Monkey3, Urstaat @ Gazarte Ground Stage, 04/02/26

Οι Monkey3 είχαν αρκετά χρόνια να μας έρθουν και η τωρινή τους περιοδεία αποδείχτηκε μια καλή ευκαιρία να κλείσει αυτό το συναυλιακό κενό. Οι Ελβετοί είναι μεν υπηρέτες της ψυχεδέλειας, αλλά και με μια κοσμική διάσταση στην ορχηστρική μουσική τους, όπως λένε άλλωστε και οι ίδιοι. Φέτος έδωσαν την ευκαιρία σε τρεις πόλεις της Ελλάδας να τους απολαύσουν, ξεκινώντας από την Αθήνα, με τον Βόλο και τη Θεσσαλονίκη να ακολουθούν.

Οι δικοί μας Urstaat που επίσης δεν έχουν φωνητικά, αποδείχτηκαν κατάλληλο σχήμα για να ανοίξουν για τους Monkey3 στην Αθήνα με τις μακρόσυρτες και ενίοτε ταξιδιάρικες συνθέσεις τους. Μετά από ένα EP το 2022, πριν λίγους μήνες μας έδωσαν τον πρώτο τους μεγάλο δίσκο, με τίτλο "Autophagia", το οποίο και έπαιξαν σχεδόν ολόκληρο.

Ο sludge, post-metal και συνήθως αργόσυρτος ήχος που έχουν τα κομμάτια τους μεταφέρθηκε επιτυχημένα και από σκηνής. Τις post κιθάρες του "Primal" διαδέχτηκαν οι βαρειές και ασήκωτες πρώτα του "Mitra-Varuna" και μετά του "Under The Gaze Of The Other", το οποίο είχε ωραίο post τελείωμα. Ο επίλογος γράφτηκε με το ατμοσφαιρικό ομότιτλο να λειτουργεί ως εισαγωγή για το περιπετειώδες "Between the Sea and the Security Fence", με το οποίο οι Urstaat μας αποχαιρέτησαν μετά από μια περίπου σαραντάλεπτη εμφάνιση.

Το κάτω μέρος του Ground Stage του Gazarte είχε γεμίσει σε αρκετά μεγάλο βαθμό και το ελβετικό κουαρτέτο των Monkey3 δεν μας άφησε πολύ χρόνο να περιμένουμε. Ο πιο πρόσφατος δίσκος τους είναι το προπέρσινο "Welcome To The Machine" και η μπάντα εξακολουθεί να περιοδεύει αφιερώνοντας σεβαστό χρόνο των εμφανίσεών της σε αυτό. Έτσι, μας συστήθηκαν με το περίπλοκο και δυναμικό "Collapse", με το οπτικό κομμάτι της συναυλίας να δείχνει από τις πρώτες κιόλας νότες ότι θα αποτελέσει απαραίτητη συνοδεία του ακουστικού.

Το καλό ήταν ότι συνολικά η εμφάνισή τους κράτησε τόσο ώστε να έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε και αρκετά ακόμα κομμάτια από την υπόλοιπη δισκογραφία τους. Από το ταξιδιάρικο "Jack" πάνε πια είκοσι χρόνια, αλλά δεν φάνηκε να έχει χάσει καθόλου από τη φρεσκάδα του. Το συμπαγές "Mass" δικαιολόγησε ηχητικά τον τίτλο του και το δαιδαλώδες "Icarus" μας θύμισε πόσο ωραίος δίσκος ήταν αυτό το "The 5th Sun". Η κιθάρα του Boris πρωταγωνίστησε και τα σολαρίσματα ήταν συνεχή τόσο στο πρώτο και πιο γρήγορο όσο και στο δεύτερο και πιο αργό μέρος του κομματιού, που κράτησε συνολικά κάνα τέταρτο!

Μετά από αυτή την εκτεταμένη επίσκεψη στις παλιότερες δουλειές τους, οι Monkey3 επέστρεψαν στο "Welcome To The Machine" με το "Kali Yuga" και ταυτόχρονα, στις χαλαρές φλοϋδικές φόρμες. Το μοτίβο ξεκίνησε παρομοίως και στο "Rackman", αλλά το τελείωμα εκεί ήταν πολύ κιθαριστικό και με πιο ανατολίτικα πλήκτρα. Εκτός από έντοντα φώτα, σε ορισμένα κομμάτια είχαμε διαστημικά visuals να φαίνονται πίσω ακριβώς από τους μουσικούς, πράγμα που ενέτεινε τους ψυχεδελικούς ήχους και τους έδινε μια επιπλέον διάσταση. Όλος αυτός ο συνδυασμός σε βοηθούσε να συντονιστείς και να ταξιδέψεις και να μην αισθάνεσαι απλώς ακροατής, αλλά κάτι περισσότερο Να αισθάνεσαι ότι συμμετέχεις σε κάτι παραπάνω από μια συναυλία – σε ένα μουσικό ταξίδι.

Μόνος περισπασμός σε αυτό ήταν το κάπνισμα. Στο Ground Stage προσφέρεται μονίμως ανοιχτή δίοδος που οδηγεί σε δευτερόλεπτα σε μια όμορφη αυλίτσα όπου μπορεί κάποιος να καπνίσει χωρίς να ενοχλεί κανέναν. Δυστυχώς υπήρχαν αρκετοί και αρκετές που επέλεξαν να καπνίζουν μέσα στον κόσμο, αδιαφορώντας αμιγώς για τα διπλανά τους άτομα. Πέραν αυτού, το κανονικό set έκλεισε με άλλο ένα νέο κομμάτι. Στο μακρόσυρτο "Through the Desert" σιγοντάραμε με παλαμάκια στο πιο ήρεμο σημείο του και μετά το διαστημικό του κλείσιμο χειροκροτήσαμε αυθόρμητα τη μπάντα ζητώντας κι άλλο.

Αυτό δεν άργησε καθόλου, με το "Electric Mistress" στο encore να μας γυρίζει στο ντεμπούτο και να φανερώνει μια πιο άμεση, rock πλευρά των Monkey3 που δεν βλέπουμε πια τόσο συχνά. Το ζευγάρι "Pintao" και "Bimbo" έκλεισαν εμφατικά μια ισορροπημένη εμφάνιση που ο συνδυασμός του ακουστικού και του οπτικού της μέρους άφησε πίσω του ιαχές, χειροκροτήματα και ικανοποίηση. Άντε, και με λίγο από "Astra Symmetry" κιόλας την επόμενη φορά!

Φωτογραφίες: Γιώργος Κρίκος