Songbook: Pet Shop Boys
Χαρτογράφηση μιας μοναδικής synth‑pop διαδρομής μέσα από 30 τραγούδια
Οι Pet Shop Boys υπήρξαν ανέκαθεν κάτι περισσότερο από ένα επιτυχημένο synth‑pop δίδυμο. Κι αυτό γιατί κατάφεραν να εκφράσουν και να εκπροσωπήσουν ιδανικά το πνεύμα μιας ολόκληρης εποχής, διαμορφώνοντας παράλληλα μια πραγματικά ξεχωριστή αισθητική και καλλιτεχνική ταυτότητα.
Βέβαια, από εκείνη τη στιγμή που ο Neil Tennant και ο Chris Lowe συναντήθηκαν στο Λονδίνο της δεκαετίας του 1980, ήταν προκαθορισμένο πως αυτό που είχαν στο μυαλό τους απείχε αρκετά από τα στερεότυπα της pop μουσικής της εποχής. Και αυτό γιατί, την στιγμή που μεγάλο μέρος της σκηνής επένδυε κυρίως στην εικόνα ή στην αναζήτηση του επόμενου εφήμερου hit, εκείνοι κατάφεραν να κινηθούν εντός του mainstream χωρίς ποτέ να χάσουν το βρετανικό φλέγμα τους, τον υπόγειο κοινωνικό σχολιασμό τους, και εκείνη την αστική μελαγχολία που διατρέχει σχεδόν ολόκληρη τη δισκογραφία τους.
Σε περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες πορείας, οι Pet Shop Boys δεν έμειναν ποτέ στάσιμοι. Από τις disco απαρχές τους μέχρι τα πειράματα τους με ολόκληρες ορχήστρες, και από τις house επιρροές μέχρι την ώριμη pop των τελευταίων χρόνων, το δίδυμο απέδειξε επανειλημμένα στη δισκογραφία του πως μπορεί να λειτουργεί εντός των ορίων της pop τραγουδοποιίας χωρίς εκπτώσεις στην καλλιτεχνική του συνέπεια.
Με αφορμή την επιστροφή τους στη χώρα μας, ύστερα από τρία χρόνια, στις 27 Ιουνίου στο Release Athens Festival συγκεντρώσαμε αυτό το Songbook, όχι στη βάση μιας συλλογής από τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους, αλλά ως μια χρονολογική διαδρομή που αναδεικνύει τις διαφορετικές όψεις του κόσμου των Pet Shop Boys. Ενός κόσμου που, κάτω από τη γυαλιστερή επιφάνεια των ντισκομπάλων, κρύβεται μια μουσική που μίλησε στην καρδιά πάρα πολλών ανθρώπων που πάντα ένιωθαν λίγο ξένοι μέσα στην καθημερινότητα τους και που μέσα σε αυτά τα τραγούδια βρήκαν τελικά ένα πολύτιμο καταφύγιο.
1. West End Girls (Please, 1986)
Ε, από που αλλού να ξεκινήσουμε; Το "West End Girls" ήταν η στιγμή που οι Pet Shop Boys μπόλιασαν την synth‑pop με αστικές γκλίτερ ατμόσφαιρες και κοινωνικό βάθος. Επηρεασμένο από το hip‑hop, τη νυχτερινή, σχεδόν κινηματογραφική, αίσθηση του Λονδίνου και τις ταξικές αντιθέσεις της εποχής, το τραγούδι γεφυρώνει ιδανικά την pop με την πολιτική. Συγχρόνως, η παραγωγή του Stephen Hague, με τους ambient ήχους της πόλης και το ιδιαίτερο ερμηνευτικό ύφος του Neil Tennant, δημιούργησε έναν ολόκληρο ήχο που, τέσσερις δεκαετίες μετά, παραμένει εντυπωσιακά σύγχρονος.
2. Opportunities (Let’s Make Lots Of Money) (Please, 1986)
Πίσω από το ακαριαία πιασάρικο refrain του "Opportunities" κρύβεται μία από τις πιο πετυχημένες σάτιρες της θατσερικής δεκαετίας. Οι Pet Shop Boys ντύνουν με synths και χορευτικούς ρυθμούς την απληστία, τον νεοφιλελεύθερο κυνισμό, και τη φαντασίωση της κοινωνικής ανέλιξης, μέσα από δύο χαρακτήρες που μπλοφάρουν, χωρίς να ξέρουν ποτέ τι ακριβώς τελικά κάνουν. Η επιτυχία της σάτιρας επιβεβαιώνεται και από ότι αρκετοί το πέρασαν για ύμνο στον υλισμό, χάνοντας εντελώς την ειρωνεία που διαπερνά κάθε στίχο που βγαίνει από το στόμα του Tennant.
