Mace 'n' Chain

Σε καμία στιγμή και για κανέναν λόγο δε συμμερίστηκα την όποια αισιοδοξία και τον εκκολαπτόμενο ενθουσιασμό που δημιούργησε το ντεμπούτο τους, και για το οποίο υπήρξα διακριτικά επιεικής. Το αδύναμο μουσικά σημείο μου εδράζεται στον επικό χώρο, τον λατρεύω σε οποιαδήποτε μορφή και απόδοσή του και αναζητώ την ποιότητα έναντι της πρωτοτυπίας. Δε θα βρούμε πολλούς Bakker αδέρφια, μήτε Atlantean Kodex και πάει λέγοντας. Τους μίμους τούς προσπερνώ εύκολα και εστιάζω σε τυχόν συνδυασμό επιρροών που ενδεχομένως να προσφέρει κάτι αναζωογονητικό. Με αυτή την ελπίδα έβαλα να παίξει ο δεύτερος δίσκος τους. Αμ δε, έμεινα με την ελπίδα στο χέρι.

Υπάρχει που λέτε, μια λεπτή, σχεδόν αδιόρατη γραμμή που διαχωρίζει τη μεγαλοπρέπεια από την απλή φιλοδοξία. Μια γραμμή που οι περισσότεροι δημιουργοί διακρίνουν από μακριά, ελάχιστοι όμως κατορθώνουν να διαβούν. Το δεύτερο ολοκληρωμένο έργο των Mace 'n' Chain, Crowned In Grey Skies, στέκεται ακριβώς επάνω σε αυτό το μεταίχμιο· ανάμεσα στην υπόσχεση και στην εκπλήρωσή της, ανάμεσα στο όραμα και στη μετουσίωσή του σε κάτι αληθινά συγκλονιστικό. Σε μια διαρκή αναμονή που δοκιμάζει τις αντοχές σου και σε μπόλικες ανεκπλήρωτες εξάρσεις/ανατριχίλες.

Ο David Nilsson είχε προϊδεάσει για ένα άλμπουμ με περισσότερες επιρροές, μεγαλύτερες αντιθέσεις και εντονότερο συναισθηματικό εύρος. Πράγματι, το Crowned In Grey Skies αποπνέει μια διάθεση εξωστρέφειας, σαν ένα συγκρότημα που επιχειρεί να επεκτείνει τα σύνορα του βασιλείου του χωρίς να απεμπολήσει την πολιτισμική του ταυτότητα. Οι συνθέσεις αναπνέουν με μεγαλύτερη άνεση, οι ενορχηστρώσεις διαθέτουν περισσότερο βάθος και η συνολική αισθητική φανερώνει μια μπάντα που έχει πάψει να αρκείται στην απλή αναπαραγωγή των ηρωικών στερεοτύπων του επικού heavy metal.

Η δε παρουσία του Joey Mancaruso πίσω από τα τύμπανα προσδίδει επιπλέον νεύρο και κινητικότητα στο υλικό, επιτρέποντας στις συνθέσεις να αποκτήσουν μεγαλύτερη δραματική ένταση. Σε αρκετές περιπτώσεις ο ακροατής διακρίνει καθαρά τις δυνατότητες ενός συγκροτήματος που δεν στερείται ούτε έμπνευσης ούτε τεχνικής επάρκειας. Στερείται όμως όπως και πριν επαρκούς φωνητικής απόδοσης και απουσία ανατριχίλας. Περιοδικά, σποραδικά και ανά διαστήματα, καλή ώρα στο πολλά υποσχόμενα single, η υπέρβαση φαντάζει εφικτή, μένει δυστυχώς ως ευχή. Το δυσβάσταχτο και μονότονο φωνητικό βαρίδι υπετερεί έναντι όλων και δε φέρνει τη λύτρωση.

Εκεί που το τραγούδι παύει να υφίσταται ως σύνθεση και εξελίσσεται σε εικόνα, συναίσθημα και μνήμη, κανένα από τα οκτώ δεν το επιτυγχάνει.  Παρόλο που οι κιθαριστικές μελωδίες διαθέτουν εκείνη τη γοητευτική αίσθηση παλαιότητας που παραπέμπει σε ξεχασμένα χρονικά και κιτρινισμένους χάρτες, τα φωνητικά στέκουν ως τροχοπέδη, φοβούμενα το ίδιο τους το εκτόπισμα. Κρίμα, καθώς διαθέτουν όλα τα συστατικά ενός δίσκου που θα μπορούσε να αποτελέσει σημείο αναφοράς για τη σύγχρονη εκδοχή του επικού heavy metal. Εκείνο που απουσιάζει είναι η σπίθα που θα μετατρέψει την τεχνική αρτιότητα σε συγκίνηση και τη φιλοδοξία σε μεγαλείο.

Βλέποντας εκ νέου το Game of Thrones, δημιουργούνται περίεργοι συνειρμοί. Μια στρατιά να στέκει έτοιμη και σε εγρήγορση να κατακτήσει κάποιο φρούριο/μάχη/πόλεμο, έχοντας μπόλικες πιθανότητες με το μέρος της, αλλά στο τέλος να μένει με το σπαθί στο χέρι, εξαιτίας δολοπλοκίας ή προδοσίας εκ των έσω. Κερατά Walder Frey, The North Remembers.

Bandcamp