Slaughtbbath

Alchemical Warfare

Hells Headbangers (2019)
Από τον Γιάννη Δούκα, 06/09/2019
Έξι χρόνια μετά τον πρώτο δίσκο τους αναμέναμε κάτι πολύ καλύτερο

Το black metal των Χιλιανών Slaughtbbath (ένωση των λέξεων slaughter και Sabbath) στηρίζεται σε Slayer riffing και super ταχύτητες. Η μουσική τους είναι αδυσώπητη και το drumming ανηλεές σχεδόν δίχως σταματημό. Ο πρώτος τους δίσκος "Hail To Fire" μαζί με αρκετά από τα split που έχουν βγάλει κατά καιρούς εμπεριέχουν στιγμές πώρωσης και μεταλικών ομοβροντιών. Αυτό ανέβασε πολύ τις προσδοκίες για το δεύτερο "Alchemical Warfare", το οποίο αν και δε σε ξενερώνει μπορούμε να πούμε ότι δεν έφτασε τα επιθυμητά standards. Ο παροξυσμός a la Impaled Nazarene ή Destroyer 666 που συναντούμε σε πολλά τραγούδια ακούγεται μονόχνοτος, τετριμμένος και δε βγάζει την αναμενόμενη βαρβαρότητα. Ίσως ο ήχος να είναι πολύ καθαρός για τα κομμάτια τους. Θα επιθυμούσαμε κάτι σαν την αρκουδιάρικη βαβούρα των Hades Archer, για του λόγου το αληθές το ομότιτλο άνετα θα μπορούσε να έβγαζε παραπάνω βιαιότητα. Το κρίμα είναι ότι έχουν πολλές δυνατότητες μιας και τραγούδια σαν τα "Prophetic Crucifixion" ή το αργό, Bathory-κο και ατμοσφαιρικό "Rejoined Into Chaos" έχουν καλά, επικά solo και ιδέες. Όταν αλλάζουν εντάσεις μέσα στις συνθέσεις τους βλέπεις ότι η μουσική τους αναπνέει. Η Χιλή έχει μια σκηνή που βράζει αλλά το βιτριολικό black των Slaughtbbath, τουλάχιστον στο συγκεκριμένο δίσκο, δύσκολα σε κρατάει υπ' ατμόν.

  • SHARE
  • TWEET
  • Kafka

    Kafka

    Nothing To Harvest, We Don't Fight It, Under The Gutter, Sweetohm, Undergound Union, Body Blows, WOOAAARGH, Imminent Destruction (2019)
    Από τον Αποστόλη Ζαμπάρα, 09/09/2019
    Σκοτάδι και αρνητισμός σε ένα πολύ ενδιαφέρον ντεμπούτο

    Ειλικρινά πιστεύω πως η ελληνική σκηνή του ακραίου punk, του hardcore και του crust είναι μια από τις πιο ενεργές σκηνές του είδους για την τρέχουσα δεκαετία. Οι Πατρινοί Kafka, με το ιδιαίτερο αυτό όνομα, κυκλοφόρησαν έπειτα από μερικά, ενεργά συναυλιακά, χρόνια, τον Ιούνιο τον πρώτο τους ολοκληρωμένο δίσκο. Στα 27 λεπτά του, ο ομότιτλος αυτός δίσκος, είναι μια κατάμαυρη και μίζερη επίθεση στα αυτιά του ακροατή. Ο διάχυτος απαισιόδοξος μηδενισμός, γίνεται έκδηλος με τρομερά πιασάρικες κιθάρες, οι οποίες κινούνται εξίσου εύκολα σε post-metal μονοπάτια, θυμίζοντάς μου τους φοβερούς King Apathy, όσο και σε πιο κλασικά blackened hardcore. Με μια παραγωγή που δεν θάβει τα τύμπανα και με φωνητικά που σε σημεία ακουμπάνε και neocrust πινελιές, οι έξι συνθέσεις, με αρκετή ποικιλομορφία στις ταχύτητες, συνθέτουν μια εθιστική απόλαυση. Κομμάτια δε όπως το "No Return" και το "Abandon All Hope" (οι Fall Of Efrata ζουν), ψοφάς να τα βιώσεις ζωντανά σε κάποιο υπόγειο, καθημερινή κατά προτίμηση.

    Bandcamp
    Youtube

  • SHARE
  • TWEET