Killing Of A Sacred Deer

Το deathcore βρίσκεται στα πολύ πάνω του πάλι. Πάρτε το απόφαση, είναι ξανά μαζί μας και αυτή τη φορά είναι πιο έτοιμο, πιο έμπειρο και πιο ευρύ για να κρατήσει το έδαφος που γραπώνει. Η εξέλιξη του, έχει φέρει πολύ διαφορετικά μονοπάτια και μια γιγάντωση του ήχου. Έχουμε συμφωνικό deathcore, με τους Lorna Shore και τους Shadow Of Intent να γίνονται τεράστιοι, έχουμε τους legacy ογκόλιθους Whitechapel (που δεν πέταξα τη σκούφια μου με το φετινό τους μεν, αλλά η αλήθεια είναι ότι τελικά το ακούω συνέχεια), Despised Icon και The Acacia Strain (ναι ξέρω Vincent, δεν είστε deathcore - γέλια χαμένα στα βάθη του χρόνου) σε hype και φόρμα, έχουμε πιο progressive δομές με τους Fit For An Autopsy, πιο sludgy με τους Heriot, πιο metal με τους Spite, πιο ατμοσφαιρικές στους Sold Soul, nu με Paleface Swiss, εμπορικό με Slaughter To Prevail, αλλά έχουμε και αυτό το ρεύμα του myspace original deathcore revival με μπάντες όπως οι Psycho-Frame και οι Killing Of A Sacred Deer. Μικρή παύση: ναι δεν ανέφερα πολλά ακόμα σημαντικά ονόματα, αλλά κάπου πρέπει να μπει μια τελεία και να πούμε δυο κουβέντες για το "A Visage Of A Mangled Body".

Ο άνθρωπος πίσω από την μπάντα είναι ο Colter James. Καναδός πολυοργανίστας (αν και το βασικό του spot είναι στο drum kit), που μοιράζει τον εαυτό του ανάμεσα σε τούτο το Λανθιμικό project, τους Psycho-Frame, τους Serration και όχι μόνο (World Of Pleasure enters the room). Σήμα κατατεθέν το τεντωμένο ταμπούρο κι ο oldschool deathcore/hardcore χαρακτήρας του. Στους Killing Of A Sacred Deer έχει χτίσει και έναν πολύ οργανικό, δυνατό, συμπαγή και μουσικά ειλικρινή ήχο. Έχει μέγεθος, έχει φρεσκάδα σημερινή, αλλά τα πόδια του πατάνε σε βάσεις zeros.

Για να βάλουμε όμως όλα τα δεδομένα στο τραπέζι, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι, πρώτα απ' όλα, ο Colter είναι ένα τεράστιο nerd! Μάλιστα πηγαίνει σταθερά σ’ αυτή την (αστείρευτη μη γελιόμαστε) δεξαμενή για έμπνευση και ιδέες. Μεγάλος Silent Hill συλλέκτης, anime fan (βλέπε Evangelion, πολλές φορές), Dante's Inferno (φύγε από δω βρε jon redneck, μιλάμε για σοβαρά πράγματα τώρα - με scythe) και Bloodborne, ναι φτάνει - κατάλαβες τι λέω.

Προφανώς τα τύμπανα έχουν βασικό ρόλο στο στήσιμο του άλμπουμ, αλλά τη μουσική τη δίνουν οι κιθάρες. Εκεί έχει γίνει η πολλή δουλειά. Πολλά riff, από γρήγορα και τεχνικά σε βαριά και groovy. Breakdowns; Breakdowns! Συνολικά έχουμε 17 λεπτά σε εννιά τραγούδια, άρα πολύ πυκνή σύνθεση μουσικής. Αλλά καταφέρνει κι αναπνέει. Βοηθάνε οι ηχητικές αναφορές που μπαίνουν εδώ κι εκεί; Σίγουρα! Ακόμα και ολόκληρα κομμάτια με θεματικό προσανατολισμό έχει (ολόκληρα μονόλεπτα κομμάτια ε!). Τα λυσσασμένα φωνητικά δίνουν τις διαστάσεις του ήχου πολύ καθαρά. Δεν είναι δυσνόητα, ούτε μονόπαντα και δεν πέφτουν προς τα κάτω, βγαίνουν σε ανάποδη κατεύθυνση, upwards. Και… υπάρχει και instrumental κομματάρα, το "Outro (Intro 2)".

«A corpse should be left well alone»
– Lady Maria

"A Visage Of A Mangled Body" λοιπόν. Σίγουρα ανάμεσα στις καλύτερες deathcore κυκλοφορίες της χρονιάς. Για όποιο μάλιστα θέλει old school vibes, με nerdy αναφορές και μεταλλικές hardcore ρίζες, τότε ναι μπορεί να είναι μέχρι και ο δίσκος του για φέτος.