Karnivool: «Μην σας πάρει ποτέ 10 χρόνια για να κάνετε έναν δίσκο. Θα σας τρελάνει»

Μετά από μια αναμονή που κράτησε δεκατρία ολόκληρα χρόνια, οι Karnivool επιστρέφουν επιτέλους με ένα δίσκο αντάξιο της αναμονής. Με αφορμή την κυκλοφορία του "In Verses", είχαμε την χαρά να συνομιλήσουμε με τον Ian Kenny σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη. Ο εμβληματικός frontman μας ξεναγεί στον δαιδαλώδη δρόμο της δεκαετούς δημιουργικής διαδικασίας, περιγράφει την πάλη ανάμεσα στην ελπίδα και την απόγνωση που διαπνέει τους στίχους, ενώ μοιράζεται τις σκέψεις του για την επίδραση της τεχνητής νοημοσύνης στη μουσική και την πρόκληση της μεταφοράς ενός τόσο πολυεπίπεδου ήχου στη σκηνή.

Γεια σου Ian, και καλώς ήρθες στο Rocking.gr! Πώς είσαι;

Γεια σου Νίκο, πώς τα πας; Είμαι καλά. Εσύ πώς είσαι;

Είμαι πραγματικά χαρούμενος που είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε. Πρέπει να ομολογήσω, πριν ξεκινήσουμε, ότι είμαι τεράστιος οπαδός της μπάντας, οπότε είναι μεγάλη τιμή και χαρά να μιλάω μαζί σου, ειδικά αφού είχα την ευκαιρία να ακούσω το νέο σας άλμπουμ για κάποιο διάστημα τώρα. Πρώτα απ' όλα, ποιο είναι το συναίσθημα για σένα και το συγκρότημα, που επιτέλους κυκλοφορείτε το νέο σας δίσκο μετά από δεκατρία χρόνια;

Το συναίσθημα είναι καλό, φίλε. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι φτάσαμε ως εδώ. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι τα καταφέραμε και ότι επιτέλους ολοκληρώσαμε τον δίσκο που σκεφτόμασταν εδώ και, ξέρεις, πολύ καιρό και δουλεύαμε για πολύ καιρό. Οπότε, ναι, το συναίσθημα είναι καλό.

Μια μικρή γιορτή είναι μάλλον ο καλύτερος τρόπος για να το περιγράψεις.

Η δημιουργικότητα είναι αυτό το γαμημένο πράγμα που το αγαπάς όσο περισσότερο μπορείς, ακόμα και όταν σου διαλύει το μυαλό

Ξέρω ότι παίρνετε πάντα τον χρόνο σας με τα άλμπουμ σας για να τα δουλέψετε μέχρι την τελειότητα. Υπήρξε κάποια συγκεκριμένη στιγμή κατά τη διάρκεια της συνθετικής και δημιουργικής διαδικασίας που συνειδητοποίησες: «Εντάξει, τώρα έχουμε την καρδιά του δίσκου. Έχουμε κάτι που είναι πραγματικά η ταυτότητα για αυτό το νέο άλμπουμ και αυτό που προσπαθούμε να πετύχουμε»;

Υπήρξαν στην πραγματικότητα τέτοιες στιγμές σε όλη τη διαδικασία, όπου έβρισκες ένα μέρος ενός τραγουδιού που ήξερες πραγματικά ότι θα ήταν η ραχοκοκαλιά για αυτό το κομμάτι. Επομένως, αυτό έδινε στο τραγούδι μια θέση στον δίσκο, σωστά; Παρόλο που δεν είχαμε ολοκληρώσει τον δίσκο, λέγαμε: «Αυτό σίγουρα θα μπει. Είναι αυτό, όλη αυτή η ενότητα εδώ είναι αυτό που πρέπει να είναι». Μικρές στιγμές σαν κι αυτή. Και μετά, ίσως καθώς ο δίσκος άρχισε να παίρνει μορφή, μάλλον δεν το ξέραμε πραγματικά μέχρι τα τελευταία στάδια, τις τελευταίες προσεγγίσεις του δίσκου, όταν καταλάβαμε πλήρως κάθε κομμάτι. Νομίζω ότι σε εκείνο το σημείο, καταλάβαμε τι είδους δίσκο είχαμε φτιάξει, και σε εκείνο το σημείο, υποθέτω ότι νιώσαμε: «Ω ναι, επιτέλους, φτιάξαμε τον σωστό δίσκο εδώ».