3. Suburbia (Please, 1986)
Στο "Suburbia", οι Pet Shop Boys ξεφεύγουν από την φανταχτερή πλευρά της synth‑pop και στρέφουν το βλέμμα τους στη βία, την αποξένωση και την καταπιεσμένη ένταση των προαστίων. Επηρεασμένο τόσο από τις εξεγέρσεις της εποχής όσο και από την ομώνυμη cult ταινία της Penelope Spheeris, το κομμάτι μετατρέπει την πλήξη της ζωής των προαστίων σε κάτι σχεδόν απειλητικό. Σπασμένα γυαλιά, σειρήνες, σκυλιά που γαβγίζουν και, παράλληλα, ένα ασταμάτητο groove δημιουργούν ένα από τα πιο κινηματογραφικά singles της καριέρας τους, ορίζοντας, παράλληλα, την μοναδική τους, απολύτως ξεχωριστή, ταυτότητα.
4. Rent (Actually, 1987)
Το "Rent" παραμένει μία από τις πιο σπουδαίες και συναισθηματικά αμφίσημες στιγμές των Pet Shop Boys. Πίσω από τη μελαγχολική pop επιφάνειά κρύβεται μια ιστορία οικονομικής εξάρτησης, εξουσίας και μοναξιάς, με τον Neil Tennant να περιγράφει μια σχέση όπου το συναίσθημα και η συναλλαγή αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Επηρεασμένο μουσικά από την ιταλική disco, το "Rent" αποδεικνύει πόσο εύκολα οι Pet Shop Boys μπορούν να μετατρέψουν ακόμη και μια σαπουνόπερα σε κάτι βαθιά ανθρώπινο.
5. It’s A Sin (Actually, 1987)
Με το "It’s a Sin", οι Pet Shop Boys παρέδωσαν το κομμάτι που θα ταυτιζόταν με το όνομα τους για τα επόμενα 40 χρόνια, ίσως και για πάντα. Μεγαλειώδης εξτραβαγκάντζα και σύγκρουση με τη θρησκευτική καταπίεση, το κομμάτι μετατρέπει τις καθολικές ανατροφές και τους παιδικούς φόβους του Neil Tennant σε ένα εκρηκτικό μίγμα με synth-ια που ακροβατούν μεταξύ της disco και της camp υπερβολής. Με βεβαιότητα ένα από τα πιο εμβληματικά singles της δεκαετίας. Το αγαπάμε και από Gamma Ray.
6. Heart (Actually, 1987)
Το "Heart" κρύβει όλα αυτά που έκαναν σπουδαίους τους Pet Shop Boys μέσα από τον κοινωνικό σαρκασμό, την catchy τραγουδοποιία, και μία συνολική αίσθηση συναισθηματικής απομόνωσης κάτω από τις ντισκομπάλες. Το "Heart" θα μπορούσαμε να πούμε πως αποτελεί την ίσως η πιο φωτεινή στιγμή της κλασικής περιόδου του συγκροτήματος. Μελωδικό αλλά και παιχνιδιάρικο, το κομμάτι αφήνει για λίγο στην άκρη τον κυνισμό και τη μελαγχολία, χαρίζοντας μας ένα καθαρόαιμο love song μακριά από τη συμβατική ερωτική pop και μία από τις πιο γοητευτικές αντιφάσεις του ντουέτου.
7. Left To My Own Devices (Introspective, 1988)
Ο Trevor Horn, γνωστός ως "ο άνθρωπος που εφηύρε τα 80s",με τον οποίο ήθελε να συνεργαστεί το σχήμα κι έψαχνε το σωστό τραγούδι γέμισε το τραγούδι με disco ηχοχρώματα ενώ, παράλληλα, ο Richard Niles διηύθυνε για πρώτη φορά ορχήστρα σε κομμάτι του γκρουπ με αποτέλεσμα οι Pet Shop Boys να δημιουργήσουν ένα χορευτικό έπος για την ανάγκη της απομόνωσης. Στο "Left to My Own Devices", οι Pet Shop Boys αφήνονται ολοκληρωτικά στις πιο θεατρικές και μεγαλόπνοες τάσεις τους καθώς house ρυθμοί, συμφωνικές ενορχηστρώσεις και pop μεταμοντερνισμοί συντονίζονται σε ένα κομμάτι που μοιάζει ταυτόχρονα προσωπικό και πληθωρικό. Και ναι, η περίφημη ατάκα " Che Guevara and De'bussy to a disco beat" συμπυκνώνει ιδανικά όλο το αισθητικό σύμπαν των Pet Shop Boys όπου η επανάσταση συμβιώνει με την ομορφιά.
