Truck Violence

Δύναται κανείς με ασφάλεια να παρατηρήσει ότι αυτή τη στιγμή στη βόρεια Αμερική αναδύονται με μεγάλη απήχηση στο underground κι ακόμη παραπέρα, συγκροτήματα του σκληρού ήχου που φωτίζουν την επαρχιώτικη ζωή. Μια έβαλαν το στίγμα τους και συνεχίζουν ακάθεκτοι οι Chat Pile, στο δρόμο που χάραξαν όμως οι Καναδέζοι Truck Violence προχωρούν με το δικό τους Γαλοκαναδικό τρόπο, και μια επαρχία δασική, κυνηγετική, αφιλόξενη, που τους έχει στιγματίσει με τρόπους τους οποίους ίσως δεν είμαστε σε θέση λόγω άλλης βιωμένης πραγματικότητας να προσεγγίσουμε νοητά.

Με ένα μουσικό παρελθόν που εκτείνεται στο hardcore punk (όχι πολύ μεγάλο όμως, λαμβάνοντας υπόψιν την μικρή ηλικία των μελών του συγκροτήματος) αλλά με κάποια επαρχιακή παγανιστική μαγεία κατέληξε να μπλέκεται με το noise rock και το παραδοσιακό banjo, οι Truck Violence έχουν οριοθετήσει πλήρως πετυχημένα την ταυτότητα τους. Με όλα αυτά που πραγματικά απαρτίζουν τους ίδιους και τις ζωές τους, ένα πρώτο δείγμα υπήρξε με το ντεμπούτο "Violence". Το "The Weathervane Is My Body" ωστόσο, έρχεται να καλογυαλίσει τα πρώτα τους βήματα. Μην αντιληφθείς το «γυάλισμα» ως ωραιοποίηση. Αντιθέτως, με περισσότερη αλλά περισσότερο συνετή οργή, οι Truck Violence γίνονται ένα βήμα περισσότερο εκφραστικοί παρόλο που η ενδοσκόπηση μοιάζει πολύ σοβαρότερη.

Στο δεύτερο δίσκο τους, που μας υποδέχεται με ένα αρκετά εντυπωσιακό εξώφυλλο και σηματοδοτεί την είσοδο τους στη μαγίστρα δισκογραφική του δύσκολου underground, The Flenser, η χριστιανική ηθική και ανατροφή έρχεται σε κόντρα με τη ρεαλιστική θέαση του κόσμου. Ο τραγουδιστής Karsyn Henderson επί ενός (πολύ) μικρού επαρχιακού σπιτιού, με ένδυση μεσημβρινής καλοκαιρινής λέζας και απροσδιόριστη έκφραση λόγω στάσης σώματος, στέκεται μπροστά σε μια τρομακτική μητρόπολη. Η τέλεια απεικόνιση της ζωής των Truck Violence, από την επαρχία στη μεγαλούπολη, χωρίζει τους κόσμους τους στα δύο, και η θεματολογία τους παραμένει. Ζόφος για μια επαρχιώτικη χριστιανική ψευδοηθική, με μια παράλληλη νοσταλγία για τα αθώα χρόνια στα χωράφια της υπαίθρου συνδυάζονται με τους Truck Violence να καλούνται να ξετυλίξουν αυτό το κουβάρι συναισθημάτων.

Ίσως τα τεράστια κομμάτια να μην ήταν το δυνατό σημείο του προηγούμενου δίσκου τους, ωστόσο το "The Weathervane Is My Body" βρίθει από εντυπωσιακές συνθέσεις. Κυριαρχεί το single "Your Name, Is Walking" που αγκαλιάζει το noise rock και τη μελαγχολία με ένα αξεπέραστο riff που σε sludge φόρμες δυναμώνει, για να το βρει ένα solo banjo στη μέση του περίπου και να μεθύσει. Όπως ακριβώς η σκέψη μιας χαμένης αθωότητας, η οποία όμως είναι ντυμένη με οικογενειακή φτώχεια και απαρχαιωμένες αντιλήψεις. Ποιοι είμαστε τελικά; Οι νεαροί της πόλης ή τα παιδιά της υπαίθρου; "My own face, I'm just trying to remember it". Στο video clip, οι τέσσερις τους επιστρέφουν στο χωριό σε μια καρότσα και παίζουν πάλη στο νερόλακκο. Σαν να μην υπάρχει τίποτε άλλο εκεί έξω. Το εναρκτήριο "My Dog Would Fick The Air" κι αργότερα το "New Jesus" στέκονται στην ίδια μεριά της σύνθεσης με τοι noise να κυριαρχεί, αλλά σε σημεία να υποχωρεί αισθητά για να μονοπωλήσουν άλλα ηχητικά κέντρα - άλλοτε το hardcore punk, άλλοτε το παραδοσιακό στοιχείο, άλλοτε το sludge, θα τολμούσα να πω μέχρι και progressive περάσματα γιατί δεν θέλω να τα ονοματίσω post. Μέσα στην προβληματική πραγματικότητα εντός του "New Jesus", έρχεται και θα ξαναέρθει η σεξουαλική παρενόχληση ως θέμα: "Over sixty cases thrown out for lack of evidence!".

