Cryptic Shift

Ήταν Μάιος του 2020 όταν, καταμεσής την πρώτης πανδημικής χρονιάς, οι Cryptic Shift από το Leeds της Αγγλίας μας συστήθηκαν με το εκπληκτικό τους ντεμπούτο "Visitations From Enceladus". Υπήρχαν πολλά να θαυμάσει κανείς, περισσότερο όμως (όπως είχε εύστοχα εντοπίσει στο κείμενο του κι ο Αποστόλης Ζαμπάρας) αυτήν την τρομερή σιγουριά που εξέπεμπε η μπάντα πως είναι έτοιμη με το καλημέρα να διαδεχτεί τους μεγάλους του techdeath και πως δεν έρχεται να παίξει ρόλο κομπάρσου. Εκτός από εμάς, αυτό το ταλέντο και το θράσος το είδαν και οι άνθρωποι της Metal Blade, υπό την έμπειρη σκεπή της οποίας κυκλοφορεί σήμερα το πολυαναμενόμενο δεύτερο τους άλμπουμ.

Είμαι της άποψης πως ο μαξιμαλισμός στην τέχνη, το επονείδιστο more is more, είναι επικίνδυνο παιχνίδι και πως χρειάζεται τρομερή γνώση/έλεγχο από τον καλλιτέχνη για να μην εκτεθεί. Φαντάσου λοιπόν πόσο επικίνδυνα παίζουν οι Cryptic Shift που παραδίδουν ένα άλμπουμ συνολικης διάρκειας 80 (!) λεπτών, με τρία δεκάλεπτα, ένα εικοσάλεπτο κι ένα τριαντάλεπτο κομμάτι. Κάποιος θα έλεγε πως αυτός ο δρόμος οδηγεί στον αυτο-αποκλεισμό, ή τέλος πάντων πως καλούν κοντά τους μόνο τους παθιασμένους sci-fi techdeath "enthusiasts", αδιαφορώντας για όλους τους υπόλοιπους. Ίσως να είναι κι έτσι. Είναι όμως ακόμα πιο βέβαιο πως το "Overspace & Supertime" είναι φτιαγμένο για να εκστασιάσει τους φίλους αυτού του ήχου, ίσως ακόμα περισσότερο εξαιτίας αυτής της εξοφθαλμης υπερβολής του.

Για ποιον ήχο όμως ακριβώς μιλάμε; Αναφερόμαστε σε όλα τα γκρουπ που έμπλεξαν το ακραίο tech metal με το science fiction στοιχείο, δηλαδή τους ένδοξους Nocturnus, Pestilence, Watchtower, Death (του "Human"), Voivod, Cynic, κυρίως όμως τους Atheist του "Unquestionable Presence" και τους Vektor του "Terminal Redux". Κινούμενοι ανάμεσα σε thrash και death χωράφια, πάντα όμως με την δαιδαλώδη δεξιοτεχνία σε πρώτο πλάνο, οι Cryptic Shift καταθέτουν την δική τους εκδοχή σε έναν κλασικό ήχο. Προκειμένου όμως να τον επικαιροποιήσουν όσο χρειάζεται, εισάγουν δύο πιο προσωπικά/σύγχρονα στοιχεία: πρώτον, τα jazz περάσματα τους είναι ακόμα πιο τολμηρά και βαθιά στο fusion (ακόμα κι από τους Atheist), και συγκεκριμένα οι αναφορές στους Mahavishnu Orchestra, τον Pat Metheny και τον Allan Holdsworth. Και δεύτερον, επιχειρούν να γίνουν πολύ πιο πειραματικοί στην εικονοπλασία τους - σε αυτό θα επανέλθω παρακάτω.