8. Domino Dancing (Introspective, 1988)
Με το "Domino Dancing", οι Pet Shop Boys άφησαν προσωρινά τη βροχερή αστική Ευρώπη και βούτηξαν στη latin pop και σε ηχητικά σύμπαντα που μέχρι τότε υπήρχαν μόνο υπόγεια στη μουσική τους. Κάτω όμως από τους εξωστρεφείς ρυθμούς και τα τροπικά χρώματα, το τραγούδι μιλά ουσιαστικά για τις εντάσεις, την ανασφάλεια, και το παιχνίδια εξουσίας που συχνά συναντάμε στις ανθρώπινες σχέσεις. Ο κόσμος μάλλον το υποδέχτηκε με καχυποψία καθώς, μετά από τρία #1, το κομμάτι δεν ακολούθησε αντίστοιχη πορεία, με τον Tennant να ανησυχεί πως ήρθε το τέλος τους. Σήμερα, χωρίς αμφιβολία, μπορούμε να πούμε πως αποτελεί ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα κομμάτια της δισκογραφίας τους.
9. Being Boring (Behaviour, 1990)
Το "Being Boring" είναι ίσως η πιο ειλικρινής στιγμή ολόκληρης της διαδρομής των Pet Shop Boys. Ξεκινώντας από τις αναμνήσεις της νεότητας και φτάνοντας στην απώλεια φίλων στην εποχή του AIDS, το τραγούδι λειτουργεί σαν ένας βαθύς προσωπικός στοχασμός πάνω στον χρόνο, τις φιλίες και τη φθορά. Μακριά από την extravaganza των προηγούμενων χρόνων, εδώ κυριαρχεί η μελαγχολία, μέσα όμως από το πρίσμα μιας τρυφερής νοσταλγίας. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν νομίζω πως εντυπωσιάζει κανέναν το γεγονός πως, από πολλούς, θεωρείται το σπουδαιότερο τραγούδι που έγραψαν ποτέ.
10. So Hard (Behaviour, 1990)
Είτε λατρεύετε, είτε όχι το "Behaviour", με σιγουριά αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς σταθμούς στην καριέρα του ντουέτου. Στο "So Hard", lead single του άλμπουμ, οι Pet Shop Boys επιμένουν στην χορευτική synth‑pop συνταγή τους, αγκαλιάζοντας την αναδυόμενη dance κουλτούρα των αρχών των ‘90s. Και, φυσικά, πίσω από το πιασάρικο ρεφρέν και τα house ξεσπάσματα κρύβεται μια ιστορία αμοιβαίας απιστίας, όπου δύο άνθρωποι προσποιούνται διαρκώς πως όλα λειτουργούν κανονικά ενώ η σχέση τους έχει ήδη διαλυθεί. Χαρακτηριστικό κομμάτι του σύμπαντος των Pet Shop Boys όπου η συναισθηματική αποξένωση συνυπάρχει με την ανέμελη pop, το "So Hard", παραμένει ένα από τα σπουδαιότερα κομμάτια τους.
11. Jealousy (Behaviour, 1990)
Το "Jealousy", σύμφωνα με τον Tennant, αποτελεί ουσιαστικά το πρώτο πραγματικό τραγούδι που έγραψαν ποτέ οι Pet Shop Boys, καθώς, παρόλο που κυκλοφόρησε το 1990, οι ρίζες του βρίσκονται στο 1982. Φαινομενικά πρόκειται για μια κλασική ερωτική μπαλάντα που, όμως, στιχουργικά, έχει βαθύτερα νοήματα καθώς εξερευνά τις σχέσεις των ανθρώπων και, ειδικά, τη ζήλια. Αφορμή αποτέλεσε η συμπεριφορά ενός φίλου του Tennant και των αντιδράσεων του απέναντί του επειδή περνούσε πολύ χρόνο με τον νέο του φίλο, Chris Lowe. Με έντονες Beatles επιρροές δεν είναι τυχαίο πως οι Pet Shop Boys σκέφτηκαν μέχρι και τον Ennio Morricone για την ενορχήστρωσή του, κάτι που, τελικά δεν προχώρησε.
