Masterplan

Πέρασαν αμέτρητα χρόνια για να ξαναέχουμε νέα από τους Masterplan, αφού το σχήμα που δημιούργησε ο Roland Grapow μετά την φυγή του από τους Helloween, στις αρχές της δεκαετίας του 2000, παρέμεινε δημιουργικά σιωπηλό για πάνω από μια δεκαετία. Παραβλέποντας εκουσίως το ανεκδιήγητο "Pumpkings", οι σκοποί της κυκλοφορίας του οποίου ακόμη αναζητούνται, οι Masterplan είχαν επιστρέψει το 2013 με το αρκετά καλό "Novum Initium", έχοντας τότε τον Rick Altzi (βλ. και At Vance) να καλύπτει την απαιτητική θέση πίσω από το μικρόφωνο της μπάντας με επιτυχία.

Στο σήμερα, το "Metalmorphosis" επαναφέρει τους Γερμανούς στο προσκήνιο, παρουσιάζοντας τους μεταμορφωμένους με την πάροδο των χρόνων, αλλά πρακτικά όμοιους, με το χαρακτηριστικό ύφος σύνθεσης του Roland Grapow πανταχού παρόν. Ο ίδιος ο mainman της μπάντας, μας ανέφερε τη στόχευση το νέο άλμπουμ να προσεγγίζει εκείνο το ιστορικό και αλάνθαστο ντεμπούτο τους, το οποίο ομολογουμένως συμβαίνει από άποψη συνθετικών μοτίβων, αλλά όχι και από άποψη έμπνευσης.

Προφανώς, αυτό δεν στέκεται σαν μομφή για το ποιόν του νέου άλμπουμ, μα ως παραδοχή πως οι μεγαλόστομες δηλώσεις μετά από μια τόσο μεγάλη περίοδο αναμονής, δημιουργούν προσδοκίες για κάτι εντυπωσιακό, ένας χαρακτηρισμός που δεν μπορεί να υποστηριχθεί πλήρως από το "Metalmorphosis". Σαφώς, το στακάτο και πομπώδες ύφος των Masterplan κι εδώ βρίσκει πεδίο έκφρασης σε συνθέσεις όπως το όμορφο mid tempo "Shadow Man" ή το ανατολίτικων διαθέσεων "Pain Of Yesterday", ενώ υπάρχουν κι ευθείες παραπομπές στο παρελθόν με τη βασική μελωδία του "Electric Nights" να θυμίζει το δικό τους "Heroes" (αλλά και τη Helloween κληρονομιά), αλλά και την "Aeronautics" αύρα του "Bound To Fall".

Κορυφές του δίσκου πρέπει να θεωρηθούν το ομότιτλο τραγούδι, στο οποίο η σκοτεινή "Dark Ride" ατμόσφαιρα λειτουργεί άψογα μέσω της ερμηνείας του Rick Altzi στο εύληπτο refrain του, αλλά και το κλασικό europower του "Through The Storm", το οποίο κολλάει αβίαστα στο νου και επιτελεί τέλεια το ρόλο του σαν βασικό single του δίσκου. Γενικότερα, η  μπάντα φαίνεται πως επιχειρεί ένα άλμπουμ – ανασκόπηση καριέρας, για να το ορίσει σαν μια επανεκκίνηση από μια νέα αφετηρία, γεγονός που λειτουργεί ως ένα σημείο.

Εκεί που υπάρχει η συζήτηση είναι στην αίσθηση «αυτόματου πιλότου» που αφορά τις συνθετικές μανιέρες, αλλά και στην εκούσια πολυπλοκότητα του υλικού, που το αφαιρεί πόντους σε ό,τι αφορά την ευκολία επαναληπτικών ακροάσεων. Σε πρώτη προσέγγιση, το άλμπουμ στερείται άμεσων hooks στα περισσότερα των τραγουδιών του, κάτι που δεν συνέβαινε σε κανένα από τα προηγούμενα άλμπουμ των Masterplan σε αυτό το βαθμό. Το πιο εμφανές και ξεκάθαρο refrain του άλμπουμ, δε, έρχεται με το οκτάλεπτο "The Call" , λίγο πριν το τέλος του tracklist, το οποίο λειτουργεί συγκριτικά ενάντια σε ό,τι προηγήθηκε, ακριβώς γιατί δείχνει ότι η ικανότητα για κάτι ευκολομνημόνευτο υπάρχει ακόμη.

Στην τελική ετυμηγορία, ένα νέο Masterplan άλμπουμ αποτελεί από μόνο του έναν πολύ καλό λόγο για να επαναπροσεγγίσει κανείς τα πεπραγμένα αυτής της παραγνωρισμένης μπάντας, αν και το "Metalmorphosis" αφήνει αυτήν την επιστροφή με μια γλυκόπικρη επίγευση. Σίγουρα, όμως, αποτελεί μια σοβαρή μουσική σύνοψη που με κάθε ακρόαση θα ξεδιπλώνεται περισσότερο, δίχως, πάντως, να μπορώ να το κατατάξω υψηλότερα από οποιοδήποτε παρελθοντικό τους πόνημα μέχρι και το 2013.