Γιατί υπήρξαν πολλές φορές, φίλε, που απλά δεν ξέραμε ποια ήταν η καλύτερη επόμενη κίνηση. Οπότε πατήσαμε pause σε αυτόν τον δίσκο πολλές φορές. Σταματήσαμε να τον δουλεύουμε επειδή είχαμε χτυπήσει σε διάφορους τοίχους, και ήταν φάση: «Γαμώτο, αυτό δεν είναι σωστό». Και είναι δύσκολο όταν δεν έχεις τις απαντήσεις. Λες: «Τι είναι; Ή πού είναι;». Οπότε, σταματούσαμε και αφήναμε να έρθει σε εμάς, αντί να πιέζουμε ή να προσπαθούμε να σπρώξουμε για να βρούμε όλο το πράγμα. Το αφήνεις να έρθει λίγο σε σένα και αφήνεις το όλο θέμα να αναπνεύσει, κάτι που είναι δύσκολο. Είναι δύσκολο πράγμα να το κάνεις, γιατί το μόνο που θέλεις είναι απλά να επιτύχεις. Θέλεις να νιώθεις ότι κερδίζεις, θέλεις να νιώθεις ότι κάνεις το σωστό, ότι όλα λειτουργούν κι ότι όλα είναι εντάξει. Και η αλήθεια είναι ότι δεν είναι έτσι όλη την ώρα. Έχει σκαμπανεβάσματα, φίλε. Η δημιουργικότητα είναι αυτό το γαμημένο πράγμα που ξέρεις, το ζεις όσο καλύτερα μπορείς και προσπαθείς να το αγαπάς όσο περισσότερο μπορείς, ακόμα και όταν σου διαλύει το μυαλό.

Θα μπορούσαμε να είχαμε βγάλει νωρίτερα, το άλμπουμ, αλλά δεν νομίζω ότι θα ήταν όπως θα έπρεπε

Πιστεύεις ότι επίσης το να έχεις κάποιου είδους πίεση από την προηγούμενη δισκογραφία σου και τις προσδοκίες των οπαδών είναι κάτι που παίζει ρόλο στις δημιουργικές σου αποφάσεις; Και ίσως επίσης επηρεάζει τη λήψη αποφάσεων που οδήγησε στο να χρειαστεί πολύς χρόνος για να ολοκληρωθεί αυτό το άλμπουμ;

Δεν θα έλεγα ότι νιώσαμε στο εσωτερικό της μπάντας κάποια πίεση, σχετικά με το αν θα παραδώσουμε κάτι τόσο καλό ή το ίδιο με τους προηγούμενους δίσκους ή κάτι διαφορετικό. Πιστεύουμε ότι όταν φτάσουμε εκεί που πρέπει, αυτό θα είναι αρκετό. Θα είναι αρκετά καλό. Θα είναι αυτό που πρέπει να είναι. Το δύσκολο κομμάτι είναι απλά να φτάσεις εκεί.

Όσο για τις πιέσεις… Ίσως ήταν πιεστικό το γεγονός ότι ξέρουμε ότι έχουμε καταπληκτικούς οπαδούς, οι οποίοι ζητούσαν συνεχώς νέα μουσική και περισσότερους Karnivool. Αυτό, όντως, ήταν μια πολύ πραγματική πίεση. Και νομίζω ότι φτάσαμε σε στιγμές που λέγαμε: «Ω, νομίζω ότι έχουμε τον δίσκο. Θα μπορούσαμε ίσως να μπούμε στο στούντιο και να το ηχογραφήσουμε τώρα. Είναι όμως έτοιμο; Ίσως όχι. Είναι σπουδαίο; Ίσως όχι». Οπότε, ναι, νιώσαμε πίεση. Θα μπορούσαμε να το είχαμε βγάλει νωρίτερα, ίσως, αλλά δεν νομίζω ότι θα ήταν όπως έπρεπε να είναι.

