Psychobreak

Μη συλλογικές μνήμες. Φίλος συντάκτης μου επισημαίνει συχνά να μη χρησιμοποιώ τις κριτικές ως προσωπικό μου ημερολόγιο και ένα δίκιο το έχει γιατί ποιος διάολο καταλαβαίνει τι λέω καν. Πολλές φορές όμως οι συνθήκες (και όχι συμπτώσεις) το επιτάσσουν για να είσαι σωστή βάρδος. Φαντάσου λοιπόν να παίρνεις ένα άκρως επιθετικό μήνυμα μετά από πάρα πολύ καιρό για να επιστρέψεις ένα αντικείμενο που κάποιος που αγαπούσες πολύ κάποτε, σου είχε δανείσει. Μόνη σου είχες αναφέρει αυτή την επιστροφή γιατί το άλλο άτομο το είχε ξεχάσει, και μεσολάβησε η ζωή και το ξέχασες - και φταις που το ξέχασες - αλλά όχι στο βαθμό του να σου επιτίθεται με βία και θράσος κάποιος που έχει μεταμορφωθεί σε άγνωστο, ενώ κάποτε κλαίγατε κατακλυσμένοι από συναισθήματα. Το πακέτο μπήκε στη θυρίδα, οι αριθμοί μπλοκαρίστηκαν, και ξαφνικά εσύ και αυτός ο άνθρωπος δεν έχετε καμιά δικλείδα επικοινωνίας, ποτέ ξανά, οριακά φοβάσαι και λίγο την επικινδυνότητά του. Μια ιστορία που παρότι δική μου, σίγουρα θα θυμίζει τοξικές εμπειρίες ολωνών.

Τι σχέση μπορεί να έχει όμως αυτή η ιστορία με τους Psychobreak; Γενικά αυτό το δρομίσιο skin hardcore punk rock πάντοτε δεν με έβρισκε 100% άνετη εκτός του αυστηρά μουσικού του πλαισίου, καθώς παρά τα γνωστά προτάγματα του punk πως όλοι χωράνε, ο ήχος και το pit υπήρξαν πάντα αθεράπευτα αντρικά. Καμία πραγματική συμπερίληψη παρά την πρόθεση, και δυστυχώς η μουσική με πολιτική χροιά δεν καλύπτεται με το να μένει μόνο στα λόγια. Περισσότερο, ο αντρικός καημός για το πόσο υποφέρει ψυχικά, δικαιολογώντας μια εναλλακτική τοξικότητα αυτής του male loneliness epidemic πίσω από punk rock και ξενύχτια σε αυτοοργανωμένους χώρους, κάνοντας τις πρότερες τοξικές συμπεριφορές που την αντιπροσωπεύουν τραγούδια, άλλοτε έβρισκε κι εμάς τα θηλυκά στην ίδια θέση προσπαθώντας με μανία να βρούμε κοινές παραστάσεις (μιας που εμείς δεν είχαμε παρά απειροελάχιστη τέτοια εκπροσώπηση στον ήχο), άλλοτε μας προκαλούσε άκρατα νεύρα τούτη η ρομαντικοποίηση της μη ειλικρινούς συμπεριφοράς με το ρόλο του κοινωνικά παρείσακτου και του κακού παιδιού. Γιατί αν είσαι πανκ, όλα δικαιολογούνται, δεν είσαι τόσο κακός όσο οι άλλοι κι ας είναι οι συμπεριφορές ίδιες, απλά με μπλούζα GBH.

Έχω βρεθεί στο παρελθόν να αναλογίζομαι τη σχέση μου με τους Psychobreak έντονα μιας που η μουσική τους μου αρέσει πάρα πολύ, αλλά εντόπιζα στην προσέγγιση και στον ήχο τους τούτο το στίγμα για το οποίο μιλάω παραπάνω. Με τρεις δίσκους σε τρία χρόνια, το "Working Class Rock" έρχεται να μου δώσει μια σημαντική προσωπική εξιλέωση. Περνάω κάπου εδώ στις συλλογικές μνήμες. Κάτι που συχνά ξεχνάμε στο punk αλλά και στην αυτοοργάνωση, είναι ο ταξικός χαρακτήρας που κανονικά πρέπει να διέπει τα λεγόμενα και τις κινήσεις μας και δεν πολυχωράει ανθρώπους που δεν ξέρουν πως είναι να πεινάς και ασχολήθηκαν με την πολιτική επειδή έχουν πολύ ελεύθερο χρόνο. Στο μυστικό δείπνο του εξωφύλλου, μπορεί ξανά να απουσιάζουν οι θηλυκές παρουσίες, όμως οι προφήτες αντικαθίστανται από άτομα της εργατικής τάξης. Μέσα στο "Working Class Rock", οι Psychobreak προσθέτουν τη διάσταση της εργατικής / εργασιακής εξαθλίωσης που μας καταντά άνιωθα κουφάρια που δεν έχουν ούτε χρόνο, ούτε χρήμα να διαχειριστούν απολύτως κανένα συναίσθημα. Η «Γιάφκα» και το «Άγχος» με νευριάζουν απίστευτα μεν, γιατί μου θυμίζουν κάθε ηλίθια δικαιολογία που έχω ακούσει από πρώην γκόμενους ή φλερτ για κάποια απαίσια συμπεριφορά, από την άλλη όμως προσφέρουν ένα εκλογικευμένο παράθυρο σε καταστάσεις που δεν είναι πλέον βιώματα, αλλά ιστορίες, και κρίνονται ακόμη και στο άκρο του αυτομαστιγώματος αν εξετάσεις το «Εγώ Στη Μέση».