Κάπου εδώ ένα διάλειμμα να μιλήσουμε για αυτό το κουαρτέτο τεράτων που απαρτίζουν τους Truck Violence - ας αρχίσουμε από τον μεγάλο εγκέφαλο του Paul Lecours που το μυαλό του συνθέτει τις ευφυής κιθάρες και το διάλογο τους με το banjo, ενώ τον βρίσκουμε και σε ρόλο παραγωγού. Το ρυθμικό κομμάτι αναλαμβάνουν ο ασταμάτητος στη σκηνή και το μπάσο (έχει καταστρέψει μερικά) Chris Clegg και τα αδάμαστα άκρα του Thomas Hart στα κρουστά. Μπροστά τους, ακούραστος και έχοντας σιχαθεί την πλάση, ο Karsyn Henderson επιδίδεται σε ερμηνείες που λείπουν από τη νεότερη εκδοχή της σκηνής μας. Εκεί που η τάση πια είναι το συγκρατημένο και το γυαλισμένο, ο ίδιος βρυχάται, και βλέπεις της απογοήτευση και την αποσύνθεση να παίρνει σάρκα και οστά στις αρθρώσεις του λόγου του και τις εκφράσεις του προσώπου του. Τους έχουμε χαρεί ήδη πολύ ζωντανά, οπότε επισκεφθείτε τις αναφορές μας από το φετινό Roadburn Festival για να επιβεβαιώσετε πως όλη αυτή η εκρηκτική μουσική δεινότητα, δεν περιορίζεται στο στούντιο.

Πίσω στο "The Weathervane Is my Body", μια διαφορετική κόλαση εκτυλίσσεται στην τριπλέτα "Jaundiced And Looking For A Mother", "Compelled By Christy" και "House Caught Fire". Τα δύο πρώτα, σε μια πιο αργή εκδοχή της sludge/ noise συνάντησης, αποκρυπτογραφούν ένα σπίτι που πονά από μέσα. Μια ανηλικότητα που της έλειψαν πολλά. Δόντια που δεν πλύθηκαν, μωρά που δεν προσέχθηκαν, αγάπη που δεν γνώριζε πως να εκφραστεί. Εικόνες από κοινωνικού περιεχομένου ταινία τρόμου η οποία βασίζεται σε εικόνες βρώμας, δυσωδίας, φτώχειας και ενδοοικογενειακής παρέκκλισης για να τρομάξει, πονέσει, σοκάρει είναι αυτές που απαρτίζουν γενικότερα το δίσκο κι αυτά τα τρία τραγούδια. Ειδικά στο σημείο που οι στίχοι περιγράφουν το σύλληψη ως παγίδα σε μία σχέση: " Flare like a nostril, I'll make you a mother, I don't wanna be temporary, I don't want us to be temporary". Το τελευταίο, "House Caught Fire", ως ένα βουκολικό ακουστικό άσμα μόνο με φωνή και μπάντζο προσφέρει ένα απαραίτητο διάλειμμα.

Κορυφώνοντας το δίσκο με τα προαναφερθέντα "New Jesus" και "Your Name, Is Walking", ο δίσκος θα παραμείνει σε αυτή τη συγγραφική ποιότητα. Το "Stomach As A Tower And The Globules Descending" αποτελεί ένα θεαματικό κομμάτι που αγγίζει τα όρια του shoegaze με την παραμόρφωση του για να γυρίσει στα γνωστά λημέρια με τον επαναλαμβανόμενο στίχο "They are not blemishes". Βαδίζοντας στο τέρμα, τα "Gerard, Be Quiet" και "Kindly, Wash Yourself" ρίχνουν τις ταχύτητες με το μπάντζο να κυριαρχεί, σε ένα μόνιμο dissonance με τις κιθάρες, ενώ στο τελευταίο η φωνή του Henderson ακούγεται για πρώτη φορά εντελώς καθαρή κι έτοιμη να τραγουδήσει, αγγίζοντας τα midwestern ηχοχρώματα και την εγγενή κατάθλιψή τους.

Στο "The Weathervane Is My Body" στεγάζεται ένα μικρό αριστούργημα σύγχρονης παράνοιας σε χωριό και πόλη, και νεαροί άνθρωποι χαμένοι μεταξύ από τη μία καταγωγής και παράδοσης, από την άλλη τωρινής πραγματικότητας που τελικά είναι πολύ λιγότερο επιεικής από όσο φαντάζει. Σε αναζητήσεις ανάλογες με τη δική μας, μια τρομερή live μπάντα αποκτά πλέον τα απαραίτητα εργαλεία και για έναν εξαιρετικό δίσκο που δείχνει όλη την αξία τους συνθετικά αλλά και παρακινεί πρωτόγνωρα συναισθήματα - όσο αποκρουστικά, τόσο δυνατά. Δηλώνουμε πιστοί.

Bandcamp