Ξόρκι

Ζούμε χαλεπούς καιρούς. Κάποτε, ο φαντασιακός και παραφυσικός τρόμος αποτέλεσε πηγή δημιουργίας, τέχνης και διασκέδασης εν μέσω μίας αναγκαίας προσπάθειας να ξεφύγουμε από τον πραγματικό, επίγειο τρόμο. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η ανάγκη για έναν τρόμο που είναι παραμυθένιος, μακρινός και μη ανθρώπινος, ώστε να ξορκίσει από τις καθημερινές μας ανησυχίες τις παράλογες σκέψεις και άγχη επί των κτηνωδιών που ζούμε λιγότερο ή περισσότερο μακριά μας στον πλανήτη, έχει μεγαλώσει. Ο Ξόρκι το γνωρίζει καλά αυτό κι έτσι πουλώντας την ψυχή του στο σατανά ενώ φωνάζει «Πάρτη, με κούρασε!» κυκλοφορεί τον τρίτο full length δίσκο του, «Χειραψία Με Το Σατανά».

Ένας βέρος Αθηναίος με μεγάλη αγάπη στο horror και τη μουσική, ο Ξόρκι συνθέτει στην παλέτα του μια πληθώρα από μουσικά, πολιτικά, λαογραφικά, κινηματογραφικά θέματα. Δεν είναι τυχαίο που βρίσκουμε το αλαφροΐσκιωτο (με όλη την καλή έννοια) άγγιγμα του και σε άλλες μεριές της ελληνικής σκηνές - βλέπε Παγανή Κυριακή και Bus (The Unknown Secretary). Παρ’ όλα αυτά, η πορεία του «Χειραψία Με Το Σατανά» εξαπολύεται σε μέρη που πρότερες δουλείες του, όπως το επίσης εξαιρετικό «Στη Γη Των Μεγαλων Μανιταριών», δεν πήγαιναν με τέτοια ευθύτητα. Οι αφηγήσεις των τρελών ιστοριών των Μανιταριών ήταν πιο άμεσες και περιγραφικές. Η χειραψία αφήνει πολλά να εννοηθούν, ο χωροχρόνος της είναι λίγο πιο τρελός, σαν σε ένα πυρετώδες όνειρο. Όμως, πάντα διατηρεί ένα αψεγάδιαστο ταλέντο στο να χρησιμοποιεί εφευρετικά τα ελληνικά στους στίχους του, με φράσεις που σε κάνουν να φτύνεις τον καφέ και πανηγυρίζοντας σαν σε γκολ της Εθνικής στο Euro του 2004 να αναφωνείς «ΤΙ ΕΙΠΕ!».

Η «Χειραψία Με Το Σατανά» θα μπορούσε να είναι το ανοσιούργημα των Σατανιστών της Παλλήνης εάν αντί για δολοφονία, εκείνο το βράδυ, είχαν αρχίσει μπάντα (το ίδιο θα σήμαινε για το μέλλον τους σε κάθε περίπτωση το να αρχίσουν μπάντα στην Ελλάδα τότε ή το να μπουν φυλακή). Και πίσω από αυτή τη σκηνή θα έπαιζε ειρωνικά το single «Σατανικός Πανικός». Μιλώντας για σκηνογραφίες, πίσω από τους στίχους της χειραψίας, κρύβονται αμέτρητες αναφορές σε ταινίες και μυθιστορήματα τρόμου, και ειλικρινά όσο περισσότερο ακούω το δίσκο βρίσκω κι άλλες. Τo "Evildead" και το «γριμόριο απο ανθρώπινο δέρμα» στο ομώνυμο του δίσκου κομμάτι, το "The Midnight Meat Train" στο "Express Καννίβαλος», ο "Tetsuo: The Iron Man" στο «Μηχανοκέφαλος» και αμέτρητες ακόμη αναφορές σε ήδη γνωστές εικόνες του σινεμά.

