«A Buyer's Guide»: Godsmack
Ένας οδηγός για μία από τις πιο κλασικές hard & heavy μπάντες των '00s
Με τα σημερινά δεδομένα, σε συνδυασμό με τη στόχευση και τις ταχύτητες που επιβάλλει η μεγάλη μουσική μηχανή, μοιάζει περίπου εύκολο να ξεχάσει ή να υποτιμήσει κανείς το μέγεθος των Godsmack στα χρόνια μετά την αλλαγή της χιλιετίας. Ο Sully Erna και η παρέα του δεν ήταν απλά ένα μεγάλο όνομα στο πλαίσιο του ροκ μικρόκοσμου· ήταν μία τεράστια παρουσία, γενικά. Αν έπρεπε να γίνει απόπειρα αιτιολόγησης, θα μπορούσαν να μαζευτούν ένας σκασμός από διαφορετικές παρατηρήσεις, και οι περισσότερες από αυτές πιθανότατα θα έστεκαν.
Σχεδόν μία δεκαετία πίσω, ο ιθύνων νους του σχήματος έδωσε την δική του εκδοχή, συνοψίζοντας την ουσία του πράγματος σε λίγες λέξεις: «Είμαστε κάπου στην μέση. Δεν είμαστε τόσο pop όσο οι Aerosmith, ούτε τόσο metal όσο οι Metallica». Λιτά, δωρικά. Δεν ήταν οι μόνοι από τα σκληρό φάσμα που πέτυχαν κάτι τέτοιο εκείνη την εποχή, κι εκ των υστέρων μπορεί να μην ξεπέρασαν ποτέ τους ήρωες του παρελθόντος, αυτά όμως ελάχιστη σημασία έχουν. Ακολούθησαν το δικό τους δρόμο, πέτυχαν σπουδαίες νίκες, και η ιστορία δεν ξεγράφεται με κανένα τρόπο.
Έχοντας γεμίσει κάμποσες σελίδες από το βιβλίο τους με χρυσό και πλατίνα, η τελεία στη στούντιο πορεία τους ήρθε σαν επιβεβαίωση του στάτους των ιδίων αλλά και της κατάστασης στη σύγχρονη βιομηχανία. Η απόφαση των Erna & Robbie Merill να κρατήσουν συναυλιακά ζωντανή τη μπάντα βγάζει απόλυτα νόημα. Το κενό από την αποχώρηση των Tony Rombola & Shannon Larkin παρότι αναμφίβολα μεγάλο, κάπως μετριάζεται από την απουσία δράματος. Η ημερομηνία της εμφάνισής τους στο Θέατρο Λυκαβηττού, είναι σημειωμένη σε κάθε περίπτωση. [Α.Μ.]
Godsmack
(Universal Records, 1998)
Εκεί που άρχισαν όλα, στο περίπου. Τα τέλη της δεκαετίας του '90 είχαν κάποιες ιδιαιτερότητες. Με το γράμμα του νόμου, ο τίτλος του ντεμπούτου ανήκει στο "All Wound Up" που είχε κυκλοφορήσει ένα χρόνο πίσω. Πρακτικά, το ομότιτλο περιέχει ακριβώς το ίδιο υλικό, δεμένο πιο σφιχτά και τυλιγμένο με περισσότερη προσοχή. Από το τιτάνιο μπάσιμο του "Moon Baby" μέχρι το εμβληματικό "Voodoo" και το κρυμμένο "Witch Hunt" αντί τίτλων τέλους, γιατί τότε έτσι είχαν τα πράγματα, η διαδρομή είναι γεμάτη γκάζια, ευθύ attitude, σκληράδα κι αλάνθαστες γκρούβες. Τα 'yeah!' ξεχειλίζουν ατόφια οπαδικότητα. Μια ματιά στο εξώφυλλο κι ένα τυχαίο τρίλεπτο πέρασμα αρκούν για να λυγίσουν το χωροχρονικό συνεχές, εις τους αιώνας των αιώνων. [Α.Μ.]
