Acranius

Οι Acranius είναι από αυτές τις μπάντες που μπήκαν στο χώρο ακριβώς όταν αυτός άρχισε να χάνει τη δυναμική του. Από τη Γερμανία, με ρίζες στο death metal, κινήθηκαν αρχικά σε brutal και slam δρόμους, παρουσιάζοντας από νωρίς hardcore στοιχεία στον ήχο τους. Πολύ λογικά λοιπόν τοποθετήθηκαν στη σφαίρα του ιδιώματος, δίνοντας μάλιστα σε αυτό ποιοτικότατες δουλειές τα χρόνια που ήταν πολύ αναγκαίες.

Το δισκογραφικό step up για τους Acranius ήρθε σε δύο σταδια. Αρχικά, στο τρίτο άλμπουμ, "Reign Of Terror" βελτιώθηκε η παραγωγή και μπήκαν περισσότερα core και groovy riffs, διαμορφώνοντας καλύτερες συνθήκες για την ανάδειξη του songwriting της μπάντας. Στα δικά μου αυτιά το μόνο τότε που κρατούσε πίσω τους Acranius, ήταν η έλλειψη εύρους στα φωνητικά. Στο "Mercy Denied" προχώρησαν στην προσθήκη δεύτερου τραγουδιστή, όχι για να κάνει καθαρά προφανώς, αλλά για να έχουν, με gutteral και squeals, μεγαλύτερη ποικιλία, ικανότητα ελιγμών και βάθος στο υλικό τους. Πλέον στον πέμπτο δίσκο, έχουν αλλάξει και τον Kevin (προηγούμενος main τραγουδιστής) και νομίζω ότι κατάφεραν να διαμορφώσουν το καλύτερο πλαίσιο δουλειάς που είχαν ποτέ.

Το "Whiteout" κάνει ένα ακόμα βήμα μπροστά σε σχέση με όλες τις προηγούμενες δουλειές τους. Περισσότερο slam, ακόμα πιο βαρύς ήχος, που είναι ταυτόχρονα καθαρός και σύγχρονος χωρίς να γίνεται πουθενά κουραστικός, βαθιά breakdown και πολύ πολύ σφιχτά παιξίματα που βγάζουν μια τρομερή συμπάγεια στο δίσκο. Υπάρχουν oldschool κομμάτια, όπως το "Prove Them Wrong" που ανοίγει το δίσκο, επιθετικά ξεσπάσματα που εναλλάσσονται με ογκώδη μέρη, με το "Synchronized" να βγάζει την εξαιρετική ικανότητα της μπάντας να δημιουργεί αλλαγές στη ροή των συνθέσεών της και φυσικά οι στιγμές που οι hardcore επιρροές της  είναι ξεκάθαρες, με τα "Forced Dread" και "Waste Of Life" να λειτουργούν ως αδιάσειστα στοιχεία.

Σε κάθε στροφή του δίσκου επιβεβαιώνουν και περισσότερο ότι η μπάντα συνεχώς βελτιώνεται. Τα φωνητικά είναι πιο ολοκληρωμένα από κάθε άλλη φορά, οι συνθέσεις πιο πλήρεις, τα τύμπανα δουλεύουν ολόσωστα χωρίς να κάνουν υπερβολές που θα έβγαιναν εκτός κλίματος και τα κομμάτια δείχνουν δεμένα χωρίς να κάνουν κοιλιά στην πορεία. Τα καινούργια στοιχεία που δείχνουν λίγο προς το nu ή και τους Fear Factory, βλέπε για παράδειγμα το τρομερό "Counterlife", ανεβάζουν σίγουρα το αποτέλεσμα.

Εν τέλει θα έλεγα ότι το "Whiteout" είναι ανάμεσα στις πιο ενδιαφέρουσες deathcore κυκλοφορίες του πρώτου τεταρτημορίου της χρονιάς. Το πού θα στέκεται στο τέλος της θα το δούμε, αλλά θα πόνταρα ότι θα μείνει σχετικά ψηλά στις δουλειές του χώρου γιατί έχει ποιότητα, είναι καλοδουλεμένο σε όλες τις σημαντικές πτυχές του και κερδίζει αρκετά από τα διαφορετικά στοιχεία που παρουσιάζει. Ανατρεπτικό δεν είναι, αλλά θα ζήσουμε και χωρίς ανατροπή. Ή, έστω, θα την ψάξουμε αλλού.