Ανέμενα με προσμονή το νέο άλμπουμ του Καναδού ρόκερ Rob Moratti, γνωρίζοντας ότι τις κιθάρες τις έχει ηχογραφήσει ο ήρωας της εξάχορδης, Joel Hoekstra των Whitesnake και το μπάσο ο Tony Franklin κορυφαίος session-ας ο οποίος ήταν και μέλος των The Firm. Ανέμενα λοιπόν μια πιο κλασσική A.O.R - hard rock προσέγγιση που δυστυχώς δε την βρήκα στο "Sovereign".

Πρόκειται για ένα άνισο άλμπουμ γιατί στην προσπάθεια του να ακουστεί μοντέρνο πηγαίνει σε εντελώς διαφορετικούς από τη ροκ μουσική δρόμους και αγγίζει τον ήχο και το στυλ των Coldplay. Η ποιότητα της φωνής του Moratti δεν αμφισβητείται, ο οποίος είχε συμμετάσχει και στο καταπληκτικό progressive συγκρότημα των Saga για το άλμπουμ του 2009 "The Human Condition", αλλά η ερμηνευτική προσέγγιση του και η παραγωγή του άλμπουμ είναι που προβληματίζει, για τον λόγο που αναφέραμε παραπάνω.

Το άλμπουμ περιέχει 11 τραγούδια συνολικής διάρκειας 50 λεπτών από το οποίο ξεχωρίζουν τα "Don't Give Up On Love", "Two Hearts",  "In The Air Tonight" και  "This Is Forever". Τα κομμάτια στα οποία δηλαδή, αφήνεται η κιθάρα του Hoekstra να κάνει τα κόλπα της. Αρκούν τέσσερα κομμάτια για να σώσουν το άλμπουμ; Μάλλον όχι.

Όσοι απολαύσατε την πρόσφατη εμφάνιση του Bob Mould επί αθηναϊκού εδάφους, ίσως προλάβατε και τον support καλλιτέχνη Che Arthur, έμπειρο μέλος της indie punk σκηνής του Chicago, με θητεία σε σχήματα όπως Pink Avalanche και Atombombpocketknife. Στο παρόν, ο Che Arthur είναι ένα δημιουργός που βασίζεται στο ευθύ, απέριττο και ειλικρινές songwriting: το πέμπτο του προσωπικό άλμπουμ τον βρίσκει σε φωνή, κιθάρα και μπάσο (στα τύμπανα ο Adam Reach) να παραδίδει δέκα τραγούδια ενός παθιασμένου αλλά και ώριμου μελωδικού punk rock, με κύρια χαρακτηριστικά τα λίγα και καίρια ακόρντα, τα βραχνά του φωνητικά και τον lo-fi, ακατέργαστο ήχο. Τα τραγούδια σφύζουν από ζωή και αμεσότητα (κάποια από αυτά όπως το "Sever" ή το "Light Out" είναι πραγματικά σπουδαία) κι ο ήπια μελωδικός τους χαρακτήρας και η ιδιαίτερη τους μελαγχολία μου θυμίζουν κάτι από New Model Army. Πάνω απ’όλα όμως λάμπει το ήθος της προσωπικότητας του Che Arthur, προσωπικότητα που σε μέσα σε 32 λεπτά προλαβαίνει να σου υπενθυμίσει την αξία του καλού έναντι σε κάθε hyped κατασκευή.

Bandcamp

Κάποιοι είμαστε της άποψης πως οι δίσκοι διασκευών είναι από τα πιο ανούσια προϊόντα μέσα στη μουσική βιομηχανία, οι Xiu Xiu όμως είναι τόσο κορυφαία μπάντα (και μάλιστα σε εξαιρετικό φεγγάρι) που ο δικός τους δίσκος διασκευών είναι απλά θαυμάσιος. Σε αυτήν τη συλλογή διασκευάζουν Talking Head, The Normals, Screamin Jay Hawkins, Throbbing Gristle, Roy Orbison, Cold Cell, Roby, This Heat, Glorilla, Daniel Johnston, Coil, The Runaways, σε κάποιες προφανείς αλλά και κάποιες εντελώς παράξενες επιλογές. Κάθε μία από τις δώδεκα διασκευές εδώ προσαρμόζεται πλήρως στο experimental / pop / post-industrial σύμπαν των Xiu Xiu και μετατρέπεται σε μικρούς, εύθραυστους, πολύτιμους ηχητικούς εφιάλτες. Η δυνατότητα των Xiu Xiu να μεταμορφώνονται είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη καθόλη την διάρκεια του άλμπουμ, μου είναι δύσκολο όμως να μην ξεχωρίσω τις νέες εκδοχές στους γίγαντες This Heat ("S.P.Q.R") και Coil ("Triple Sun"), καθώς και το "Some Things Last A Long Time" του Daniel Johnston και η μετατροπή του από μια indie μπαλάντα σε ένα δραματικό έπος - δόξα στη φωνή σου Jamie Stewart! Με τον τρόπο της λοιπόν, μια άχαστη συλλογή.

