The Messthetics And James Brandon Lewis

Τον Ιούλιο του 2025 οι Messthetics με τον James Brandon Lewis έπαιξαν για δύο βραδιές στο ξακουστό Cafe Oto του Λονδίνου και ήταν απλά καταπληκτικοί. Σε μία από αυτές τις βραδιές ο υπογράφων συνάντησε στο κοινό τον (καλύτερο εν ζωή) stand-up κωμικό Stewart Lee ο οποίος, ως γείτονας, είχε φέρει τα παιδιά του στη συγκεκριμένη συναυλία. Καθώς δεν μπόρεσα να αντισταθώ της επιθυμίας μου να του εκφράσω το θαυμασμό μου, ανταλλάξαμε και δύο-τρεις μουσικές κουβέντες, οπότε όταν μιλήσαμε για τη συναυλία μου είπε ότι του ζήτησαν να έρθουν τα παιδιά του ως fans των Fugazi (δύο μέλη των οποίων είναι στους Messthetics). Και όπως μου είπε γελώντας, όντας μεγάλος οπαδός της jazz ο ίδιος: «They got accidentally exposed to jazz!!» (μτφ. «εκτέθηκαν κατά λάθος στην jazz»). Αυτό πιθανότατα συνοψίζει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τους δύο δίσκους των Messthetics με τον JBL. Ο πρώτος δίσκος της συνεργασίας τους λειτούργησε, μάλλον ακούσια, ως Δούρειος Ίππος, μπλέκοντας το post punk με την jazz και εισάγοντας στον κόσμο της δεύτερης ακόμα και ανυποψίαστους ακροατές. Ο δεύτερος πλέον πάει τα πράγματα αρκετά βήματα παραπέρα. Μοιάζει να λέει, «αν σας άρεσε το προηγούμενο, ελάτε να σας δείξουμε πόσο πιο μακριά μπορεί να πάει αυτή η μουσική».

Αυτό είναι και το βασικό στοιχείο του "Deface The Currency". Η κοινή τους περιοδεία προφανώς τους έκανε ένα πιο δεμένο σύνολο και οι συνθέσεις που το αποτελούν είναι ένα πολύ πιο ομαδικό αποτέλεσμα σε σχέση με τα διακριτά στοιχεία που έβρισκε κανείς στον ομώνυμο προπέρσινο δίσκο τους. Προσοχή, δεν υπονοείται εδώ ότι αυτό σημαίνει και καλύτερο αποτέλεσμα απαραίτητα. Υπήρχε μία ακαταμάχητη γοητεία στο πως ο σαξοφωνίστας κούμπωσε σε βάσεις που φαινόταν, τότε, να έχουν αναπτυχθεί πρώτα χωρίς αυτόν. Παρότι μπορούσες ως ακροατής σχεδόν να ορκιστείς ποια μέρη ανήκαν στους Messthetics και ποια στον JBL, αυτό έδινε τα καλύτερα των δύο κόσμων στη μουσική τους. Φέτος όμως οι δύο κόσμοι έχουν γίνει ένας. Και αυτή τη φορά είναι η jazz που κυριαρχεί πάνω στο rock, ειδικά με τον τρόπο που επιβάλει ως βασικά συστατικά την ελευθερία, τον αυτοσχεδιασμό, την ελεγχόμενα άναρχη δομή.

Ειδικά το ομότιτλο και εναρκτήριο τραγούδι του δίσκου, μπαίνει με σπασμένα φρένα και δεν αφήνει αμφιβολία για το τι θα ακολουθήσει. Οι πιο ήπιες και μελωδικές στιγμές της προηγούμενης συνεργασίας τους εδώ έχουν περιοριστεί. Αντίθετα, εμφατικά δηλώνει παρούσα μία απαράμιλλη έξαψη. Το σαξόφωνο αναδεικνύεται σε αδιαφιλονίκητος ηγέτης του ήχου (έτσι κι αλλιώς ο James Brandon Lewis είναι εξέχουσα μορφή της σύγχρονης jazz) και οδηγεί τη μουσική, ενώ η κιθάρα έχει και αυτή προσχωρήσει σε (ακόμα;) πιο fusion παιξίματα με τη ρυθμική βάση να παραμένει ίσως το πιο στιβαρά rock στοιχείο του ήχου τους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αδυνατεί να ακολουθήσει την πολυπλοκότητα των συνθέσεων όπου απαιτείται.

Αν υπάρχει ένα και μόνο στοιχείο αμφιβολίας σε μία σχεδόν άριστη κυκλοφορία, είναι κάτι που άθελά του τονίζει το "Clutch". Το προτελευταίο τραγούδι του δίσκου είναι ό,τι πιο κοντινό στην προηγούμενη δουλειά τους και ξεχωρίζει του συνόλου, όχι ακριβώς γιατί είναι καλύτερο, απλά γιατί είναι πιο ιδιαίτερο, πιο δικό τους. Το "Deface The Currency" είναι από όλες τις σκοπιές ένας ποιοτικά τουλάχιστον ισάξιος δίσκος του προηγούμενου και αυτό από μόνο του είναι απίστευτη επιτυχία. Και όχι μόνο αυτό, αλλά είναι και πιο περιπετειώδης, πιο φιλόδοξος, πιο δημιουργικός. Όμως είναι στιγμές όπου αυτό που ακούμε είναι «απλά» εξαιρετική fusion ή «απλά» εξαιρετική  avant-garde jazz που θα μπορούσε να ήταν προϊόν και κάποιου άλλου σχήματος (λέμε τώρα). Όμως τραγούδια όπως το "Clutch" ή ολόκληρος ο πρώτος δίσκος τους, είχαν κάτι μοναδικό, μία προσωπικότητα που δεν μπορούσε να συγκριθεί με κάτι άλλο ακόμα κι αν (ή ακριβώς επειδή) η συνεργασία τους έμοιαζε πιο αδούλευτη. Αυτό, όσο παράλογο κι αν ακούγεται, ίσως κάποιους να τους ξενίσει κατά τη διάρκεια της ακρόασης του "Deface The Currency" που πάντως κατά τα άλλα θα τους ικανοποιήσει πλήρως.