Holotropic

Σλοβάκοι, από την πανέμορφη Μπρατισλάβα, με τούτον εδώ να είναι ο δεύτερος δίσκος τους, δώδεκα (!) χρόνια μετά τον πρώτο. Λοιπόν περίεργα πράγματα συμβαίνουν εδώ, ενώ σε πρώτη φάση θέλω να μιλήσω για τους Opeth, νιώθω ότι ακούω djent. Ταυτόχρονα υπάρχει μια jazz προσέγγιση, ιδιαίτερα από την πλευρά του ντράμερ, η οποία μάλιστα γίνεται μεταδοτική σε κάποιες φάσεις περνώντας με έναν τρόπο και στην υπόλοιπη μπάντα. Το prog rock δε λείπει, ούτε φυσικά η αδιαμφισβήτητη επιρροή του τεράστιου Ihsahn.

Πάμε λίγο πιο αναλυτικά όμως. Ο δίσκος αποτελείται ουσιαστικά από τέσσερα κομμάτια, συνολικής διάρκειας εικοσιπέντε συν πέντε λεπτών. Τί εννοώ, γιατί όντως τα λέω κι εγώ λίγο μπερδεμένα. Τα τρία πρώτα κομμάτια είναι τυπικής διάρκειας και φυσιολογικής νόρμας, μετά ακολουθεί ένα μικρό πρελούδιο, εντελώς ανατολίτικο, για να μπούμε στο τελευταίο που είναι χωρισμένο σε τρία μέρη. Ένα κανονικό, ένα instrumental κι ένα, μεγάλης διάρκειας, ambient outro με αποσπάσματα από Alan Watts πάνω του. Γενικά η δομή του "Individual" είναι περίεργη. Ουσιαστικά τα τραγούδια είναι τα τρία πρώτα συν ένα ακόμα που αποτελείται από τα δύο μέρη του τελευταίου.

Οι αρχικές ακροάσεις θα φέρουν την προσοχή στα ανατολίτικα στοιχεία και τη διπλή φύση της μουσικής, μια πιο ακραία και μια πιο 70s prog rock. Όσο περισσότερο όμως ακούς το δίσκο συνειδητοποιείς ότι τα riff και συχνά η λογική της δομής φέρνει πιο πολύ σε progressive djent φόρμες. Συνεχίζοντας δε, παρατηρείς σίγουρα τα χαοτικά, πολύ τζαζ παιξίματα του ντράμερ και ίσως μια επιρροή από Mastodon στο πώς συμπεριφέρεται κάθε όργανο στις ιδέες του. Υπάρχουν μάλιστα σημεία στα οποία γέρνει περισσότερο σε κάποια από αυτές τις πλευρές, όμως ακριβώς μετά προκρίνει κάποια άλλη, πιθανότατα με εντελώς διαφορετική λογική. Για παράδειγμα στο instrumental δεύτερο μέρος του "in_dividual" η τζαζ παίρνει τα ηνία, χωρίς όμως να τα κρατάει για πολύ, ενώ κάτι παρόμοιο συμβαίνει και σε σημεία του "Al(l)one".

Όλα τα όργανα παίζουν παπάδες αλλά είναι σφιχτά δεμένα μεταξύ τους και, παρά τις συχνές μετατοπίσεις του ήχου, διατηρούν μια συμπάγεια σε όλη την πορεία του άλμπουμ. Η πολύ μικρή διάρκεια μάλιστα βοηθά στο να μην κουράσει, παρά την πυκνή πληροφορία του. Εκεί που δυστυχώς δε θα εντυπωσιάσουν, είναι στη φωνή. Δεν απογειώνονται πουθενά οι συνθέσεις από τις ερμηνείες και δε μένει κάπου στο μυαλό, αλλά, ευτυχώς, δε θα μετρηθούν κι ως αδυναμία που μπορεί να κάψει το σύνολο.

Γενικά το άλμπουμ, αν και προσωπικά δε με ενθουσιάζει η δομή και το στήσιμό του, ενώ μάλλον με μπερδεύει με το ασαφές spiritual μήνυμά που εκπέμπει, κερδίζει τελικά σε όρους περιεχομένου και μουσικής πρότασης. Πιθανότατα είναι από τα extreme progressive που θα κρατηθούν φέτος, ειδικά από όσα δίνουν μεγαλύτερη έμφαση στο progressive πάρα στο extreme. Αυτά για το "Individual", αλλά όχι μόνο αυτά για τους Holotropic. Ελπίζω δηλαδή, γιατί αν κάνουν πάλι καμιά δωδεκαριά χρόνια να βγάλουν υλικό, ή δε στηρίξουν αυτό που μόλις έβγαλαν με live και ίσως κάποια περιοδεία, πώς να μην τους ξεχάσουμε…