Κρέων Κανακάρης

Έχω μεγάλη αδυναμία σε τραγουδοποιούς που ξέρουν τα μυστικά τόσο του εσωτερικού ρυθμού των λέξεων όσο και της απρόσμενης ομοιοκαταληξίας. Αν, δε, όλα αυτά συνοδεύονται με ωραίο λόγο, διακριτικό αλλά εύστοχο χιούμορ, ενδιαφέρουσα αφήγηση και σωστές και ορθά εκφρασμένες πολιτικές ιδέες, το πακέτο γίνεται ακαταμάχητο. Κάπου εδώ τοποθετείται και ο Κρέων Κανακάρης που με την κλασική κιθάρα έρχεται ταυτόχρονα σύγχρονος και από το παρελθόν οπότε δηλαδή... διαχρονικός.

Όπως ίσως υποψιάζεται κάποιος και μόνο από τον τίτλο του δίσκου, ο ήχος των τραγουδιών του Κανακάρη, τόσο σε επίπεδο μουσικής (τα αρπίσματα της κιθάρας του είναι κατά κύριο λόγο το μόνο που θα ακούσετε, με σποραδικές ενέσεις κρουστών ή άλλων οργάνων) όσο και ερμηνείας, είναι ευθεία αναφορά στην εποχή των μπουάτ. Την εποχή όπως τη μάθαμε (ως νεότεροι) από τις ηχογραφήσεις τραγουδοποιών όπως ο Βασίλης Νικολαΐδης και ο Σαββόπουλος του "Φορτηγού" ή όπως την φαντάστηκε και επαναπροσδιόρισε για τη σύγχρονη εποχή ο Δεληβοριάς. Αν θέλουμε να βρούμε και αναφορές στο εξωτερικό δε θα ήταν εκτός λογικής να αναφερθούμε στον πρώιμο Al Stewart. Είναι λίγα τα στοιχεία που προδίδουν ότι αυτός ο δίσκος κυκλοφόρησε φέτος και αυτά κυρίως βρίσκονται στους στίχους του.

Οι οποίοι στίχοι όπως προείπαμε είναι όχι μόνο άξιοι να ακουστούν με προσοχή αλλά και αυτοί που στηρίζουν σε μεγάλο βαθμό τα τραγούδια. Είναι ευγενικά δεικτικοί ακόμα κι όταν γίνονται ευθύτατα καταγγελτικοί όπως στο χιουμοριστικό "Για Τα Ματ" ή το "Για Το Παγκόσμιο Κύπελλο".  Μπορεί με ευκρίνεια και χωρίς να γίνεται διδακτικός να εντοπίζει την ουσία του θέματος με το οποίο καταπιάνεται και κυρίως να αναδεικνύει σκωπτικά τον σύγχρονο (και παντοτινό) μικροαστισμό. Εξίσου αποτελεσματικός είναι όταν γίνεται προσωπικός και εξομολογητικός με μία ρομαντική γλυκύτητα που η εποχή μας έχει ξεχάσει. Φυσικά δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ και στην ικανότητά του να αφηγείται μία ιστορία μέσα στο περιορισμένο χρονικά και δομικά μέσο που είναι το τραγούδι όπως κάνει σε μία από τις καλύτερες στιγμές του συνόλου όπου μας παρουσιάζει την ζωή "Του Γιώργη Ζήκου".

Μακριά από μόδες και τάσεις, ο Κανακάρης κατέχει την απλούστερη και βασικότερη ουσία του τραγουδιού: λόγια και μελωδίες, απλά αλλά καίρια παιξίματα και ποικιλία ρυθμών κάθε προέλευσης. Για αυτό και μπορεί να προσφέρει μία δουλειά που όχι μόνο ακούγεται ευχάριστα μία κι έξω αλλά διακριτικά σε προσκαλεί να την επαναεπισκεφτείς, είτε με το μυαλό σου, είτε ξαναπατώντας το play και διαπιστώνοντας ότι απλότητα και βάθος μπορούν να συμβαδίζουν.