Θεωρώ πως ό,τι είναι στο παρελθόν είναι στο παρελθόν, αλλά είναι τρελό ποια πράγματα επανέρχονται στην επιφάνεια και γιατί

Υπήρξαν ιδέες που επανήλθαν - ίσως ακόμη και ιδέες που δεν μπορούσαν να λειτουργήσουν σε προηγούμενα άλμπουμ - τις οποίες χρησιμοποιήσατε για αυτό το άλμπουμ; Και ίσως, αν θα μπορούσες να μοιραστείς ποια κομμάτια είναι αυτά και τι... ίσως ήταν ένα riff, ίσως μια μελωδική ιδέα ή μια φωνητική γραμμή;

Nαι, υπάρχουν μερικές. Ακόμα και κάποες ιδέες αμέσως μετά το "Asymmetry"-υπήρχαν απόηχοι, riffs και ιδέες που περίσσεψαν από εκεί. Νομίζω ότι ίσως την επόμενη φορά που γράφαμε, ήμασταν στη Βουδαπέστη, στην Ουγγαρία, και μέρη του "Ghost", του πρώτου τραγουδιού στον δίσκο, μερικά από αυτά τα κουπλέ και τα riffs γράφτηκαν τότε, πίσω στο 2014. Ενδεχομένως και πριν από αυτό. Μέρη των κουπλέ-ίσως οι φωνητικές ιδέες, ίσως μερικές βασικές γραμμές για το "Opal"- προέρχονται πιθανώς από ακόμα πιο παλιά. Το riff στο τέλος του "Opal", ήταν από ένα riff, είτε την εποχή του "Themata" είτε του "Sound Awake" κάπου εκεί, το οποίο είχα ξεχάσει τελείως μέχρι που ο Drew κι εγώ το συζητούσαμε σε μια συνέντευξη πρόσφατα. Είπε, «Ω ναι, εκείνο το riff ήταν κάτι που είχαμε από τότε». Ο John, ο μπασίστας μας, όσο δουλεύαμε πάνω στο "Opal" και άρχιζε να δένει το τραγούδι είπε σε κάποιο σημείο «Εκείνο το riff το Smegma ή όπως τέλος πάντων το λένε, θα λειτουργούσε καλά εκεί». Και είμαστε όλοι σε φάση, «Από πότε είναι αυτό το riff;». Και ήταν, φίλε, πριν από 15 χρόνια. Είναι τρελό. Ποτέ δεν σκοπεύεις να χρησιμοποιήσεις τέτοια πράγματα. Θεωρώ πως ό,τι είναι στο παρελθόν είναι στο παρελθόν, αλλά είναι τρελό ποια πράγματα επανέρχονται στην επιφάνεια και γιατί. Θέλω να πω, αυτό είναι… είναι παλαβό.

Είναι όντως τρελό. Έχεις, επίσης, διαφορετική πνευματική κατάσταση εκείνη τη στιγμή, οπότε όταν επιστρέφεις σε μια ιδέα και στον τρόπο που την χρησιμοποιείτε ως μπάντα, έχετε νέα εμπειρία και νέα νοοτροπία για το πώς αυτό θα μπορούσε να λειτουργήσει.

Φυσικά. Και πράγματα που όντως επέστρεψαν από εκείνες τις πολύ πρώιμες ιδέες της «Γένεσης», όταν πέρασαν στους Karnivool του 2025, δουλεύτηκαν ξανά και κάπως ενσωματώθηκαν, ήρθαν στο νέο δίσκο με άλλη ματιά.

Σε αυτό το σημείο νιώθουμε ότι βρισκόμαστε. Ότι ξεκινάμε πάλι

Το θέμα του άλμπουμ έχει περιγραφεί ως ένα ταξίδι μέσα από την απόγνωση και την κάθαρση. Θα μπορούσες να μας δώσεις μια μικρή ματιά πίσω από το σκεπτικό και τη θεματολογία; Ποιο ήταν το στιχουργικό concept; Ποιες ήταν οι έννοιες που ενέπνευσαν το τραγούδι, τα θέματα και τους στίχους;

Λοιπόν, υπάρχουν αρκετά σχετικά με αυτό. Νομίζω ότι στους στίχους υπάρχει μια σύνοψη 10 χρόνων δουλειάς σε έναν δημιουργικό χώρο, μεταξύ κάποιων τύπων που μοιράζονται έναν δημιουργικό χώρο και τον αγαπούν πραγματικά, αλλά και προσπάθειας να πλοηγηθούμε στη ζωή και σε αυτόν τον κόσμο και στην ψυχική μας υγεία, με ένα σωρό σκαμπανεβάσματα. Γνωρίζοντας όλο αυτό το διάστημα ότι, αν μπορέσουμε να το φτάσουμε μέχρι το τέλος, θα είμαστε πολύ καλύτερα και τα πράγματα θα είναι πολύ καλύτερα. Οπότε ήταν ένας δύσκολος δρόμος, νομίζω, για όλους. Νομίζω ότι όλοι δοκιμάστηκαν.