Πέρα όμως από την ένατη τέχνη, ο νέος δίσκος του Ξόρκι κρύβει μέσα του πολλή αγάπη στη μουσική. Ντύνει με ηλεκτρονικό μουσικό περίβλημα ανησυχίες που πηγάζουν από πολύ ακραίο metal. Riff και κραυγές μετουσιώνονται σε μια ειρωνική παράσταση dungeon synth με πανκ προεκτάσεις, από τον τρόπο που το παρουσίασαν κάποτε στα εγχώρια δρώμενα οι ΑΝΤΙ έως και τη νέα τάση του eggpunk, του σημείου δηλαδή που το punk αναφέρεται ειρωνικά στον εαυτό του αγγίζοντας τα όρια του ποστπανκ (με ξεπερνάει άλλωστε που στους στίχους του «Τουρσιά Νεογνά» η συνταγή αναφέρεται στον ίδιο τον όρο του eggpunk σημειώνοντας ως συστατικό το «τσόφλι από αυγό»). Κι όλα αυτά, εντάσσονται για μένα στην ευρύτερη τάση επανοικειοποίησης του black metal, αυτή τη φορά μπλέκοντάς το με ηλεκτρονικούς ήχους και οδηγώντας το στο να μη μοιάζει με τον εαυτό του, με έναν τρόπο πολιτικοποιημένο από τα κάτω και μακριά από το φασιστικό ζουρλομανδύα με τον οποίο κάποιοι το είχαν φασκιώσει με το ζόρι.

Σε μια άλλη ανάγνωση, η «Χειραψία Με Το Σατανά» κρύβει και πολλή στεναχώρια. Ο δίσκος χρωματίζει τοπία καθημερινής Αθηναϊκής τρέλας και προσώπων που αγαπήσαμε, έστω και σαν καρικατούρες μουρλών ιστοριών στο μυαλό του Ξόρκι. Ο «Σατανικός Πανικός» αλλά και αργότερα το "Angles Morts" αποχαιρετούν ανθρώπους που πρόδωσαν, ή που τους γνωρίσαμε ενώ μοιραστήκαμε ένα τσιγάρο και τελικά τους πρόδωσε το ίδιο τους το μυαλό. Η στεναχώρια όμως, όπως λέμε, ξορκίζεται (ουπς) με χορό, κι έτσι μερικά κομμάτια του δίσκου καλούν για παραφροσύνες στην πίστα: το «Απεντόμ Α.Ε.» με τον Άγγελο Κυρίου στα φωνητικά αλλά και «Το Φάσμα» παράγουν Συνθετική Έκσταση (ξανά ουπς). Δεν πάει πίσω και «Το Μασονικό Πάτωμα» - με bonus την τρελή αναφορά στη διεύθυνση της «Ακαδημίας 58» (αναζητήστε περισσότερα γι’ αυτό το αρχιτεκτονικό θαύμα των Αθηνών).

Κρατώ για το τέλος του σχολιασμού το «Ζήτω Η Νέα Σάρκα», μιας που περικλείει την ουσία για μένα της μουσικής του Ξόρκι. Αυτή την πνιγερή συνειδητοποίηση πως ως είδος, δεν έχουμε καμία ελπίδα και η μαύρη μαγεία παρουσιάζεται ως στερνό καταφύγιο της χαμένης ελπίδας. Σαν σύγχρονο κι επίγειο Άλιεν, ένα πλάσμα αναδύεται από την κοιλιά του πρωταγωνιστή του «Ζήτω Η Νέα Σάρκα» και το ανθρώπινο είδος ψάχνει ως μια μετέπειτα εκδοχή του, ένα άλλο μέλλον από το προδιαγεγραμμένο. Οι ιστορίες του Ξόρκι είναι σύμφωνα με τον ίδιο, μια ανθολογία. Δέκα τραγούδια που μας ταξιδεύουν στο φαντασιακό, που παρά το αποκρουστικό και γκροτέσκο του, μοιάζει πιο ασφαλές από το απαίσιο ρεαλιστικό σήμερα. Και αυτή του η ειλικρίνεια μέσα στη στοχευμένη χαζομάρα και ειρωνεία του, είναι που κάνει τη «Χειραψία Με Το Σατανά» έναν αγαπημένο και άκρως διασκεδαστικό δίσκο.

Bandcamp