A Place To Bury Strangers: «Στις ζωντανές μας εμφανίσεις πραγματικά παλεύουμε για τη ζωή μας»

 Eνώ η συναυλία στο Gazarte πλησιάζει και το νέο άλμπουμ τους παίζει στα ηχεία μας, μιλήσαμε με τον Οliver Ackermann για τις δημιουργικές διαδρομές τους, το χάος και το απροσδόκητο της μπάντας που έχει χτίσει μια ιδιαίτερα δυνατή σύνδεση με το κοινό στην Ελλάδα. 

Γεια, είμαι η Χαρά από την Αθήνα και εκπροσωπώ το Rocking.gr. Καλώς ήρθατε! Χαιρόμαστε που έχουμε την ευκαιρία να τα πούμε και ανυπομονούμε να σας δούμε ξανά ζωντανά σε λίγες μέρες. Σε ποια φάση βρίσκεστε αυτή τη στιγμή;

Oliver: Ετοιμαζόμαστε να ξεκινήσουμε το ταξίδι μας για την Ευρώπη και είμαστε πολύ ενθουσιασμένοι. Σημαίνει πολλά για εμάς το γεγονός ότι ο κόσμος θέλει να επιστρέφουμε ξανά και ξανά, οπότε είμαστε καλά προετοιμασμένοι για ό,τι κι αν μας περιμένει.

Το νέο σας άλμπουμ "Rare And Deadly" μόλις κυκλοφόρησε και συγκεντρώνει υλικό από την τελευταία δεκαετία. Τι σας οδήγησε να επισκεφθείτε εκ νέου αυτή την περίοδο τώρα και τι αντιπροσωπεύει ο τίτλος για εσάς;

Oliver: Νιώθω ότι αυτό είναι ένα σημείο καμπής για το συγκρότημα. Όλα από εκείνη την μουσική περίοδο προέρχονταν για εμένα από μια πολύ απομονωμένη μουσικά φάση και έπρεπε να μοιραστούν, να βγουν από τα αρχεία. Τώρα είναι ώρα για κάτι καινούργιο. Ο τίτλος αντιπροσωπεύει την κατάθλιψη και την ευαλωτότητα αυτών των κομματιών, ίσως ο τίτλος θα έπρεπε να ήταν πιο μελαγχολικός και προσωπικός, αλλά το "Rare And Deadly" φαινόταν να το συνοψίζει αυτό στο μυαλό μου.

Ανατρέχοντας σε αυτή τη δεκαετία από το μουσικό σας αρχείο, ανακαλύψατε κάτι για το παρελθόν σας; Ποιες πτυχές του εαυτού σας, τόσο σε προσωπικό όσο και σε δημιουργικό επίπεδο, αναγνωρίζετε σε αυτή την κυκλοφορία και τι σκοπεύετε να μοιραστείτε με το κοινό σας;

Oliver: Νομίζω ότι τα πράγματα είναι λίγο περίπλοκα και ότι είμαι λίγο διάσπαρτος και κατακερματισμένος, αλλά αυτά τα στοιχεία μπορούν να συνδυαστούν με όμορφους τρόπους. Ο χρόνος έρχεται για να καλύψει κάπως εκείνες τις πτυχές του εαυτού μου που δεν ήθελα πραγματικά να μοιραστώ τότε, αλλά δεν πρέπει να τις φοβάμαι. Νομίζω ότι αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό σε αυτή την εποχή μιας τελειότητας που προωθείται από τους υπολογιστές. Είναι εντάξει να είσαι άνθρωπος και οι ιδιαιτερότητες μας δεν πρέπει να ισοπεδώνονται.

Από το "See Through You" στο "Synthesizer", και τώρα με τα πρόσφατα singles, μπορούμε να ακούσουμε αλλαγές στον ήχο, τις δομές και την έκφρασή σας. Τι οδηγεί αυτές τις αλλαγές και πώς τις αξιολογείτε;

