Silly Goose

Από τη στιγμή που επανήλθε το nu metal στο προσκήνιο, χωρίς μάλιστα το hate που έτρωγε πριν είκοσι - εικοσιπέντε χρόνια, έχουν ξεπηδήσει αρκετές καινούργιες μπάντες που ακολουθούν το ρεύμα. Το περίεργο δε, είναι ότι οι περισσότερες είναι πιτσιρίκια που δεν πρόλαβαν καθόλου τις μεγάλες μέρες του ήχου. Αυτό είναι καλό για το χώρο. Αυτό που με ανησυχεί όμως είναι ότι, με μοναδική ίσως εξαίρεση τους Thrown, καμία από αυτές τις μπάντες δε δείχνει να έχει τις προοπτικές ή το ρεύμα, να ανέβει στα ψηλά επίπεδα, να ακολουθήσει τους μεγάλους. Χρειάζεται όχι μόνο καινούργιες φωνές, αλλά και καινούργιους ήρωες.

Μπορούμε να ποντάρουμε στους Silly Goose τέτοια θέση; Ε όχι, τουλάχιστον με βάση το τί έχουν παρουσιάσει ως τώρα. Έχουν ενδιαφέρον οι δουλειές τους, κάποια κομμάτια είναι τέρμα διασκεδαστικά, αλλά δεν έχουν αυτό που θα σε στείλει αδιάβαστο. Η βασική επιρροή τους είναι ξεκάθαρα οι Limp Bizkit, με μικρές δόσεις metalcore εδώ κι εκεί. Το "Cowboy" είναι ένα EP με κομμάτια από το περσινό τους άλμπουμ. Δεν έχω καταλάβει το λόγο που βγήκε, αλλά είναι ευκαιρία να γράψουμε λίγες γραμμές για την μπάντα.

Τα κομμάτια πετυχαίνουν αυτό που προσπαθούν, με το "Give Me My Money" να έχει και λίγο Deftones, το "Traffic" να είναι πιο κατάλληλο για χοροπηδηχτό με πολύ δυνατή απόδοση του τραγουδιστή και το μοναδικό παράπονο να βρίσκεται στο ρεφρέν του "Cowboy" που είναι κάπως ξενέρωτο. Από την άλλη το καλύτερο τραγούδι στο EP είναι το "Split" που έχει και Linkin Park feeling, αλλά όχι με τον τυπικό τρόπο, μένει σε nu metal φόρμα, και έχει κάποιες εντυπωσιακές γκαρίδες του τραγουδιστή Jackson Foster. Στο δίσκο υπήρχαν κι άλλα highlight, αλλά η αλήθεια είναι ότι το EP δίνει πολύ καλή εικόνα για τη συνολική μουσική της μπάντας.

Αυτό που λείπει όμως από τους Silly Goose, είναι ο λόγος να λιώσω μια δουλειά τους. Το κάτι που θα με κάνει να βάλω αυτούς και όχι Limp Bizkit. Αυτό το κάτι λοιπόν είναι που πρέπει να βρουν αυτοί (ή κάποιοι άλλοι), γιατί αν δε βγουν επόμενοι μεγάλοι, το hype που τρέχει γύρω από το nu θα μείνει στον παράγοντα νοσταλγία και τελικά θα σβήσει και πάλι.