Kreator

Ομολογώ πως το προηγούμενο άλμπουμ των Kreator είχε αργήσει να «μεγαλώσει» μέσα μου, θεωρώντας ακόμη και σήμερα το "Hate Über Alles" ένα μάλλον «τυπικό» άλμπουμ για το μέγεθος και το καλλιτεχνικό εκτόπισμα των Γερμανών, παρά κάτι περισσότερο. Ακόμη, δε, και η συμμετοχή του σύγχρονου Μίδα του heavy metal ήχου πίσω από την κονσόλα (βλ. Arthur Rizk) δεν είχε βοηθήσει πέραν των αναμενομένων, οπότε το νέο άλμπουμ του πλέον δημοφιλούς από την ιερή τριάδα του γερμανικού thrash, αναμενόταν με περίσσεια ανυπομονησία.

Ανυπομονησία που είχε να κάνει περισσότερο με μικρά - μικρά στοιχεία του Kreator μικρόκοσμου, αφού, καλώς ή κακώς, η αρμάδα του Mille Petrozza έχει βρει εδώ και χρόνια - από την εποχή των "Violent Revolution" κι "Enemy Of God" και την, τότε, προσχώρηση του εξαιρετικού Sami Yli-Sirniö στις τάξεις τους - τον ήχο που θέλει να κινείται. Με τα χρόνια να περνούν, μάλιστα, η τάση για ολοένα και πιο μελωδικές/heavy/power φόρμες γίνεται εντονότερη, κάνοντας πιο εύληπτο το εκάστοτε υλικό τους κι εντείνοντας της αντιδράσεις ορισμένων ακροατών που τους αναγνωρίζουν μονάχα στα πρώτα, πιο βίαια κι ακραία δημιουργικά τους χρόνια.

Παρόλα αυτά, στο νέο τους άλμπουμ οι Kreator συνεχίζουν στο δημιουργικό κι εκτελεστικό μοτίβο που μας έχουν συνηθίσει τα τελευταία 25 χρόνια, με την επιστροφή του Jens Bogren σε παραγωγή και μίξη, να εξασφαλίζει την απόλυτη ομοιογένεια που επιδιώκει η μπάντα σε αυτό το ύστερο στάδιο της καριέρας της. Άλλωστε, οι Kreator εδώ και χρόνια θεωρούνται η εμπορική ναυαρχίδα του thrash metal ήχου, και σε αυτό το πλαίσιο στέκει η αξιοσημείωτη ικανότητα τους να γράφουν αξιομνημόνευτους metal ύμνους για τις μάζες, με έντονο κοινωνικό σχόλιο και ξεκάθαρα ανθεμικό χαρακτήρα.

Πλέον, οι Kreator νιώθουν πολύ πιο άνετα σε αυτόν τον αμιγώς heavy/power ήχο, που τα χαρακτηριστικά φωνητικά του Petrozza «τραβούν» προς τον όποιο thrash χώρο, παρά σε κάτι άλλο, κάτι το οποίο διαφαίνεται και από την συνολική τραγουδοποιία του "Krushers of the World". Έτσι, το γεγονός πως στιγμές όπως το ομώνυμο κομμάτι, το κολλητικό "Loyal To The Grave" ή το "Tränenpalast" (με την αναφορά - και το μελωδικό δάνειο - από το "Suspiria" των Goblin, για τη θρυλική ομώνυμη giallo ταινία) ξεχωρίζουν τελικά, είναι φυσικό επακόλουθο αυτής της συνθήκης - όπως και το βεβιασμένο των πιο ορμητικών, όπως το "Deathscream".

Τελικά, πάντως, το άλμπουμ φαντάζει σαν μια επιστροφή στη φόρμα, όντας ανώτερο από τον προκάτοχο του και σε ένα αντίστοιχο ποιοτικό επίπεδο με το προ εννέα ετών "Gods Of Violence". Αυτό συμβαίνει καθώς βρίσκουμε τους Γερμανούς να διαχειρίζονται καίρια τα thrash ξεσπάσματα τους και να βασίζονται - ορθά - ολοένα και περισσότερο στις μελωδικότερες εκφάνσεις των εμπνεύσεων τους για να σμιλεύσουν τραγούδια με ουσία, μα και τη στόφα του ευκολομνημόνευτου παρούσα. Κι αν κάποτε η μουσική τους θεωρούταν επικίνδυνη, η εξέλιξη τους στον πλέον αξιόλογο «Δούρειο Ίππο» για νέους ακροατές να προσεγγίσουν πιο ακραία ακούσματα, μάλλον ως παράσημο μπορεί να θεωρείται, παρά σαν κάτι διαφορετικό.