Akkajee

Οι Akkajee είναι ένα γκρουπ δύο γυναικών από τη Φινλανδία που ξεκινώντας από την παράδοση, χτίζουν πειραματικά τοπία φαντασίας και συναισθηματικής αναζήτησης. Όσο περίεργο κι αν ακούγεται, γράφουν μουσική που εμβαθύνει πολύ στην έννοια της εκφραστικής αναζήτησης, μένοντας όμως απλή στην καρδιά της και μέσα στην απλότητά της πανέμορφη.

Τα μουσικά τους εργαλεία είναι τόσο καθιερωμένα όσο κι αυτοσχέδια όργανα, δίνοντας έτσι μια αξιοζήλευτη ισορροπία διαφορετικού και οικείου. Ευτυχώς, η παραγωγή του δίσκου, που είναι πολύ προσεγμένη, δίνει βήμα σε όλες τις διαφορετικές προσεγγίσεις, αλλά και τις αυτόνομες ιδέες, ενώ ταυτόχρονα τις κρατά δεμένες σε ένα αρμονικό σύνολο.

Στις πρώτες επαφές φαίνεται ότι τα προσιτά, μα βαθιά εκφραστικά, φωνητικά θα είναι ο κύριος λόγος  σύνδεσης κάποιου με τη μελωδικότητα των συνθέσεων. Ψάχνοντας όμως περισσότερο, η κάθε νέα ακρόαση εμφανίζει μικρές, ή μεγάλες, λεπτομέρειες που πηγαινοέρχονται στην ανάπτυξη του δίσκου φέρνοντας ολοένα και καινούργιους λόγους ενθουσιασμού. Οι διαφορετικές καμπάνες που συνοδεύουν τη φωνή στο "Kuolleita Kutsun", γίνονται πολύ πιο δυνατές όταν εμφανίζεται μια ηλεκτρονική λεπτομέρεια στο βάθος που παραπέμπει σε τιτίβισμα, κάπου στις εκτάσεις μιας παράλογης βορινής υπαίθρου. Το βιολί στο "Pölyvyö" είναι συγκλονιστικό έτσι κι αλλιώς, αλλά ο απροσάρμοστος ήχος που κάθεται παρέα με το πνευστό προς το τέλος του, δίνει μια άλλη διάσταση. Το instrumental μέρος στο "Kello lyö" σηκώνει την τρίχα, μετατρέποντας το σκηνικό σε μια εκστατική τελετή για την ιερατικότητα των ήχων, ενώ τα μισο-ντρονικά παραληρήματα του "Mökkikirja", στο δρόμο μνήμης μιας οικογένειας με αφετηρία ένα βιβλίο επισκεπτών, θα φέρουν το ακροατό σε δυσπρόσιτες θέσεις έκφρασης. Η παγανιστική λατρεία του κύκλου της ζωής δεν έχει λησμονηθεί, έρχεται μέσα από τα σχεδόν θριλερικά, απειλητικά στησίματα του "Ajastaika" χωρίς να αφήνουν καμία ηρεμία στις αισθήσεις.

Η ατμόσφαιρα του δίσκου δεν είναι εύκολα κατηγοριοποιήσιμη. Αν επιχειρούσα να την περιγράψω θα έλεγα ότι σχηματίζει το soundtrack ενός χαμένου παραμυθιού στις παρυφές μιας τρομακτικής πραγματικότητας. Το πού φωλιάζει η αλήθεια και πού ο ήχος στρεβλώνει την αίσθηση του τώρα, κρύβοντάς το τελικά σε ένα ξεθωριασμένο χθες, είναι εντελώς δυσδιάκριτο. Ίσως σε πιο κατάλληλα περιβάλλοντα να γίνονται και ένα, αν και η ίδια η λέξη κατάλληλα είναι ευάλωτη σε ερμηνείες. Το σοκαριστικό τελείωμα του δίσκου, "Jälki", χωρίζεται πιο ευδιάκριτα σε δυο μέρη με δυο αποκλίνουσες ταυτότητες. Από τη μία η αμεσότητα της ανθρώπινης επαφής, από την άλλη η χαοτικά μοναχική έρευνα του αγνώστου, χωρίς όρια ή δεσμά. Το δίλημμα της επιλογής δεν μπαίνει πουθενά. Υπέροχο.

Το "Pölynkerääjä" είναι ένα ιδιαίτερο άλμπουμ, αλλά ενώ δεν είναι συνηθισμένο και σε καμία περίπτωση απλοϊκό, καταφέρνει να προσεγγίσει διαφορετικά συναισθηματικά επίπεδα με μια φυσικότητα που φέρνει ομαλά την επαφή με τον κόσμο του. Κάθε ακρόαση είναι ένα ταξίδι και μάλιστα είναι δυσδιάκριτο τί είδους τέτοιο είναι.