Faceless
(Universal Records, 2003)
Έλα τώρα. Είναι ανάγκη να παραθέσουμε τους λόγους για τους οποίους είναι τεράστιο το τέταρτο στούντιο άλμπουμ των Godsmack; Οκ, πάμε! Είναι το πρώτο άλμπουμ της μπάντας που κάθισε θριαμβευτικά στην κορυφή των αμερικάνικων charts, έχοντας ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο πωλήσεις συνολικά. Είχε δυο υποψηφιότητες για Grammy (καλά αυτό δεν λέει και πολλά). Μια από τις βασικές πηγές έμπνευσης του Sully Erna ήταν το βιβλίο "Ghost Rider". Ναι, του Neil Peart. Έχει παραγωγάρα με συνεισφορά από David Botrill. Ξεκινάει με το "Straight Out Of Line" και σε πιάνει από τα μούτρα. Στο ομότιτλο τραγούδι ο Erna βγάζει όλον τον Hetfield από μέσα του. Έχει το "Re-Align" με τη ρεφραινάρα του. Και έχει το "I Stand Alone". Επαναλαμβάνω, το "I Stand Alone"... Νομίζω συνεννοηθήκαμε.
IV
(Universal Records, 2006)
Με το "IV", ο Sully Erna αποφάσισε να αφήσει για λίγο τις Alice In Chains εμμονές και να κοιτάξει κατάματα το κλασικό hard rock. Είναι ο δίσκος που «βρωμάει» Led Zeppelin, με το "Voodoo Too" να σε στοιχειώνει και το "Speak" να σου κολλάει το κεφάλι στον τοίχο. Εδώ οι Godsmack βρήκαν μια ισορροπία που σπάνια συναντάς. Ο ήχος είναι πιο αεράτος και η παραγωγή του Andy Johns δίνει αυτόν τον vintage αέρα που χρειαζόντουσαν για να ξεκολλήσουν από το nu-metal-y παρελθόν. Η δισκογραφική στιγμή που έγιναν πραγματικά μεγάλοι, παίζοντας με μια αυτοπεποίθηση που ξεχειλίζει σε κάθε riff. [Ν.Κ.]
The Oracle
(Universal Records, 2010)
Το έκτο άλμπουμ των Godsmack αποτελεί μια από εκείνες τις κυκλοφορίες που καταφέρνουν να συμπυκνώσουν με σχεδόν υποδειγματικό τρόπο την ταυτότητα μιας μπάντας, στο απόγειο της αυτοπεποίθησής της. Ισορροπώντας ανάμεσα στον groove δυναμισμό και τη μελωδική αμεσότητα και πάντα με την επιβλητική φωνή του Erna σε πρώτο πλάνο, το υλικό του άλμπουμ κινείται μαεστρικά στα πλαίσια του σύγχρονου εμπορικού metal, αλλά με μια αίσθηση εσωτερικής έντασης πάντα παρούσα. Συνθέσεις όπως το "Cryin' Like A Bitch!!" ή το "Saints And Sinners" αναδεικνύουν την ικανότητα της μπάντας να γράφει κομμάτια άμεσα εύληπτα, ενώ οι πιο mid-tempo στιγμές στέκουν χωρίς περιττές υπερβολές και με σαφή στόχευση στο μεστό songwriting, αναδεικνύοντας το "Oracle" ως ένα από τα πιο ολοκληρωμένα δείγματα του σύγχρονου αμερικανικού hard & heavy. [Σ.Κ.]
