Spread Eagle

Οι Spread Eagle, έρχονται από μακριά ή μάλλον επιστρέφουν, για να ολοκληρώσουν "unfinished business" από τα 80’s. Punk, αλητεία αληθινή, όχι για τις φωτογραφίες. Sleaze rock, original όπως τότε το 1989. Φωνακλάδες, underground αισθητική και lo-fi παραγωγή και μεγάλο μπράβο στον Serafino και την Frontiers που τολμάει και υποστηρίζει δυνατά αυτό τον ήχο, που δε θα το κρύψω είναι ο αγαπημένος μου.

Θα σου θυμίσει και Motörhead και Τ.S.O.L και Circus Of Power και παλιούς LA Guns. Σύμφωνα με τους ίδιους, στιχουργικά, το "The Brutal Divine" μας προκαλεί να αμφισβητήσουμε τις απόψεις μας και να αναρωτηθούμε αν είμαστε πραγματικά τόσο ελεύθερα σκεπτόμενοι όσο πιστεύουμε. Μόλις τεθεί αυτό το ερώτημα, ο δίσκος εξελίσσεται προς πιο «ανεβαστικά» μηνύματα ελπίδας και συλλογικότητας. Η εποχή που ζούμε απαιτεί ξανά αμφισβήτηση και οι Spread Eagle την προσφέρουν απλόχερα. Δεν είναι ροκάδες του καναπέ. Ούτε πάνε για hit. Παίζουν μουσική για την ψυχή μας.

Είναι το ιδανικό soundtrack για βόλτες με custom μοτοσικλέτα. Η Frontiers τους ξαναμάζεψε το 2019 μετά το 1993 που κυκλοφόρησαν το δεύτερο και τελευταίο άλμπουμ τους για την πολυεθνική MCA/Universal.  Με 2/4 αυθεντική σύνθεση, Ray West στα φωνητικά και ο σταρ Rob De Luca, αντικαταστάτης μέχρι οριστικής διάλυσης του Pete Way στους θρύλους UFO.

40 λεπτά για δέκα τραγούδια δεν είναι λίγα και μπαλάντες μην ψάχνετε. Εδώ είναι που πρέπει να λύσουμε την αιώνια παρανόηση, το sleaze δεν είναι glam rock, δεν έχει καμία σχέση με το pop metal, έχει μια "in your face", χύμα, trash, πανκ αισθητική περισσότερο, παρά κλασσική ροκ. Αυτή την αισθητική τη στηρίζει καλά η μπάντα με τραγούδια  δυναμίτες σαν το " Gunflower" ή το "Jail Rat" που είναι της σχολής Motörhead και μπαίνει ως νοητή συνέχεια. To mid-tempo "Forbidden Local Honey" με ένα μεθυστικό ρεφρέν σε μεταφέρει απευθείας πίσω στο 1989-1990 και έχει και shredding solo. "Pushed To The Limit" και ξανά η μηχανόβια αλητεία βγαίνει μπροστά.

Το "Scars In Our Eyes (City Kids)" με το μεθυστικό ψυχεδελικό hard rock,  άλλη μια καλή στιγμή αλλά το closing track "Makebeliever" με ένα πολύ δυνατό μελωδικό ρεφρέν είναι το καλύτερο τραγούδι του άλμπουμ και θα μπορούσε να γίνει και hit. Ευτυχώς που υπάρχουν και άλμπουμ σαν το "The Brutal Divine" και θυμόμαστε πως παίζεται το ροκ χωρίς φτιασίδια.