Η παραπάνω παρατήρηση, συνδυάζεται με δύο πράγματα: πρώτο, πως οι Psychobreak παρουσιάζονται για πρώτη φορά τόσο συναισθηματικά ευάλωτοι σε στίχο, ακόμη κι αν αυτή η ευαλωτότητα μπορεί να μοιάσει με δικαιολογία σε κάποιο φεμινιστικό μυαλό, δεν παύει να σπάει πρότερα στεγανά ματσίλας στον ήχο. Δεύτερο, οι δημόσιες τοποθετήσεις που έκαναν πρόσφατα για την υπόθεση του Πέτρου Φιλιππίδη, που στεκόμαστε μαζί τους. Αυτή η γενικότερη στάση εντοπίζεται για μένα πολύ περισσότερο στο «Μιζέρια» που συνοψίζει κατά πολύ όλα όσα συζητάω.

Πίσω όμως στον νιχιλισμό που συνοδεύει την πάμφτωχη καταραμένη φύση μας, η «Δυσφορία» μιλά σε όλους. «Δεν είμαι εγώ τρελός, αυτός ο κόσμος είναι λάθος». Κάπου στην αέναη πάλη του υποκειμένου Psychobreak, από τη μία να εντοπίσει μια σταγόνα ελπίδας για να μην τα παρατήσει όλα στην «Αδρεναλίνη», στις «Κάποιες Μέρες» και στο τοπικιστικό μεν, νοσταλγικό δε «Σταυροπόλ», κι από την άλλη να δικαιολογήσει τον εαυτό του που αυτός ο κόσμος το οδήγησε σε συμπεριφορές που μοιάζει ταυτόχρονα να μετανιώνει αλλά και να πασχίζει να υπάρξει υπόλογο σε αυτές χωρίς να φανεί αδύναμο, τραγουδώντας με τρόπο τέτοιο στα «Πυρηνική Γιορτή», «Σκάσε» και «Λάθη». Στο κάτω κάτω της γραφής, σε όποιον τελικά διάλογο και αν βρίσκονται οι Psychobreak με τους εαυτούς τους και όπως κι αν καταλήγουν, γράφουν τραγουδάρες, κολλητικές και αληθινές.

Ίσως σε κάποιους να φανεί πολύ αυστηρή η κριτική μου από τη φεμινιστική της σκοπιά, ωστόσο νομίζω πως μόνο περισσότερα μπορούμε να ζητάμε από μουσικούς που εκτός του ότι ανέκαθεν κουβαλούσαν στις πλάτες τους πάρα πολύ ταλέντο και στο συνεχίζουν απρόσκοπτα και με το "Working Class Rock", κάνουν το επόμενο βήμα προς μια αποκάλυψη και ευαισθησία που στο μουσικό χώρο των Psychobreak στο παρελθόν, έφερε μαζί της πολλά σκοτεινά σημεία ως προς την ειλικρίνειά της. Μα φανερά, οι Psychobreak κοιτούν πια σε άλλη σελίδα: «Αυτούς που μ’ αγαπάν τους έκανα να κλαίνε, γέμιζα άγχος τη ζωή μου από παιδί. Όλα μου πήγανε στραβά κι όλα μου φταίνε, γαμησέ το, δεν γυρίζω πάλι εκεί». Το βήμα από «Εθισμούς και ντράβαλα» και επανάσταση με (ή χωρίς) αιτία, μέχρι την εσωτερική συμπεριφορική παραδοχή είναι τεράστιο, και οι Psychobreak το διάβησαν με ρίσκο που τελικά επιβραβεύεται, σε μουσική και περιεχόμενο.

Bandcamp