Awake
(Universal Records, 2000)
Κυκλοφορώντας στις αρχές των ’00s, σε μια περίοδο όπου το post-grunge και το alternative metal αναζητούσαν νέα σημεία ισορροπίας, το "Awake" αποτυπώνει μια μπάντα στη στιγμή της μετάβασης από το πολλά υποσχόμενο στο πλέον εδραιωμένο. Δεδομένα ένα από τα πιο εμβληματικά άλμπουμ του σχήματος, το οποίο εύκολα θα μπορούσε να βρίσκεται στην ανωτέρω προνομιούχο ποιοτική τετράδα υπό άλλες συνθήκες, το τρίτο πόνημα των Αμερικάνων στέκει στιβαρό, άμεσο και με μια ενστικτώδη σιγουριά για τις δυνατότητες του. Άλλωστε, η μπάντα επέλεξε να ηχογραφήσει υπό συνθήκες «πίεσης», μετατρέποντας μια αποθήκη σε αυτοσχέδιο στούντιο ηχογράφησης, ώστε να επιτύχουν έναν ήχο πιο σκληρό και «ωμό», που θα συμπύκνωνε τη δυναμική των ζωντανών τους εμφανίσεων. Και το επέτυχαν απόλυτα, με τα hooks των "Awake" και "Greed" να αντηχούν στο θυμικό και το "Spiral" να δίνει μια πιο ατμοσφαιρική διάσταση στις συνθετικές τους ικανότητες. [Σ.Κ.]
When Legends Rise
(BMG, 2018)
Αν έπρεπε να χωρίσουμε την δισκογραφική πορεία των Godsmack, η κομβική χρονιά θα ήταν κάπου στο 2010, με το "The Oracle" να σηματοδοτεί την έναρξη της δεύτερης περιόδου. Από αυτή την δεύτερη περίοδο θεωρώ το "When Legends Rise" την καλύτερη συνολικά δουλειά της μπάντας. Χωρίς να κάνουν τίποτα τόσο διαφορετικό, επενδύουν στα δυνατά σημεία που τους έκαναν να ξεχωρίζουν και γράφουν τραγούδια που μπορεί να θυμίζουν και κάτι από το παρελθόν, αλλά όχι σε ενοχλητικό βαθμό. Αντιθέτως, έχουν μια οικειότητα που σε κάνει να κολλάς μαζί τους και εν τέλει το άλμπουμ για επτά τραγούδια σερί πίνεται σαν νεράκι, με τραγούδια σαν το "Bulletproof", το "Unforgettable", το "Every Part Of Me" και φυσικά την υπέροχη μπαλάντα "Under Your Scars" να μπαίνουν εύκολα σε repeat mode. [Χ.Κ.]
Lighting Up The Sky
(BMG, 2023)
Αν αυτό είναι όντως το «αντίο» τους στη δισκογραφία, τότε φεύγουν με το κεφάλι ψηλά. Το "Lighting Up The Sky" δεν προσπαθεί να εφεύρει τον τροχό, ούτε να κυνηγήσει τα charts με το ζόρι. Είναι μια κατάθεση ψυχής τεσσάρων τύπων που ξέρουν πλέον πολύ καλά ποιοι είναι. Από το ομώνυμο κομμάτι μέχρι το "Surrender", ακούς το DNA μιας μπάντας που μεγάλωσε μαζί μας. Έχει μελωδία, έχει τα κλασικά ξεσπάσματα του Sully, αλλά κυρίως έχει μια γλυκιά νοσταλγία. Μπορεί να μην έχει την ορμή του πρώτου δίσκου, έχει όμως την ωριμότητα ενός συγκροτήματος που κλείνει τον κύκλο του χωρίς να προδίδει τους οπαδούς του. Τίμιο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. [Ν.Κ.]