Έτσι, μέσα σε αυτούς τους στίχους, υπάρχει λίγος αναστοχασμός. Υπάρχει λίγη ελπίδα, αλλά υπάρχει και απελπισία. Και υπάρχει λίγη απώλεια και επαναπροσδιορισμός πραγμάτων, και το να ξεθωριάζει ο έρωτας, λίγη απώλεια. Πραγματικά, ήταν ένας ενδιαφέρων τρόπος να κάνεις έναν δίσκο. Αλλά, δεν τον συνιστώ. Μην πάρετε ποτέ 10 χρόνια για να κάνετε έναν δίσκο. Θα σας τρελάνει. Οπότε, ναι, νομίζω ότι υπάρχουν πολλά από αυτό στον δίσκο. Κατά κάποιο τρόπο κινείται ανάμεσα στην ελπίδα και την απελπισία. Και ξέρεις, το εξώφυλλο αυτού του άλμπουμ είναι μια σύνθεση από μερικές φωτογραφίες που αποτελούν πραγματικά μια αντανάκλαση του χώρου στον οποίο βρισκόμασταν.

Αν το δεις από μια πλευρά, ήταν απλά αυτή η ερημιά όπου περπατούσαμε μαζί, προσπαθώντας να βρούμε ιδέες και έμπνευση και τις σωστές λέξεις και τη σωστή γλώσσα και τα σωστά πράγματα. Ήταν μοναχικά πολλές φορές εκεί μέσα. Και ήταν περίεργο, όπως ακριβώς είναι το εξώφυλλο. Υπάρχουν περίεργα πράγματα μέσα σε αυτό, όπως ένα πεσμένο τζετ. Αλλά στο artwork, το τελευταίο πράγμα που υπάρχει είναι εκείνο το δέντρο που σηματοδοτεί κάτι νέο ξανά. Είναι λίγο ταλαιπωρημένο, αλλά είναι νέο. Σαν κάτι που ξεκινάει πάλι. Οπότε υποθέτω ότι σε αυτό το σημείο νιώθουμε ότι βρισκόμαστε. Ότι ξεκινάμε πάλι. Και τα πράγματα δείχνουν καλά σε αυτή την πλευρά.

Είναι κάποια πράγματα που σε κάνουν να θυμάσαι γιατί αγαπάς τη μουσική. Και για μένα, αυτό είναι το οτιδήποτε. Μπορεί να είναι ένα καλό country τραγούδι. Δεν είναι απαραίτητο να είναι κάτι prog

Χαίρομαι που το ακούω. Πολλά συγκροτήματα σας αναφέρουν ως έμπνευση, ως μια μπάντα που πάντα θαύμαζαν. Έχεις κάνει επίσης κάποιες guest συμμετοχές στα φωνητικά, όπως για τους συμπατριώτες σου Αυστραλούς Northlane. Αναρωτιόμουν, είχες καθόλου έμπνευση από άλλη μουσική, παρακολουθώντας νέα συγκροτήματα που αναδεικνύονται, και ίσως αυτό επηρέασε την προσέγγισή σου και τον τρόπο που σκέφτηκες το άλμπουμ, βλέποντας πώς η προοδευτική σκηνή γενικά αναπτύσσεται τα τελευταία χρόνια;

Για να είμαι ειλικρινής, μάλλον δεν ήμουν τόσο εστιασμένος στην προοδευτική σκηνή. Είναι λίγο δύσκολο να προσπαθήσω να θυμηθώ την έμπνευση λόγω της τόσο μεγάλης διάρκειας δημιουργίας ενός δίσκου. Να σου πω την αλήθεια, η μνήμη μου είναι αποσπασματική πάνω σε αυτό. Αλλά, αυτό που μπορώ να πω είναι, ναι, υπάρχουν σίγουρα στιγμές που ήμασταν σε περιοδεία με διάφορα συγκροτήματα, όπως οι Cog, ή οι The Ocean που είναι πραγματικά εξαιρετικές μπάντες και αξίζει να τις βλέπεις να κάνουν κάτι δικό τους κάθε βράδυ. Και ναι, είδαμε και μερικές μπάντες ακόμα.

