Metric

Βρίσκομαι στην δυσχερή θέση, φίλες και φίλοι, που καλούμαι να μοιραστώ τις σκέψεις μου για το νέο άλμπουμ των Metric στις ψηφιακές σελίδες του ρόκιν, την ώρα που ο αριθμός παλιότερων αναφορών που γύρισε μια γρήγορη αναζήτηση ήταν στρόγγυλο μηδέν. Δεν  βγάζω την ουρά μου απέξω, κάποια χρόνια πριν είχα πει στον εαυτό μου ότι θα έγραφα για το ωραιότατο πρώτο "Formentera" (ποτέ), ενώ ακόμα χειρότερα με το δεύτερο μέρος άργησα χαρακτηριστικά να ασχοληθώ.

Σε κάθε περίπτωση, όσες και όσοι δεν έχετε ιδέα, μία γρήγορη ψακτική στα διαδίκτυα αρκεί για να σχηματίσετε κατατοπιστική εικόνα. Μιλάμε για σχήμα με κοντά τρεις δεκαετίες ανελλιπούς δισκογραφικής και συναυλιακής παρουσίας, που έβαλε το δικό του λιθαράκι στη γιγάντωση της ανεξάρτητης σκηνής των zeroes, με κάμποσα πλασαρίσματα σε charts ανά τον κόσμο, πανάξια κερδισμένες πλατίνες κι ένα εμβληματικό πέρασμα από τη λατρεμένη κινηματογραφική εκδοχή του Scott Pilgrim.

Η ευκολία με την οποία το κουαρτέτο από τον Καναδά διατηρεί φρέσκια την πρότασή του στο πέρασμα των χρόνων, χωρίς πρακτικά να ακολουθεί τις επιταγές της κάθε εποχής, είναι παροιμιώδης. Κόντρα στον άγραφο κανόνα των πετυχημένων singles, τα τραγούδια τους πέρα από μετρημένες εξαιρέσεις λειτουργούν ακόμα καλύτερα στη ροή της εκάστοτε ολοκληρωμένης δουλειάς. Το να περίμενε κανείς αλλαγή τροπάριου εννιά δίσκους μετά το ντεμπούτο, θα ήταν μάλλον παράλογο.

Το "Victim Of Luck", σοφά τοποθετημένο στο άνοιγμα, αρκεί για να κάνει κάθε παντογνώστη να σκεφτεί πριν μιλήσει. Οι μέρες που το "Old World Underground, Where Are You Now?" έθετε το κρίσιμο ερώτημα και το "Fantasies" κερνούσε χιτάρες τις ανυποψίαστες μάζες μπορεί να έχουν περάσει, αλλά δεν έχουν ξεχαστεί. Τι κι αν τα πάντα γύρω έχουν αλλάξει. Η φωνάρα της Emily Haines ξεχωρίζει από χιλιόμετρα, και το πάντρεμα κιθάρας με ηλεκτρονικά του James Shaw ακολουθεί από κοντά.

Μία επιφανειακή ακρόαση του "Romanticize The Dive" θα μπορούσε να φέρει στο τραπέζι τη λέξη "νοσταλγία", αν ρωτάτε εμένα όμως αυτό είναι μόνο ένα μέρος της συνολικής εικόνας. Τα μελαγχολικά χρώματα ήταν πάντα εκεί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Η επαναφορά της πιο άμεσης προσέγγισης μοιάζει κάθε άλλο παρά με βεβιασμένη απόπειρα επιστροφής στις ρίζες. Οι συνθέσεις πατάνε γερά στο παρόν, κρατώντας τα μαθήματα του παρελθόντος. Τα κάδρα αστράφτουν, όπως πάντα.