Mammon's Throne

Από τότε που ο αραμαϊκής προέλευσης όρος "Μαμωνάς" (ή "Μαμμωνάς") εμφανίστηκε σε ιερά κείμενα, λίγο πριν την Καινή Διαθήκη, για να περιγράψει τον πλούτο ως αντίπαλο δέος της ύπαρξης και του νοήματός της, όπως και την μανία του ανθρώπου για πλεονεξία, οι αιώνες που έχουν περάσει χαράζοντας με αίμα την ιστορία των λαών, αποδεικνύουν περίτρανα την επικράτησή του ως θεολογικό και κοινωνικό σύμβολο - η εποχή που διανύουμε, είναι απτό αποτέλεσμα της εξουσίας του.

Ο Θρόνος του Μαμ(μ)ωνά, φαίνεται πως πλέον συναντάται στην πρωτεύουσα της Βικτώριας της Αυστραλίας, την Μελβούρνη, υπό την μορφή μιας πενταμελούς μπάντας που δείχνει να αψηφά τον ορισμό του ονόματός της και να αφοσιώνεται στην τέχνη, δημιουργώντας σιγά σιγά ένα δικό της καλούπι στο χώρο του ακραίου μεταλλικού ήχου.

Οι Mammon’s Throne δημιουργήθηκαν στην έναρξη του 2019 και ένα χρόνο και μερικά demos αργότερα, παρουσίασαν το ντεμπούτο album τους "Forward Unto Flame", ένα "βρώμικο" doom metal έργο με sludge στοιχεία. Τρία χρόνια μετά, ο δεύτερος, ομότιτλός τους δίσκος δείχνει σημάδια εξέλιξης στον ήχο, απολέπιση από τα πιο stoner/sludge χαρακτηριστικά και εξερεύνηση στο ευρύτερο extreme μεταλλικό σύμπαν.

Έχοντας ήδη αλλάξει το εντελώς stoner logo τους από το δεύτερο κιόλας album και πλέον αλλάζοντας και την αισθητική του artwork, δίνοντας μια πιο horror και death metal πινελιά στο σύνολό της, η τρίτη τους δισκογραφική κατάθεση "My Body To The Worms" τους βρίσκει σε μεγάλη φόρμα και έμπνευση, χάρες οι οποίες ξεδιπλώνονται σε 42 λεπτά, πέντε τραγούδια και δύο ιντερλούδια.

Από τα πρώτα δευτερόλεπτα του opener "Senseless Death", η πένθιμη διάθεση ενός πιο My Dying Bride αέρα κατακλύζει τα ηχεία με μελωδικότατο doom/death, που Nephilim-ίζει πανέμορφα στα μισά των εννέα λεπτών του. Η ικανότητα του Matthew Miller να εκφράζεται ανάλογα με τις ανάγκες των τραγουδιών με πιο καθαρά, γοτθικά φωνητικά, με θανατικά growls και black ουρλιαχτά είναι απολαυστικότατη και ορίζει την εξέλιξη του ήχου της μπάντας με κάθε κυκλοφορία.

Το ιντερλούδιο "Clandestine Unholy Rites", που θα μπορούσε κάλλιστα να ντύνει μια σκηνή σε ιταλικό horror των ‘80s, γεφυρώνει τις πένθιμες μελωδίες του "Senseless Death" με το "Elixir", το οποίο μουσικά είναι πιο άμεσο, επιθετικό, αλήτικο και ταυτόχρονα μονολιθικό doom με verses που δεν με ενθουσίασαν, αλλά με πορωτικό chorus, ενώ στιχουργικά μεταφέρει επιτυχημένα την σαπίλα της κατοικίας του Nosferatu στο χώμα. Χωρίς ανάσα, το "Every Day More Sickened" με πήρε από τα μούτρα και με έχωσε στο ίδιο σάπιο χώμα, με τα blackened στοιχεία πιο έντονα και την μπάντα σε στιγμή κορύφωσης, συνθετικά. Το δεύτερο ιντερλούδιο "At The Threshold Of Eternity" έρχεται την κατάλληλη στιγμή αυτή τη φορά, με τα πλήκτρα να δίνουν την απόλυτη goth ατμόσφαιρα, σαν μια εισαγωγή σε album των Nosferatu, με τα κιθαριστικά solos να κάνουν τη διαφορά, ενώ το "Angel’s Grace" στο οποίο ξεχύνεται, είναι η πιο επική doom στιγμή του δίσκου, φέρνοντάς μου στο μυαλό έντονα τους Crypt Sermon σε μια ελαφρώς πιο διεστραμμένη version, με την αρχέγονη επιρροή των Candlemass και Solitude Aeturnus ως κινητήρια δύναμη στο οκτάλεπτο έπος. Για επίλογο, οι Mammon’s Throne επιφυλάσσουν μια δυνατή έκπληξη: το "Departed" παντρεύει εμπνευσμένα dark americana και blues με το κατάμαυρο doom τους, όπως και το αντίστοιχο, ασπρόμαυρο video clip του, το οποίο ήταν και η πρώτη μου επαφή με το "My Body To The Worms".

Ο Μαμ(μ)ωνάς υποσχέθηκε πλούτο και οι Mammon’s Throne πραγματοποιούν την υπόσχεση με ένα album πλούσιο σε ατμόσφαιρα, riffs, μελωδίες και ποικιλία, πάντα υπό το πρίσμα του σκότους και του καταραμένου μετάλλου που υπηρετούν. Με διαφορά η πιο ενδιαφέρουσα δουλειά τους μέχρι σήμερα και μυρίζομαι ανάλογη συνέχεια με ακόμα μεγαλύτερες εκπλήξεις.

Bandcamp