Ominess

Οι Ominess είναι ένα doom/sludge metal συγκρότημα από την underground σκηνή της Καλιφόρνιας, με έδρα τη γη των Ohlone και Pomo, γνωστή και ως Oakland και Santa Rosa. Το ομώνυμο ντεμπούτο τους έρχεται με δυναμικό τρόπο να μπει στη σκηνή δείχνοντας ότι έχουν τα υλικά για να κρατήσουν τη δικιά τους θέση στον παγκόσμιο χάρτη του αργόσυρτου μουσικού κινήματος.

Ξεκινώντας από την παραγωγή, ο ήχος τους έχει το μέγεθος αλλά και την οργανική ύλη που περιμένεις από ένα sludge συγκρότημα του underground χώρου. Δεν είναι καθαρισμένος, ούτε έχει την ισοπεδωτική τελειότητα του εύκολα επεξεργασμένου προϊόντος, κρατά την ανθρώπινη οπτική του υλικού σε ένα βαλτώδες μουσικό τοπίο. Έτσι το υλικό παίρνει το χώρο αλλά και το βάρος που του αναλογεί, αυτόν που σχηματίζουν τα παιξίματα.

Οι συνθέσεις στηρίζονται σε απλές δομές και ανοιχτά riff που σέρνονται για αρκετή ώρα. Επενδύουν αρκετά στις αντιθέσεις που σχηματίζουν οι εναλλαγές εντάσεων στην πορεία κάθε ξεχωριστού κομματιού, με την φωνή της Espinoza να δίνει τον χαρακτήρα. Είναι σημαντική η ικανότητά της να χρωματίζει με ιδιαιτερότητες, που προκύπτουν από τις διαφορετικές προσεγγίσεις της - καθαρές ή brutal, τη μουσική του δίσκου.

Στιχουργικά, οι Ominess καταπιάνονται με θέματα φεμινιστικής οργής, queer και body liberation αλλά και τον αντίκτυπο της μεξικανο-καθολικής ανατροφής στην τραγουδίστρια της μπάντας. Παρόλα αυτά η οπτική τους είναι προσωπική, ξεκινάει από συναισθήματα που σχηματίζονται στον άνθρωπο που κρατάει την πένα γραφής και δεν είναι, επουδενί, μια κοινωνική καταγραφή αποστασιοποιημένη από το εγώ.

Από το εισαγωγικό "Cathedral" η μπάντα εμφανίζει όλα μάλλον τα στοιχεία που διαμορφώνουν τον ήχο τους. Αν και οι κορυφώσεις του δίσκου έρχονται στα δύο τελευταία κομμάτια, "Encuerame" και "Queer As In Fuck U(SA)", που ακούγονται κάπως πιο ώριμα και ολοκληρωμένα. Αν έπρεπε να μαντέψω θα πόνταρα ότι τα έγραψαν πιο μετά από τα υπόλοιπα, γιατί δίνουν την αίσθηση ότι εκμεταλλεύονται καλύτερα τις γραμμές που έχουν γράψει και τις υποστηρίζουν πιο ολοκληρωμένα με μικρές πινελιές, είτε από τα τύμπανα είτε από το μπάσο και την κιθάρα, είτε από κάποιες εκφραστικές επιλογές της φωνής.

Ως μοναδική αδυναμία θα τοποθετούσα ότι όλος ο δίσκος κυλά σε πολύ σταθερό μοτίβο. Είναι μικρός βέβαια, κάτω από σαράντα λεπτά, οπότε δεν προλαβαίνει να χάσει το ακροατό, αλλά αν υπήρχαν περισσότερες εκπλήξεις στην πορεία του, περισσότερες εναλλαγές κι απρόσμενα σημεία, νομίζω ότι θα κέρδιζε πολύ σε replay value.

Σε κάθε περίπτωση όμως, το ντεμπούτο των Ominess είναι μια καλή δουλειά. Θα κερδίσει με την απλότητα αλλά και την εκφραστικότητά του, ενώ θα ανέβει ψηλότερα από το αναμενόμενο χάρη στον τρόπο που χρησιμοποιεί τη φωνή της η λατίνα frontwoman. Τα αυτιά που αρέσκονται σε doom, sludge ή ακόμα και πιο goth επιλογές, θα βρουν αξία εδώ αλλά και προοπτικές για ακόμα καλύτερα πράγματα στο μέλλον.