Speglas

Όταν η πηγαία έμπνευση μπαίνει στην υπηρεσία της απλότητας της μελωδίας, χωρίς φανφάρες, χωρίς μπουρδολογίες, μόνο με την ομορφιά καλογραμμένων συνθέσεων, δύναται να μεγαλουργήσει. Αν επιπλέον η πηγή αυτής της έμπνευσης είναι το έργο του Νίτσε και η ανθρώπινη φύση, το αποτέλεσμα αξίζει να μελετηθεί.

Οι Speglas είναι Σουηδοί, από τη Στοκχόλμη. Το καταλαβαίνεις γρήγορα αυτό, αφού κουβαλάνε διάφορες από τις προσταγές της τεράστιας μεταλικής παράδοσης του τόπου τους. Έχουν ρίζες στο αρχαίο σουηδικό μελωδικό death, μιλάμε για πολύ αρχαίο όμως πριν τα "Slaughter Of The Soul" και "The Jester Race", έχουν black metal στοιχείο - κάτι που δεν ξενίζει βέβαια όποιο είναι εξοικειωμένο με την καταγωγή του melodeath - καταθέτουν φόρο τιμής στον Tompa και μέσα εκεί βλέπει κάποιο και hardcore ψήγματα, ενω εμφανίζουν και την αγάπη τους για το κλασικό true heavy metal με κάθε ευκαιρία!

Προφανώς όμως, όλα αυτά δε θα ακουστούν μαντάρα χωρίς τον κατάλληλο ήχο. Το ότι λοιπόν επιστρατεύτηκαν οι Magnus Lindberg (Cult Of Luna) και Simon Soderberg (ex-Ghost) για να στήσουν την παραγωγή είναι κρίσιμης σημασίας για το υπέροχο αποτέλεσμα. Old school χωρίς να ακούγεται επιτηδευμένο, φέρει μια αμεσότητα και μια χροιά που το κάνει να ξεχωρίζει από την πλειοψηφία των σημερινών δίσκων.

Τα μεγάλα όπλα της μπάντας ξεκινάνε από τις κιθάρες. Η σφαιρική αντίληψη που διακατέχει τα παιξίματα, πάνω στις βασικές metal σχολές, δίνει ένα ολοκληρωμένο σύνολο που, αν και περνά από πολύ διαφορετικά μονοπάτια, δε χάνει ποτέ τον σφιχτό, ενιαίο χαρακτήρα της. Θα ακούσει κάποιο πολύ λογική τη μετάβαση από τα melodeath riff του "The Endarkenment" στις δυσαρμονίες του "Incessant Severance" και του "The Spirit Postmortem", από τα ξεσηκωτικά heavy solo και lead που τρέχουν όλο το άλμπουμ, στις παλαιο-Katatonia μελωδίες του "Dearth".

Χωρίς καμία υπερβολή, θα πω ότι δε μου έλειψε τίποτα από αυτό το δίσκο. Η μαεστρία δε με την οποία έχουν αποφευχθεί εύκολες λύσεις και συνηθισμένες παγίδες, με ικανοποιεί αφάνταστα. Δεν υπάρχει ίχνος καθαρών φωνητικών, πλήκτρων ή πιασάρικων γκοθο-επιλογών. Ο τρόπος μάλιστα που συμπληρώνουν το αποτέλεσμα κάποιες φανταστικές μπασογραμμές, μερικά καίρια τοποθετημένα blast beats, επικά mid-tempo μέρη και σκόρπιες πάνκικες επιθέσεις, πραγματικά το απογειώνουν.

Ναι, έχω ενθουσιαστεί με τούτο το δίσκο. Μου αρέσει πολύ η προσέγγιση, η αισθητική και η αντίληψη που έχει βάλει στα κομμάτια της η μπάντα. Τον έχει στηρίξει μάλιστα με έναν υπέροχο ήχο, δυνατά φωνητικά και τόσο όμορφες μελωδίες που μου είναι αδύνατο να αντισταθώ.