Loathe

Βάζοντας τα κάτω όπως τα μετράμε εμείς, κι όχι όπως τα μετράν οι Loathe, είναι έξι χρόνια η αναμονή. Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, το "The Things They Believe" μετράει στα άλμπουμ των Άγγλων μόνο από τυπικά κριτήρια, ενώ στη συνείδηση όλων το πραγματικό προηγούμενο τους ήταν το εξαιρετικό "I Let It In And It Took Everything". Που για να πούμε την αλήθεια δηλαδή το ξέρουν και οι ίδιοι, μια ματιά στα setlist τους τα λέει όλα.

Τώρα όποιο δεν έχει έρθει καθόλου σε επαφή με τη μουσική που έχουν ήδη εκεί έξω οι Loathe, αξίζει να το κάνει υπό την προϋπόθεση ότι τα ονόματα Deftones και Code Orange κάπως τραβάν την προσοχή του. Αν επιπλέον βέβαια υπάρχουν κάπου στην playlist το καινούργιο Thornhill ή το Static Dress τότε κάθε λεπτό που χάνει είναι και πιο κρίμα. Θα μου πείτε βέβαια πόσο πιθανό είναι να ακούει κάποιο όλα αυτά και να μην έχει ασχοληθεί με Loathe; Ε, τα έξι χρόνια χωρίς δίσκο μπορούν να κρύψουν σχεδόν κάθε μπάντα.

Οι ίδιοι οι Loathe παίρνουν ξεκάθαρη θέση πάντως: η τέχνη θέλει χρόνο και οι καλλιτέχνες θα πρέπει να μπορούν να παίρνουν όσο καιρό χρειάζονται μέχρι να είναι ευτυχισμένοι με αυτό που δημιούργησαν. Με το "A Stranger To You" ευτυχώς είχαν το περιθώριο και τον αναγκαίο χώρο για να το στήσουν όπως έπρεπε. Δε βιάστηκαν πουθενά, πειραματίστηκαν με τις ιδέες, τις διαδρομές, τους ήχους και τα συναισθήματα μέχρι να σπρώξουν κάθε κομμάτι πέρα από τα αναμενόμενα όρια, σχηματίζοντας ένα σύνολο πραγματικά ολοκληρωμένο.

Ο δίσκος ξεκινά με ένα όμορφο πιάνο, jazz αισθητικής, που στήνει τη βάση για τη φωνητική αφήγηση του bucki sugar, στα πρότυπα εισαγωγής κάποιου σύγχρονου hip hop. Τα σημαντικά χαρακτηριστικά που παρουσίασαν οι Loathe στο "I Let It In…" υπάρχουν και εδώ. Οι αιθέριες shoegaze ατμόσφαιρες και οι βαριές djent κιθάρες, τα φωνητικά δίπολα, το ασυγκράτητο groove, nu metal στοιχεία, περίεργα μετρήματα, η hardcore επιθετικότητα και τα βαθιά breakdown. Όμως οι Loathe δεν έμειναν εκεί, δεν περιορίστηκαν στα πράγματα που έχουν ήδη κάνει, όσο καλοί κι αν είναι σε αυτά και παρά το ότι είναι πολύ της μόδας σήμερα. Ψάχτηκαν με μουσικές επιλογές και είδη θεωρητικά ασύμβατα, μπήκαν στα όρια της βρετανικής rock στο "Fortress Down", άφησαν τα τύμπανα να εκμεταλλευτούν την post-punk χωρογραφία και πήγαν πέρα από την ακρότητα των Meshuggah για να συναντηθούν ταυτόχρονα με τους Tesseract και τους Vildhjarta. Τοποθέτησαν την πρότασή τους σε ένα σκληρό, βιομηχανικό EDM πλαίσιο, χωρίς ίχνος εύκολης εμπορικότητας και δε φοβήθηκαν να ταξιδέψουν με συνοδηγό την εναλλακτική pop rock, και την 70s disco. Όλα αυτά φιλτραρισμένα από μουσικούς που μπορούν να εισάγουν jazz ή funk παιξίματα σε οποιοδήποτε σημείο διακρίνουν χώρο και ανάγκη. Κάθε που αμφιβάλλουμε, το "Harder To Pretend" είναι αποστομωτικό. Κάθε που ψάχνουμε συγκίνηση το "The Ladder" συνοδεύει όνειρα και χρωματίζει μελωδίες.

Η λογική του "A Stranger To You" είναι πολύ μακριά από τα σύγχρονα άλμπουμ - συλλογές single. Είναι δίσκος, με μια ολιστική προσέγγιση στην έννοια της καλλιτεχνικής δημιουργίας και ταυτόχρονα αρκετές απαιτήσεις από το ακροατό ώστε να εκτιμηθεί. Στα δεκατέσσερα κομμάτια του, υπάρχουν ιντερλούδια με spoken χαρακτήρα, ακραία σημεία που δεν είναι εύκολα προσβάσιμα από τη mainstream μουσική πραγματικότητα, όπως στο "Revenant", ψυχεδελικές αναπτύξεις που χτίζονται παράλληλα με το ταξιδιάρικο shoegaze, περίεργα κενά, solo και prog μέρη που καταληγουν σε όλων των ειδών τα ρυθμικά. Η παραγωγή που έρχεται να στηρίξει τούτο το απαιτητικό οικοδόμημα είναι τόσο κοντά όσο κι εντελώς ανάποδα από το "Let It In…". Έχει τα βαριά χαρακτηριστικά του djent και τον industrial τόνο, αλλά με καθοριστικά περισσότερο θόρυβο. Ακούγεται σαν καμμένο ενώ ταυτόχρονα στέκεται ογκώδες και συμπαγές. Είναι επιθετικό μεν, αλλά με έναν τρόπο που τελικά καταλήγει οικείο και καταπραϋντικό.

Συνολικά στο "A Stranger To You" οι Loathe καταφέρνουν να διαμορφώσουν μια πλήρη και ολοκληρωτικά ξεχωριστή προσωπικότητα. Καταθέτουν ένα πολύ φιλόδοξο άλμπουμ, πειραματικό και καλλιτεχνικά ασυμβίβαστο με τις κυρίαρχες σύγχρονες τάσεις, που όμως στηριζόμενο στην έμπνευση, το όραμα και τη δημιουργική ερευνητικότητα, καταλήγει αριστουργηματικό.