Bandcamp

Το "Tragic Magic" αποτελεί τέκνο σύμπραξης μεταξύ της πειραματικής ambient/lo-fi μουσικού Julianna Barwick και της αρπίστριας Mary Lattimore, που ηχογράφησαν ως φιλοξενούμενες στη Φιλαρμονική του Παρισιού, με όργανα που τους παρείχε το Μουσείο Μουσικής. Η συνεργασία τους αποτελεί καρπό μακράς γνωριμίας και χημείας, αλλά και εννιά ημερών σύνθεσης, και πρόκειται για έναν δίσκο στα όρια του neo-classical, με dream pop φωνητικά.

Το πρώτο μισό του δίσκου είναι πιο εστιασμένο στην Lattimore. Το "Perpetual Adoration" ακροβατεί αισθητά μεταξύ φωτός και σκοταδιού, με τη φωνή της Barwick κάτω απ’ την νεραϊδόσκονη να εκλύει μία θλίψη που με κάνει να σκέφτομαι το "Lullaby" των Low. Πρόκειται για συνθέσεις αργόσυρτες, αιθέριες, με μοναδικό σημείο γείωσης την επανάληψη και το χτίσιμο της μελωδίας. Θυμίζει πολύ την συνθετική προσέγγιση του Vangelis, ο οποίος έχει και την τιμητική του στο άλμπουμ με την εκτέλεση του "Rachel’s Song", απ’ το "Bladerunner". Απ’ το "Temple Of The Winds" – το οποίο γράφτηκε για την περίσταση απ’ τον Brian Eno - o δίσκος μετακινείται προς την ηχητική παλέτα της Barwick, γίνεται πιο ηλεκτρονικός στο "Stardust", και αγγίζει την τελείωσή του με το μεγαλεπήβολο "Melted Moon", που συνδυάζει μαεστρικά όλες τις δυνατότητες της συνεργασίας. Ως συνεργασία μεταξύ μεγάλων μουσικών, ο δίσκος είναι οπωσδήποτε ενδιαφέρων, όμως είναι αμφίβολη η διάρκεια της εντύπωσης που θα προκαλέσει, ενώ ο ακατέργαστος χαρακτήρας των συνθέσεων δεν περνά απαρατήρητος.

Bandcamp

Νέα προσθήκη στον ακραίο εγχώριο χώρο, απότοκη πρόσφατης προσθήκης και εξηγούμαι: τα 2/3 των Obleedeon αποτελούν τα 2/4 των Asfodelos, οι οποίοι εμφανίστηκαν προ διετίας με death metal στις φλέβες τους. Εν προκειμένω μιλάμε για μαυρομέταλλο που προσπαθεί να καλύψει διαφορετικές πτυχές του με «πυρσούς» ανά χείρας. Στέκομαι στο ιδιαίτερον του ονόματός τους, ικανό να διαβαστεί ποικιλοτρόπως, στη μαυρίλα και μουντάδα των στίχων τους ως αποτύπωση μιας ζοφερής πραγματικότητας αλλά και ως εσωτερικού βιώματος, στα φωνητικά του Satyron που ορίζουν περισσότερο από οτιδήποτε τον black χαρακτήρα της μπάντας, στην καίρια ενσωμάτωση death metal στοιχείων και στη δυνατότητά τους να μεταβαίνουν επιτυχώς από black metal επικών αποχρώσεων σε αποπνικτικό, κλειστοφοβικό μαυρομέταλλο, μουσική επένδυση μεγαλουπόλεων. Αν μιλάμε για περσινά «γεννητούρια», αναμένω την ανάπτυξη - εξέλιξη και ωρίμανση τούτης της μουσικής οντότητας, η οποία με έφερε εκ νέου σε επαφή με έναν αγαπημένο δημιουργό, υπό άλλη ιδιότητα ετούτη τη φορά.