Επίσης, όσο ήμασταν σε περιοδεία, καταφέραμε να πάμε σε μερικά φεστιβάλ, και είδαμε τους Tesseract, και είδαμε εκείνους τους άλλους τύπους… πώς λέγονται εκείνοι οι τύποι με τους κλόουν; Clown Core, γαμώτο. Ήταν πολύ καλοί. Οπότε πάντα παίρνουμε πράγματα από τις περιοδείες, και πάντα μαθαίνουμε πολλά όταν παίζουμε στον ίδιο χώρο με διαφορετικές μπάντες. Με τα χρόνια, το να περιοδεύεις με άλλες μπάντες αφήνει πάντα κάτι-ίσως αυτό πέρασε στον δίσκο. Πέραν τούτου, είναι απλά πράγματα που ακούμε, πράγματα που σε «φτιάχνουν», πράγματα που σε κάνουν να θυμάσαι γιατί αγαπάς τη μουσική. Και για μένα, αυτό είναι το οτιδήποτε, φίλε. Μπορεί να είναι ένα καλό country τραγούδι. Δεν είναι απαραίτητο να είναι κάτι prog. Μάλλον θα έπρεπε να δίνω περισσότερη προσοχή στο prog. Είναι ένας υπέροχος χώρος, αλλά ναι, συνήθως ακούω άλλες χαζομάρες.

Για άλλη μια φορά, αφήσαμε τους Karnivool και τον Forrester Savell να δουλέψουν μαζί και πήραμε αποτελέσματα πέρα από αυτά που νομίζαμε ότι μπορούσαμε να πάρουμε. Είναι συναρπαστικό αυτό που κάνει

Ένα άλλο σημείο για το οποίο έχετε λάβει πολλή αναγνώριση είναι ο τρόπος που ακούγονται τα άλμπουμ σας. Πάντα πολύ οργανικά, αλλά πάντα πολύ μεγαλοπρεπή και πολύ επιβλητικά από ηχητική σκοπιά. Έχοντας κυκλοφορήσει μερικά singles πριν από το άλμπουμ και λαμβάνοντας υπόψη την εμπειρία και τις τεχνολογικές εξελίξεις, υπήρχε κάποιος συγκεκριμένος στόχος όσον αφορά το πώς θέλατε να ακούγεται το άλμπουμ σας; Από τη δική μου οπτική γωνία, είναι ένας οργανικός αλλά μοντέρνος ήχος. Αλλά θα ήθελα επίσης να δω αν είχατε κάποια συγκεκριμένη κατεύθυνση και ίσως διαφοροποιήσατε τον ήχο του άλμπουμ σε σύγκριση με το παρελθόν σας.

Σίγουρα, νομίζω ότι θα θέλαμε κάθε φορά που κάνουμε έναν δίσκο να τον νιώθουμε καινούργιο και να ακούγεται καινούργιος. Αλλά, νομίζω ότι αυτό που είναι σημαντικό για εμάς στον ήχο είναι να διασφαλίσουμε ότι οι λεπτομέρειες είναι εκεί, ακόμα και στο παίξιμο. Οπότε έχει να κάνει με το τι έχουμε τη δεδομένη στιγμή, τι πραγματικά καταγράφεται. Αυτό θέλουμε να ακούγεται οργανικό, να διατηρεί τη δυναμική του, θέλουμε να ακούγεται ότι είναι κάτι που έχουμε παίξει. Κάθε μετάβαση είναι ένα πράγμα που έχει παιχτεί ζωντανά. Και θέλεις αυτό να βγάζει μια συγκεκριμένη αίσθηση.