The Other Side
(Universal Records, 2004)
Μετά την ολίγον διαστημική εμπορική επιτυχία του "Faceless" ο Sully Erna ήθελε να δείξει μια άλλη πλευρά της μπάντας (το σκέφτηκα πολύ αυτό), παρουσιάζοντας κάποια τραγούδια σε απογυμνωμένες, ακουστικές εκτελέσεις. Και χωρίς να κάνει τίποτα τρομερό ή πρωτοποριακό, πράγματι με αυτή την κυκλοφορία έδωσε μια νέα διάσταση στα τραγούδια και ανέδειξε μια πτυχή του ως τραγουδοποιός, την οποία θα κεφαλαιοποιήσει αργότερα με το πρώτο και υπέροχο προσωπικό του άλμπουμ "Avalon". Τα τραγούδια που επιλέγονται είναι όλα ένα κι ένα και σε μερικές περιπτώσεις ακούγονται καλύτερα κι από τα πρωτότυπα, ενώ το ολοκαίνουργιο "Touché" μπήκε κατευθείαν στα greatest hits της μπάντας. Και για όσους δεν είχαν καταλάβει την αγάπη της μπάντας για τους Alice In Chains από την επιλογή του ονόματός της, τότε μπορούν να κλείσουν σε σημεία τα μάτια και να φανταστούν στα αριστερά του Sully τον Jerry και στα δεξιά του τον Layney. Απλά, λατρεία. [Χ.Κ.]
1000hp
(Universal Records, 2014)
Το "1000hp" βρίσκει τη μπάντα σε μια φάση πλήρους επίγνωσης της ταυτότητάς της, αλλά και εμφανώς περιορισμένης σε διάθεση για οποιοδήποτε ρίσκο. Το ομώνυμο βασικό single συμπυκνώνει αυτή τη φιλοσοφία, με ένα groove που στηρίζεται περισσότερο στην επαναληπτική δύναμη, ενώ κομμάτια όπως το "Something Different" δεν ξεφεύγουν από το γνώριμο πλαίσιο που όριζε το δημιουργικό μοτίβο της. Προφανώς, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των Godsmack είναι παρόντα, η φωνή και οι ερμηνείες παραμένουν πόλος έλξης, ενώ τα τεχνικά χαρακτηριστικά που αφορούν την παραγωγή του άλμπουμ στέκουν καθαρά και στιβαρά, μα το "1000hp" λειτουργεί περισσότερο ως φορέας μιας ήδη δοκιμασμένης φόρμουλας παρά αναδεικνύοντας οποιοδήποτε στοιχείο ανανέωσης - κάτι το οποίο άφηνε μια αίσθηση στασιμότητας στη μέχρι τότε διαρκώς ανερχόμενη δυναμική του σχήματος. [Σ.Κ.]
Changes
(Universal Records, 2004)
Το παιχνίδι είχε ήδη κερδηθεί περίπου από τα μέσα του 2003. Στο "The Other Side", προτού συμπληρωθεί χρόνος, μπήκε με κάθε επισημότητα η σφραγίδα υπεροχής. Το "Changes", ένα σκάρτο εξάμηνο μετά, ήρθε σαν πανάξια κερδισμένο γύρο του θριάμβου. Η λίστα των κομματιών από μόνη της αρκεί για να διαλύσει κάθε σχόλιο. Τα παιξίματα και η ενέργεια της τετράδας, προφανώς, δεν αφήνουν τίποτα να πέσει από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Το γλέντι με τα διπλά κρουστά του "Batalla De Los Tambores" μπορεί να κάνει μέχρι και τούβλα να κουνηθούν. Τα παρασκηνιακά περάσματα κουμπώνουν ωραιότατα. Το μοντάζ είναι τόσο γνήσια mid-zeroes όσο και το tribal drum kit του μεγάλου Shannon Larkin. At least cheers them, for Christ's sakes. [A.M.]
A Compilation
1. Moon Baby
2. Whatever
3. Voodoo
4. Awake
5. Vampires
6. Straight Out Of Line
7. I Stand Alone
8. Re-Align
9. Touché
10. Speak
11. Shine Down
12. Cryin' Like A Bitch
13. The Oracle
14. Something Different
15. When Legends Rise
16. Under Your Scars
17. Lighting Up The Sky
