το να πηγαίνουμε σε νέα μέρη για να παίζουμε τη μουσική μας είναι ένα τεράστιο προνόμιο που εκτιμούμε βαθιά. Αυτό με εμπνέει να δίνω όλη την ενέργεια που έχω. Η σκέψη ότι κάποιος ίσως περίμενε 30 χρόνια για να μας δει μεταφράζεται στο ότι δεν μπορούμε παρά να δώσουμε το 100% μας.

Linda: Ένα κύμα anti-Brexit αγάπης.