Όσο για τον ήχο, υποθέτω ότι οι Karnivool, μόλις βάλουν αρκετό κρέας στο κόκαλο, φυσικά σχηματίζουν τον δικό τους ήχο. Eφόσον το αποτέλεσμα ακούγεται αληθινό, μεγάλο αλλά και ντελικάτο, ειδικά με όλα αυτά τα επίπεδα που μας αρέσει να βάζουμε, είμαστε ικανοποιημένοι. Λατρεύω τον τρόπο που ακούγεται αυτός ο δίσκος. Ο Forrester έχει κάνει τα δικά του κόλπα και έχει βγάλει τρομερό αποτέλεσμα. Για άλλη μια φορά, αφήσαμε τους Karnivool και τον Forrester να δουλέψουν μαζί. Κι αυτό δουλεύει πολύ καλά, φίλε. Παίρνουμε αποτελέσματα πέρα από αυτά που νομίζαμε ότι μπορούσαμε να πάρουμε. Είναι συναρπαστικό, καταπληκτικό αυτό που κάνει.

Το AI στη μουσική ή θα κατακλύσει τον κόσμο με μέτρια πράγματα ή ίσως εξελιχθεί σε κάτι συναρπαστικό. Δεν ξέρω

Ανέφερες το να ακούγεται αληθινό. Οπότε θα σε ρωτήσω κάτι που απασχολεί εμένα και ίσως άλλους μουσικούς σε όλο τον κόσμο-σχετικά με την Τεχνητή Νοημοσύνη και πώς βλέπεις την AI να εισχωρεί στον κόσμο της τέχνης, και στη μουσική συγκεκριμένα. Ποια είναι η άποψή σου γι' αυτό; Πώς είναι να δημιουργείς μουσική που δεν είναι κάτι για άμεση ικανοποίηση, αλλά απαιτεί πολλές ακροάσεις και συγκέντρωση, ενώ οι άνθρωποι είναι αποσπασμένοι και η AI ταΐζει τεχνητή μουσική στα ακουστικά μας;

Εξακολουθεί να μου φαίνεται κάτι πολύ νέο. Εάν η μουσική που παράγεται από AI γίνει πιο mainstream από την οργανική μουσική, αυτό θα ήταν κάτι που θα κοίταζα πιο προσεκτικά. Αλλά γιατί; Τι συμβαίνει εδώ; Αν αρχίσει να γίνεται εμπορεύσιμο και οι δισκογραφικές εταιρείες αρχίσουν να αγοράζουν το λογισμικό για να προωθήσουν τη μουσική AI και να δημιουργήσουν μια ολόκληρη άλλη βιομηχανία γύρω από αυτό… δεν ξέρω τι θα σήμαινε αυτό για τη ζωντανή καλλιτεχνική δημιουργία στον κλάδο μας. Αυτό θα μπορούσε να είναι ένας ολισθηρός δρόμος.

Τα τραγούδια που παράγονται από AI μπορεί μερικές φορές να έχουν πλάκα να παίζεις μαζί τους. Φυσικά, είμαστε περίεργοι από τη φύση μας. Θέλεις να μάθεις. Αλλά μπορείς να ακούσεις ότι δεν είναι αληθινό πράγμα. Έχω ακούσει πολύ από αυτό. Υπάρχουν κάποια πράγματα στο διαδίκτυο, όπως Funk Soul Brother - AI εκδοχές του "Themata" από funk μπάντα. Είναι περίεργο γιατί είμαι διχασμένος και μπερδεμένος με αυτό. Αρχικά είπα «δεν θέλω να το ακούσω», αλλά μετά το άκουσα… κι είναι αρκετά καλό. Μόνο και μόνο επειδή είναι οικείο και το ακούω ανασχεδιασμένο. Εκτός από αυτό, δεν ξέρω. Πιθανότατα θα κατακλύσει τον κόσμο με κάποια μέτρια πράγματα γρήγορα ή ίσως εξελιχθεί σε κάτι συναρπαστικό. Δεν ξέρω.