Bandcamp

Οι Pray For Decadence αποτελούν ένα νέο αθηναϊκό σχήμα που έχει επιλέξει έναν ιδιαίτερο και παράξενο μουσικό δρόμο, μιας που στους ήχους του, με κεντρική ιδέα τη screamo / post-hardcore λογική, μπλέκει sludge, grunge, shoegaze και noise αναφορές. Ίσως να παρατηρούσε κανείς πως όλα αυτά είναι λίγο υπερβολικά μαζεμένα. Ίσως και να είχε δίκιο, ωστόσο υπάρχει κάτι πολύ έντονα λαμπερό και δημιουργικό στην πρώτη τους επίσημη κυκλοφορία, δηλαδή το EP "Sleeping In The Deep".

Τα δύο μακροσκελή κομμάτια που το συναποτελούν, εκτείνονται σε δύο εντελώς διαφορετικά μονοπάτια. Το πρώτο, "Dirge For The Voiceless", πατά στο αργόσυρτο και αρκετά «βρωμισμένο» sludge με σαφή σημεία όμως στο μουσικό κέντρο της μπάντας. Από την άλλη, το "Little Zodiac Boy" εκκινεί από ένα noise / shoegaze σημείο, και όσο προχωρά η σύνθεση βυθίζεται σε μια πιο σκοτεινή κατάσταση όπου οι κιθάρες βαραίνουν και η post-hardcore ερμηνεία αλλάζει το ύφος του κομματιού από νοσταλγικό σε πιο ευθύ και επιθετικό, παρά τις στιγμές των midwestern κιθαρών του προς το τέλος του. Δεν γνωρίζω αν οι Pray For Decadence θα αποφασίσουν να ακολουθήσουν έναν από τους δύο ήχους που προτείνουν τα κομμάτια τους ή αν θα τους κρατήσουν αμφότερους σε μια ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά, σίγουρα όμως είναι ένα σχήμα που πρέπει να βάλετε στο χάρτη σας.

Bandcamp

Οι Madra Salach είναι ένα folk σεξτέτο από το Δουβλίνο που βλέπει την καριέρα του να τρέχει ιλιγγιωδώς: πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησαν το πρώτο τους τραγούδι, μέσα όμως σε λίγους μήνες παίζουν ήδη μόνο σε sold-out shows. Αυτό είναι μόλις το πρώτο τους EP - με κυρίες επιρροές τους Lankum, τους The Pogues και την Lisa O'Neil - και γίνεται ξεκάθαρο αμέσως πως κάτι σπουδαίο γεννιέται… η μπάντα πατάει πάνω στον παραδοσιακό ιρλανδικό folk ήχο, προσθέτοντας μόνο ήπια μοντέρνα στοιχεία, κυριως στα τύμπανα και στις crusty ερμηνείες του εκπληκτικού τραγουδιστή. Τα τρία δικά τους τραγούδια είναι σπουδαία και δείχνουν να συνεχίζουν στο πνεύμα των μελωδικών στιγμών των The Pogues. Οι δε διασκευές τους στα παραδοσιακά "Spancil Hill" και "Murphy Can Never Go Home" είναι εξαιρετικές - ειδικά το πρώτο σηκώνει ανατριχίλες και στέκεται επάξια πλάι στις εκδοχές των Dubliners και The Wolfe Tones. Αν είχαν προσθέσει δυο-τρία τραγούδια ακόμα στα 27 λεπτά αυτού του EP θα μιλούσαμε ήδη για ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς, ας περιμένουμε όμως όσο χρειαστεί. Τα σπουδαία θα έρθουν... Όσοι αγαπάτε την ιρλανδική folk, υποδεχτείτε τους Madra Salach, πιθανότατα τους επόμενους σπουδαίους του είδους!

