Gorrch

Η ζωή ξεφυτρώνει πάνω στην απουσία ή ο θάνατος καταπίνει την ύλη: όποια κι αν είναι η προσωπική σου ανάγνωση πάνω στο εξώφυλλο του "Stillamentum", δεύτερου άλμπουμ των Gorrch από τον βορρά της Ιταλίας, είναι εξαρχής προφανές πως μας προσκαλεί να περάσουμε το μυστικό κατώφλι ενός αινιγματικού, αμφίσημου μουσικού κόσμου. Ενός κόσμου που θα αποδειχτεί ισόποσα όμορφος και τρομακτικός.

Πράγματι, το δίδυμο των αδελφών Droich (κιθάρα, μπάσο) και Chimsicrin (φωνητικά, τύμπανα) δημιουργεί μια ξεχωριστή μουσική τελετουργία. Εκ πρώτης όψης, το black metal τους είναι δυσαρμονικό και ταχύτατο, με προφανή και μεγαλύτερη αναφορά φυσικά τους Deathspell Omega στα πιο γρήγορα μέρη τους. Τα κρύα, απαθή φωνητικά σέρνουν πίσω τους ένα άρμα από tremolo picking riffs και μακροσκελείς, φρενήρεις ρυθμούς που δεν αφήνουν αμφιβολία για το που ανήκει η μπάντα.

Κι όμως, το πράγμα πάει αρκετά πιο μακριά από τα προφανή. Οι παράξενες ψαλμωδίες που κάνουν άτακτα την εμφάνιση τους προσθέτουν μια πινελιά επιβλητικότητας, όμως και ο ίδιος ο ήχος προσπαθεί να σου πει κάτι: η ελάχιστη παραμόρφωση της κιθάρας και τα ξερά τύμπανα έχουν κάτι το πολύ φυσικό και οργανικό, κάτι που παραπέμπει αρκετά στην εκκεντρική φιλοσοφία των Ad Nauseam. Καθόλου τυχαία, την παραγωγή υπογράφει ο Andrea Petucco (μέλος των τελευταίων) και είναι εξαιρετική. Θα έλεγα πως παίζει κομβικό ρόλο στην αισθητική του άλμπουμ.

Επιπλέον, η βαθιά επαναληπτικότητα των ρυθμών καθώς και οι πιο-περίτεχνες-από-όσο-φαίνεται αρμονίες των τραγουδιών, συγκροτούν τελικά μια ατμόσφαιρα που μοιάζει βαθιά κατανυκτική και, τολμώ να πω, διαλογιστική. Πίσω από το εξωτερικό περίβλημα της ακρότητας, μοιάζει να σε καλεί σε έναν κόσμο πιο γαλήνιο, πιο στοχαστικό, πιο βαθιά φιλοσοφικό. Πιθανόν σε έναν κόσμο που σε καλεί να δεις ψύχραιμα και κατάματα την άβυσσο, την φθορά, το μυστήριο του θανάτου. Stillamentum σημαίνει κάτι που στάζει αργά ή και πιο μεταφορικά, απομεινάρι. Η μουσική σε καλεί να αναγνωρίσεις και να αναμετρηθείς με όσα απέμειναν.

Τα έξι τραγούδια του άλμπουμ, όλα με λατινικούς τίτλους, μοιάζουν σαν επεισόδια μιας ενιαίας κίνησης. Είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις μια μεμονωμένη στιγμή αφού το άλμπουμ είναι εξαιρετικά συμπαγές αισθητικά και χρονικά (38 λεπτά συνολική διάρκεια). Παρόλα αυτά, το εντυπωσιακό "ρεφρέν" του "Vorago" καθώς και το επικό φινάλε με το κατασκότεινο "Phlegma", είναι ικανά να αφήσουν το σημάδι τους πάνω σου. Το "Stillamentum" είναι ένα άλμπουμ που περισσότερο μοιάζει με ευθεία γραμμή παρά με έναν ολοκληρωμένο κύκλο, παρόλα αυτά, το τέλος του σε βρίσκει να βιώνεις ένα είδος μικρής κάθαρσης.

Ο κόσμος του dissonant black/death metal γίνεται όλο και πιο μεγάλος σε εύρος και παραγωγή, και αναπόφευκτα, γίνεται όλο και πιο δύσκολο για τις σχετικές μπάντες να ξεχωρίσουν. Οι Gorrch όμως τα καταφέρνουν, δημιουργώντας ένα ύφος που είναι ταυτόχρονα προσωπικό αλλά και άμεσο. Δεν μπαίνουν στα χωράφια της ατονικότητας και της μοντέρνας σύνθεσης, ενώνουν όμως έξυπνα την δυσαρμονία με το στοιχείο του μυστηρίου και του συμβολισμού, συγκροτώντας κάτι που ηχεί ταυτοχρονα φρέσκο και αρχαίο. Το "Stillamentum" τελικά καταφέρνει να μαγνητίσει και να γοητεύσει πάνω σε έδαφος μαύρο, σαν το λουλούδι που φούντωσε πάνω σε τάφο.

Bandcamp