Ξεκινάμε τις ηχογραφήσεις και προσθέτουμε πράγματα, χτίζουμε τα τραγούδια όπως θέλουμε, και μετά μπαίνουμε στο προβάδικο και είμαστε σε φάση: «Γαμώτο, πώς θα το παίξουμε ζωντανά αυτό;». Αλλά, το βρίσκουμε

Επιστρέφοντας στο αληθινό πράγμα και στο παίξιμο οργάνων-πρόκειται να ξεκινήσετε μια νέα περιοδεία σε μερικούς μήνες, νομίζω τον Απρίλιο. Ποιες είναι οι κύριες προκλήσεις για τη μεταφορά των τραγουδιών του νέου άλμπουμ σε ζωντανό περιβάλλον, ειδικά σε σχέση με τα παλαιότερα τραγούδια;

Αυτή είναι μια πραγματικά καλή ερώτηση, γιατί είμαστε σε πρόβες αυτή τη στιγμή. Είναι λίγο σαν βουνό. Έχουμε ηχογραφήσει τον δίσκο, τα τραγούδια, και τα έχουμε συνθέσει σε μέρη και επίπεδα (layers). Συμβαίνουν τόσα πολλά, ειδικά στη δουλειά της κιθάρας-το layering του Drew και η προσέγγισή του, ολόκληρο το «patchwork» του, το υφαντό του από μέρη, που είναι αρκετά περίπλοκο.

Τόσο ο Hoss όσο και ο Drew δουλεύουν κυριολεκτικά πάνω στο ποιος θα παίξει τι και τι εξυπηρετεί καλύτερα το τραγούδι. Επειδή υπάρχουν πάρα πολλά μέρη, πρέπει να διαλέξεις αυτό που λειτουργεί καλύτερα και εξυπηρετεί το κομμάτι. Είναι λίγο πονοκέφαλος. Χρειάζεται χρόνος για να τα βρεις όλα. Μακάρι να ξέραμε και να είχαμε μάθει τα πάντα πριν ηχογραφήσουμε το άλμπουμ, αλλά δεν δουλεύουμε έτσι. Ξεκινάμε τις ηχογραφήσεις και προσθέτουμε πράγματα, χτίζουμε τα τραγούδια όπως θέλουμε, και μετά μπαίνουμε στο προβάδικο και είμαστε σε φάση: «Γαμώτο, πώς θα το παίξουμε ζωντανά αυτό;». Αλλά, το βρίσκουμε.

Οφείλω να σε ρωτήσω-υπάρχουν πολλοί οπαδοί στην Ελλάδα που θα ήθελαν πολύ να σας δουν να παίζετε εδώ. Υπάρχει καμία πιθανότητα να συμβεί αυτό κάποια στιγμή στο μέλλον;

Το ελπίζω σίγουρα. Επιστρέφουμε στην Ευρώπη τον Απρίλιο και τον Μάιο, κυρίως για club shows στην headlining περιοδεία μας. Αλλά θα επιστρέψουμε στα μέσα του 2027, κοιτάζοντας για σετ σε φεστιβάλ. Αν μπορούσαμε να συμπεριλάβουμε την Ελλάδα, θα ήταν καταπληκτικό. Πού θα παίζαμε; Τι προτείνεις;

Υπάρχουν πολλά φεστιβάλ και club shows. Η προσωπική μου προτίμηση θα ήταν ένα club show, για την οικειότητα και τον κλιματισμό, γιατί τα καλοκαιρινά φεστιβάλ μπορεί να έχουν πολλή ζέστη. Ένα υπέροχο μέρος είναι ένα υπαίθριο θέατρο σε έναν λόφο πάνω από την Αθήνα. Είδαμε τους Opeth και τους Leprous να παίζουν εκεί πριν από μερικά χρόνια.

Αυτό θα ήταν καταπληκτικό. Θα βάλω τους δικούς μου ανθρώπους να μιλήσουν με τους δικούς σου.

Πρέπει να το κάνουμε να δουλέψει! Μια τελευταία ερώτηση: χρειάστηκαν 13 χρόνια για το νέο άλμπουμ. Τώρα που πήρατε μπροστά, θα περιμένουμε άλλα 13 χρόνια για το επόμενο;

Ελπίζω να σου μιλήσω ξανά σύντομα, και να μην είναι σε 13 χρόνια (γέλια).

Ας ελπίσουμε ότι θα είναι όταν μας επισκεφτείτε για μια ζωντανή εμφάνιση! Ευχαριστώ για τον χρόνο σου και που συνεχίζετε να κυκλοφορείτε καταπληκτική μουσική.

Χαρά μου που μιλήσαμε Νίκο. Ελπίζω να τα ξαναπούμε κάποια στιγμή.