Oliver: Αυτά τα άλμπουμ αντανακλούσαν πραγματικά αυτό που συνέβαινε στη ζωή γύρω μας. Το "See Through You" ήταν σε μεγάλο βαθμό ένα άλμπουμ χωρισμού γεμάτο θυμό, αγανάκτηση και απογοήτευση, αλλά ταυτόχρονα ηχογραφήθηκε και γράφτηκε κατά τη διάρκεια της πανδημίας, οπότε υπήρχε πραγματικά η αίσθηση ότι η ύπαρξη τελείωνε και η πάλη με αυτή τη βουτιά στο άγνωστο. Το "Synthesizer" ήταν περισσότερο ένας δίσκος αναγέννησης και αναστοχασμού, καθώς και μια ιδέα για να προχωρήσουμε μπροστά και να ωθήσουμε τους εαυτούς μας να εξερευνήσουν μελλοντικές δυνατότητες. Τώρα, με τον δίσκο στον οποίο δουλεύουμε αυτή τη στιγμή, συνεργαζόμαστε σε κάτι που προχωράει ακόμα πιο μακριά από οτιδήποτε έχουμε κάνει μέχρι τώρα.

"Where Are We Now?" πρόκειται για την ερώτηση-τίτλο ενός από τα πιο πρόσφατα singles σας, με έντονο συναισθηματισμό, και έναν πιο post-punk τόνο. Καθώς το άκουγα, το ένιωσα σαν να απευθύνεται μια προσωπική, αλλά και συλλογική ερώτηση. Τι αντιπροσωπεύει αυτό το κομμάτι για εσάς;

Oliver: Για μένα είναι ένας συνδυασμός τόσων πολλών πραγμάτων, μια αναδρομή στο παρελθόν μου και η περιέργεια που έχω για το τι κάνουν τώρα οι γνωστοί μου, το αίσθημα του χαμένου χρόνου, τι ηθικά πρότυπα έχουμε χάσει ως κοινωνία και τι θα μπορούσαμε να είχαμε γίνει.

Από την άλλη, το "Acid Rain" έρχεται με όλη του τη δύναμη, πιο κοντά στην ένταση με την οποία σας έχουμε συνδέσει. Τι λένε αυτές οι αντιθέσεις για το "Rare And Deadly";

Oliver: Αυτή είναι πάντα η ισορροπία της μουσικής και των πάντων, η παλίρροια και η άμπωτη, τα κύματα του ωκεανού, δεν υπάρχει αντίθεση. Είναι το μέσο που μας δίνεται και μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε με αυτό. Κατά κανόνα, πάντα έλεγα ότι οι A Place To Bury Strangers θα γίνονται όλο και πιο έντονοι με την πάροδο του χρόνου, οπότε κομμάτια όπως το "Acid Rain" θα γράφονται πάντα, αλλά αυτά τα πιο απαλά, γλυκά τραγούδια περιγράφουν τον τρόπο που νιώθουμε όλοι μερικές φορές και έχουν επίσης τη θέση τους.

Ο ήχος σας είναι χτισμένος σε πολλαπλά επίπεδα με βάση κιθάρες, πετάλια, εφέ και υφές. Πώς λειτουργεί αυτή η διαδικασία για εσάς; Ξεκινάτε από μια πιο μινιμαλιστική ιδέα και χτίζετε προς το wall of sound, ή ο ίδιος ο ήχος είναι το σημείο εκκίνησης;

Oliver: Μερικές φορές παραμένει πολύ μινιμαλιστικό και υπάρχουν τέτοια παραδείγματα σε αυτόν τον δίσκο. Μπορεί να μην φαίνεται έτσι, καθώς πολλοί από τους ήχους που μας αρέσουν τοποθετούνται κατά μια έννοια πέρα από τους ακραίους ήχους και 3 ή 4 κομμάτια μαζί μπορούν να είναι καταιγιστικά σε βαθμό συντριπτικό. Μου αρέσουν τα θολά όρια σε ένα τραγούδι, όπου δεν είναι σίγουρο από που προέρχονται οι ήχοι και αυτό γίνεται ένα σημείο αντίθεσης, όπως ο οικείος ήχος των drum machines μαζί με τον ήχο μιας ραπτομηχανής που πετιέται από τις σκάλες.

Πόσο αυτό που κάνετε, τόσο στο στούντιο όσο και στις ζωντανές εμφανίσεις, είναι ελεγχόμενο, και πόσα παραδίνετε σκόπιμα στο χάος; Ποιος ο ρόλος του χάους στην ταυτότητά σας;

Oliver: Το να ελέγχουμε πράγματα που είναι χαοτικά μας επιτρέπει να δούμε την απόλυτη ομορφιά τους και να επεκτείνουμε το σύμπαν μας μαζί τους. Πάντα πιέζουμε τα όρια όλο και περισσότερο για να δημιουργήσουμε κάτι χαοτικό. Νομίζω ότι πρέπει να υπήρξαν κάποιες στιγμές στο ξεκίνημά μας, όταν ηχογραφούσαμε μουσική, που σκεφτήκαμε «πώς στο καλό βρήκαμε αυτόν τον ήχο» και από τότε τον κυνηγάμε.

Στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης και των πλατφορμών  και των αλγορίθμων, πού εντοπίζετε τη θέση σας ως μπάντα που εξακολουθεί να βασίζεται τόσο πολύ στον φυσικό ήχο και στο DIY;

Oliver: Νομίζω ότι είναι το μόνο που θα απομείνει από την ανθρωπότητα, αν πιστεύετε ότι αξίζει να σωθεί. Νομίζω ότι η εμπειρία της ζωντανής συναυλίας και ο ανθρώπινος αγώνας είναι κάτι τόσο ενστικτώδες, συναρπαστικό, και συνάμα τόσο ατελές, που είναι διασκεδαστικό κάθε φορά να δημιουργείς και να το παρατηρείς. Θα ήταν κρίμα όλα αυτά να χαθούν μέσα σε μια σύνθεση.

Οι ζωντανές σας εμφανίσεις συχνά περιλαμβάνουν εντελώς διαφορετικά setlists, σχεδόν σαν το καθένα να έχει το δικό του concept. Πώς προσεγγίζετε κάθε εμφάνιση;

Oliver: Είναι μια ευκαιρία για κάτι διαφορετικό, να κυνηγήσουμε μια μορφή αρμονίας μεταξύ μας, του χώρου και του κοινού. Πολλά προέρχονται από το ένστικτο, βλέπουμε μια κατάσταση και βασιζόμαστε στα συναισθήματά μας για να διαμορφώσουμε το πώς θα μπορούσε να εξελιχθεί η βραδιά.

Σας είδαμε ζωντανά στην Αθήνα τον Μάιο του 2025 και εκείνη η βραδιά ήταν αξέχαστη - καθαρός θόρυβος και κίνηση, ειδικά όταν γίνατε ένα με το κοινό. Τι να περιμένουμε αυτή τη φορά;

Oliver: Το απροσδόκητο.

Πείτε μας για τη δυναμική σας επί σκηνής, από την ένταση και τον κατεστραμμένο εξοπλισμό, μέχρι τον τρόπο που αλλάζετε ρόλους και ενέργεια κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας.

Oliver: Στις ζωντανές μας εμφανίσεις πραγματικά παλεύουμε για τη ζωή μας. Πάντα μου αρέσει να πιέζω τον εαυτό μου στα άκρα και να κάνω πράγματα που είναι λίγο πάνω από τις δυνατότητές μου στις συναυλίες, γιατί υπάρχει η πιθανότητα με την αδρεναλίνη, αυτό να μπορεί να συμβεί. Προσπαθώ επίσης να «πειράζω» ΟΛΟ τον εξοπλισμό μας ενώ παίζουμε, ώστε να μεταμορφώνεται σε κάτι ξεχωριστό καθώς προχωράει η βραδιά. Με εκπλήσσει το πόσο διαφορετικά ακούγονται τα πάντα σε διαφορετικά περιβάλλοντα και διαφορετικές ψυχικές καταστάσεις. Είναι κάτι που πρέπει να μπει σε τροχιά για να λειτουργήσει.

Μετά από τόσα χρόνια στον δρόμο και μια τόσο πλούσια δισκογραφία, τι σας κρατάει δυναμικούς, δυνατούς και να προχωράτε ακόμα μπροστά;

Oliver: Το να βλέπουμε άλλους ανθρώπους να παίζουν μουσική. Είναι απλά κάτι που όσο κι αν νομίζεις ότι είσαι προετοιμασμένος για το τι θα επιφέρει, υπάρχει η πιθανότητα να διαλύσει εντελώς τον κόσμο σου σε κάτι που δεν μπορώ καν να περιγράψω εδώ.

Αντί κλεισίματος, θα μπορούσατε να μας προτείνετε μια playlist με πέντε δίσκους που αντανακλούν τις επιρροές σας ή/και τα τραγούδια που ακούτε αυτή την περίοδο;

Oliver:

The Jesus And Mary Chain - Psychocandy
Offermose - Stilhedens Tårn
The Ecstasy of Saint Theresa - Susurrate
Arab on Radar - Yahweh or The Highway
Kontravoid - Detachment