33 Lovers

Αν κάτι είχε γίνει αμέσως ξεκάθαρο με το "Ghost Flower", ήταν ότι οι 33 Lovers δεν ήταν απλώς η δισκογραφική συνέχεια των Monovine αλλά ένα όχημα μέσω του οποίου ο Στράτος Κύρης έφερνε μια ξεκάθαρη αισθητική πρόταση, φτιαγμένη με αγάπη, φροντίδα, και κάτι από τη γλυκόπικρη αθωότητα των ’60s. Το "Am I In A Dream" συνεχίζει από εκεί, χωρίς να επαναλαμβάνεται, με το συγκρότημα να προχωρά σε μια ξεκάθαρη διεύρυνση του ηχητικού του κόσμου, παρουσιάζοντας έναν δίσκο που δείχνει το συγκρότημα να ωριμάζει, να ρισκάρει, και να επαναπροσδιορίζει τον τρόπο με τον οποίο συνδυάζει φυσικά την μελαγχολία και την εσωστρέφεια με την pop ευαισθησία.

Έτσι, η μετάβαση από το ντεμπούτο, ένα άλμπουμ πιο ενδοσκοπικό, προς μια πιο αισιόδοξη indie rock προσέγγιση, που ξεκινά από τα ‘60s και φτάνει στο σήμερα, μοιάζει οργανική, σχεδόν αναπόφευκτη. Ολόκληρο το άλμπουμ μοιάζει να κινείται μέσα σε ένα ηχητικό νεφέλωμα, όπου dream‑pop στοιχεία συναντούν ψυχεδελικές folk μελωδίες. Ο δημιουργός ανοίγει τα παράθυρα, το φως μπαίνει άφοβα μέσα, ο ήχος απλώνεται, το σχήμα αλλάζει, αλλά το όραμα και η αισθητική παραμένουν κοινά, απλώνοντας τις μελωδίες τους σε έναν μεγαλύτερο καμβά, χωρίς να χάσουν κάτι από την ταυτότητά τους.

Έτσι, εκεί που το "Ghost Flower" κουβαλούσε έντονα τη βελούδινη pop των Velvet Underground του "Sunday Morning", τη θαλπωρή του Elliott Smith, και την lo-fi ειλικρίνεια του Daniel Johnston, εδώ, οι 33 Lovers στρέφονται προς τους Beatles της post "Rubber Soul" περιόδου και τους Byrds, με τις κιθάρες να κουβαλούν μια χαρακτηριστική κρυστάλλινη χροιά και το rhythm section να λειτουργεί σταθερά ως άγκυρα, κρατώντας το υλικό δεμένο και αποτρέποντάς το από το να χαθεί στο άπειρο.

Αν κάτι όμως δεν έχει αλλάξει σε σχέση με το ντεμπούτο, είναι η ροή του άλμπουμ που κι εδώ είναι εντυπωσιακά συνεκτική. Κι αν κάτι εκτιμώ πραγματικά στους 33 Lovers είναι ο τρόπος που, σχεδόν ξεροκέφαλα, επιμένουν να δημιουργούν δίσκους που λειτουργούν ως ενιαία έργα, χωρίς να ποντάρουν στις κορυφώσεις και στα "κοιτάξτε τι σας παίζω", αλλά αντιμετωπίζοντας κάθε τους δουλειά σαν ένα προσωπικό και συλλογικό αποτύπωμα που θέλουν να αφήσουν στην εποχή. Ο δίσκος ακούγεται σαν ένα ταξίδι από το ομιχλώδες στο ηλιόλουστο, από το εσωστρεφές στο εξωστρεφές, από την ατομική ενδοσκόπηση στη συλλογική ανάταση.

Το εναρκτήριο "Am I In A Dream" τοποθετεί αμέσως τον ακροατή στο κλίμα με μια υπέροχη μελωδική, μελαγχολική γραμμή, που θυμίζει σε σημεία την πιο ονειρική σκοπιά των Yo La Tengo, το "Pick Me" και το "Still Life", με pop διάθεση αντιπροσωπεύουν άψογα την πιο φωτεινή πλευρά τους, ενώ το το "Forget Me Not" λειτουργεί ως ιδανικό κλείσιμο: μεστό, συνθετικά ώριμο, και συγκινητικό χωρίς αχρείαστες υπερβολές. Παράλληλα, κομμάτια όπως τα "Free", "It’s Sunday" και "Breathe Honey" φανερώνουν το εύρος της μπάντας, άλλοτε πιο μελωδικά, άλλοτε πιο ρυθμικά, αλλά πάντα μέσα στο ίδιο αισθητικό πλαίσιο που κρατά τον δίσκο συμπαγή από την αρχή μέχρι το τέλος. Και, φυσικά, η καθαρή παραγωγή του Βασίλη Νησσόπουλου παίζει καθοριστικό ρόλο, διατηρώντας μια σπάνια φυσικότητα που κρατάει αποστάσεις από την υπερβολική επεξεργασία αλλά αποφεύγοντας να ακούγεται ποτέ άτσαλη ή χαοτική με τα όργανα και τα φωνητικά να διεκδικούν και να παίρνουν τον χώρο τους χωρίς να αλληλοκαλύπτονται, αλλά πετυχαίνοντας να αλληλοσυμπληρώνονται.

Το "Am I In A Dream" είναι ένας δίσκος που βρίσκει τους 33 Lovers σε μια φάση δημιουργικής ωρίμανσης και καλλιτεχνικής διεύρυνσης. Πρόκειται για ένα άλμπουμ που πατά γερά στις βάσεις του ντεμπούτου αλλά τολμά να κοιτάξει πέρα από τον ορίζοντα και να διευρύνει την παλέτα του συγκροτήματος, διατηρώντας όμως τις βασικές του αρχές και τον συναισθηματικό του άξονα. Πάνω από όλα όμως, οι 33 Lovers κατάφεραν να μας δώσουν έναν δίσκο που μας προσφέρει μια σαφή εικόνα για το πού βρίσκεται αλλά και για το πού μπορεί να πάει αυτό το σχήμα τα επόμενα χρόνια.