Spotify

Μια γεμάτη δεκαετία και πέντε δίσκους από το δειλό (sic) ξεκίνημά της πορείας τους, οι Beyond The Black δικαιωματικά λογίζονται ανάμεσα στα καθιερωμένα ονόματα του σύγχρονου ατμοσφαιρικού metal χώρου. Ακολουθώντας από εκεί που είχαν αφήσει στο ομότιτλο, και όπως μας παρουσιάστηκαν επί σκηνής τρία καλοκαίρια πίσω, οι όποιες διαφοροποιήσεις στο symphonic οικοδόμημά τους δεν αρκούν για να το ανατρέψουν. Οι πραγματικές εκπλήξεις απουσιάζουν εκκωφαντικά. Ο κεντρικός προβολέας μένει κολλημένος στη Jennifer Haben. Τα πλήκτρα γεμίζουν διαρκώς. Οι κιθάρες ακολουθούν μερικά σκαλιά παρακάτω. Η παραγωγή δεν έχει την παραμικρή γωνία. Τα περάσματα του Chris Harms και της Asami, από Lord Of The Lost και Lovebites αντίστοιχα, προσθέτουν ποικιλία. Οι βουλγαρικές πινελιές στο "Let There Be Rain" κερδίζουν το στοίχημα. Τα γαλλικά του "Cinéma" το αντίστροφο. Οι γραμμές ακροβατούν ανάμεσα στην απλότητα και την απλοϊκότητα. Το σύνολο κρατιέται πάνω από τον μέσο όρο για ακόμα μια φορά, όμως δεν βλέπει κάτι περισσότερο από αυτό.

Είναι συνήθης marketing πρακτική συγκροτήματα να προτάσσουν την ομοιότητά τους με καταξιωμένα brands για να τραβήξουν την προσοχή του κοινού. Άλλα κάποια στιγμή βγαίνουν απ’ αυτή τη σκιά, άλλα δεν τα καταφέρνουν και πολύ καλά. Οι Γάλλοι HamaSaari αναφέρουν ανάμεσα στις επιρροές τους σχήματα όπως οι Pink Floyd, Black Peaks, Birds In Row, Lankum, οπότε αναμενόμενα προξενούν περιέργεια, όμως δίνει την εντύπωση ότι πετάγονται ονόματα με την ελπίδα πως κάτι θα μείνει. Μιλώντας ειλικρινά, πρόκειται για ένα alt prog μείγμα με ακουστικές ή καθαρές κιθάρες παραπέμποντας στους Klone, Hypno5e, Pineapple Thief, και Porcupine Tree, και τόση έμφαση στην ατμόσφαιρα ώστε να μην ξεχωρίζει καμία ιδέα και καμία μελωδία. Παράλληλα, ο Jordan Jupin είναι πιο φιλόδοξος με τη φωνή του απ’ όσα μπορεί να πετύχει, με ακροβασίες και φαλτσέτα που καταλαβαίνεις πού στοχεύουν (σκέφτομαι Jim Gray), αλλά δεν βρίσκουν πάντα τον στόχο. Κι αυτό συμπυκνώνει όσα προσφέρουν για την ώρα οι HamaSaari εν συνόλω.

Bandcamp

Με φόρα από το εξαιρετικό "Deformity Adrift" του 2023, οι Nightmarer από το Portland κάνουν ένα βήμα μπροστά στην εξέλιξη τους με ένα EP - φωτιά. Καταρχάς παρουσιάζουν τον Christian Kolf ως το νέο (δεύτερο) τραγουδιστή τους και εισάγουν μια μεγαλύτερη ποικιλία ανάμεσα σε brutal και κάποια λίγα καθαρά φωνητικά. Η κύρια όμως εξέλιξη βρίσκεται στον τρόπο που συνθέτουν το dissonant/technical death metal τους. Οι τέσσερις δυναμίτες που κρύβονται μέσα στο "Hell Interface" χτίζουν ακόμα πιο πηχτές μαύρες ατμόσφαιρες και αξιοποιούν καλύτερα τους χώρους, τονίζοντας με μεγαλύτερη γνώση τις εναλλαγές ανάμεσα στα γρήγορα και τα αργά μέρη. Οι κιθάρες είναι ιδιοφυείς, όπως και τα εκπληκτικά τύμπανα του Paul Seidel (ex The Ocean), τα τεχνικά μέρη είναι πιο τεχνικά και τα δυσαρμονικά περπατούν πιο βαθιά μέσα στην ατονικότητα. Οι Nightmarer μοιάζουν σε στιγμές να κρυφοκοιτάζουν λίγο και προς το progressive metal, σε αυτό όμως που έχει πραγματική σημασία, ακούγονται πιο γεμάτοι, πιο σοφοί, πιο καλλιτεχνικά αγριεμένοι. Ακούμε αυτή την δήλωση και υποπτευόμαστε πως το επόμενο βήμα τους θα κάνει κρότο.

Bandcamp