Είναι αδύνατον να περιγραφεί η μουσική του άλμπουμ χωρίς να καταφύγεις σε λέξεις-κλισέ: πρόκειται για ένα άλμπουμ-λαβύρινθο με (κυριολεκτικά) εκατοντάδες riffs, solos και ασταμάτητες αλλαγές ρυθμών, ένας χείμαρρος από ιδέες, ανατροπές και μέρη απίθανα στην εκτέλεση τους. Και οι τέσσερις μουσικοί παραδίδουν ρεσιτάλ ακρίβειας, ταχύτητας και υψηλότατης τεχνικής, οι κιθάρες και τα εξωφρενικά σόλο είναι πλήρως απόκοσμες και το rhythm section αποτελεί από μόνο του ένα κολοσσιαίο ηχητικό αστρόπλοιο. Είναι αδύνατον να περιγράψω τον όγκο της πληροφορίας που έχουν χτίσει οι Cryptic Shift, μπορώ όμως να πως ότι το άλμπουμ ενδείκνυται για άπειρες ακροάσεις. Μοιάζει αδύνατο να το ανακαλύψουμε στο σύνολο του!

Με την εξαίρεση ενός υποτυπώδους ρεφρέν στο εισαγωγικό "Cryogenically Frozen", οι γιγάντιες συνθέσεις δεν έχουν καν μέρη που επαναλαμβάνονται. Εδώ πρέπει κανείς να καταλάβει πως η μπάντα έχει δημιουργήσει ένα στιχουργικό concept που αποτελεί μια κανονικότατη διαστημική νουβέλα και πως η μουσική ακολουθεί την ιστορία - εξού και ο απόλυτα γραμμικός της χαρακτήρας. Αν λοιπόν απολαύσεις το άλμπουμ με τους στίχους, μπροστά στα μάτια σου θα αποκαλυφτούν νέοι κόσμοι και διαστάσεις, επιστημονικά επιτεύγματα, μάχες, παραισθήσεις και οι απερίγραπτες περιπέτειες των δύο βασικών χαρακτήρων, της Alien Sorceress και της The Recaller. Τότε θα απολαύσεις την μουσική ως κάτι που είναι ηθελημένα υπερβολικό, ξένο, ακραίο κι εξωγήινο. Απλώς, δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς

Κι ενώ μόνο ως εξωγήινα μπορούν να χαρακτηριστούν όλα τα track, δεν μπορεί να μην γίνει μια ειδική μνεία στα δύο τέρατα του άλμπουμ. Το "Stratocumulus Evergaol" (29.26) είναι ίσως το πιο μεγαλεπήβολο sci-fi death πράγμα που γράφτηκε ποτέ. Μέσα στα άπειρα φαντασμαγορικά που συμβαίνουν, είναι αδύνατον να μην προσκυνήσεις το thrashy μέρος που περιγράφει τις μεθοριακές μάχες για περίπου έξι λεπτά ή το υπέρλαμπρο riff μετά το 25ο λεπτό…Αντίστοιχα μεγαλειώδες το ομώνυμο "Overspace & Supertime" (20.22) που κλείνει το άλμπουμ, εισάγοντας επιπλέον και κάποιες πιο πειραματικές εκφάνσεις της μπάντας. Εδώ δείχνουν πως μπορούν να διαχειριστούν με μεγάλη φαντασία κάποια experimental/improv/noise στοιχεία, καθώς και τις δυνατότητες που παρέχει η τεχνολογία, πάντα προς όφελος της εικόνας που περιγράφεται. Θα ακούσεις επίσης και δύο σύντομα σόλο στο theremin από τον Mike Browning των Nocturnus.

Περιπετειώδες, πυκνό, σαρωτικό: το απερίγραπτο, εκτυφλωτικό χάος του "Overspace & Supertime" σκάει μπροστά στα μάτια μας σαν την έκρηξη ενός μεταλλικού supernova. Όσοι επιλέξουν να το ακολουθήσουν στα μακρινά του ταξίδια είναι εγγυημένο πως θα βιώσουν άπειρες ώρες ψυχαγωγίας μέσω των πιο απαιτητικών αισθητικών μονοπατιών που επιφυλάσσει η extreme μουσική, η αίσθηση μου είναι μάλιστα πως οι Cryptic Shift καταθέτουν έναν δίσκο-φαινόμενο για το σύνολο του προοδευτικού-τεχνοκρατικού metal. Όλοι οι υπόλοιποι, φοβάμαι, θα βρουν την πόρτα ερμητικά κλειστή. Κρίμα για όλα τα θαυμαστά, μεγαλειώδη πράγματα που δεν θα αντικρίσουν ποτέ!

Bandcamp