12. DJ Culture (Discography, 1991)
Στον πρώτο τους greatest hits δίσκο, το 1991, οι Pet Shop Boys κυκλοφόρησαν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα κομμάτια τους. Επιστρέφοντας στο spoken ύφος του "West End Girls" και σχολιάζοντας - με το γνωστό του ύφος - έναν κόσμο όπου τα πάντα μοιάζουν να ανακυκλώνονται, με αφορμή τον Πόλεμο του Κόλπου και την τηλεοπτική πραγματικότητα των αρχών των 90s, ο Neil Tennant μιλά για το πως η εποχή ενισχύει την αναπαραγωγή παλιότερων ιδεών και συμπεριφορών με τον ίδιο τρόπο που οι DJs σαμπλάρουν, απομονώνοντας ένα μικρό ηχητικό απόσπασμα από μια προϋπάρχουσα ηχογράφηση για να δημιουργήσουν ένα νέο δικό τους τραγούδι.
13. Can You Forgive Her? (Very, 1993)
Με το "Can You Forgive Her?", οι Pet Shop Boys κατακτούν τα 90s με πιο εξωστρεφής, διάθεση από ποτέ. Πίσω από το εκρηκτικό synth‑pop περιτύλιγμα του τραγουδιού κρύβεται μια ιστορία σεξουαλικής αβεβαιότητας και καταπιεσμένης επιθυμίας, καθώς ο ήρωας του κομματιού βρίσκεται αντιμέτωπος με μια σύντροφο που τον χλευάζει για την ομοφυλοφιλική του φύση. "Μπορεί να την συγχωρέσει;" αναρωτιέται ο Neil Tennant, χαρίζοντας μας ένα ακαταμάχητο pop anthem που, παράλληλα, αποτελεί ένα από τα πιο τολμηρά κομμάτια της διαδρομής τους.
14. Liberation (Very, 1993)
Μετά τη φρενήρη εξωστρέφεια των προηγούμενων singles του "Very", το "Liberation" μας παρουσιάζει τους Pet Shop Boys σε ρομαντική διάθεση. Εμπνευσμένο μερικώς από το "Romeo and Juliet" του Prokofiev, το κομμάτι λειτουργεί σαν ύμνος στον έρωτα, επιχειρώντας μία πρόσκληση να αδράξουμε τη μέρα, με τον Neil Tennant να ακούγεται πιο εύθραυστος από ποτέ. Οι κινηματογραφικές ενορχηστρώσεις της Anne Dudley και η κιθάρες του J.J. Belle ενισχύουν την αιθέρια ατμόσφαιρα του τραγουδιού και αποκαλύπτουν πως, πίσω από τις ψηφιακές υπερβολές και τα φουτουριστικά visuals της εποχής, οι Pet Shop Boys παραμένουν ανθρώπινοι.
15. Go West (Very, 1993)
Το 1992, ο Derek Jarman ζήτησε από το συγκρότημα να ανέβει στη σκηνή του Haçienda, στο πλαίσιο ενός φιλανθρωπικού event για τα θύματα του AIDS. Εκεί επέλεξαν να παίξουν το θρυλικό hit των Village People και, στη συνέχεια, να το ηχογραφήσουν, κατακτώντας το και μετατρέποντας το σε κάτι εντελώς δικό τους. Με ηχητικές και οπτικές σοβιετικές αναφορές αλλά, παράλληλα, σπρώχνοντας την camp διάθεση στα άκρα, οι Pet Shop Boys έγραψαν έναν ύμνο για μια ουτοπία που ίσως δεν θα υπάρξει ποτέ.
18. Paninaro '95 (Bilingual, 1996)
Σχεδόν δέκα χρόνια μετά την αρχική του κυκλοφορία, το "Paninaro" ηχογραφήθηκε ξανά το 1995 και κυκλοφόρησε με τη συλλογή "Alternative" που συγκέντρωσε 30 B-sides από την μέχρι τότε πορεία του σχήματος. Έχοντας κυκλοφορήσει για πρώτη φορά το 1986 με το single "Suburbia" ως μια ωδή στην ιταλική νεανική κουλτούρα των 80s και την Italo disco, το κομμάτι θα βρισκόταν στα όρια του cult, αν οι Pet Shop Boys δεν το έστηναν ξανά από την αρχή, αναδεικνύοντας την πραγματική του αξία. Με τον Chris Lowe στα βασικά φωνητικά, house αισθητική και το εμβληματικό mantra "passion and love and sex and money, violence, religion, injustice and death", το κομμάτι αποδεικνύει πόσο εύκολα οι Pet Shop Boys μπορούν να μετατρέψουν ακόμη κι ένα τραγούδι από το back catalogue τους σε υπερχιτάρα.
16. Before (Bilingual, 1996)
Με το "Before", οι Pet Shop Boys αγκαλιάζουν ανοιχτά την house σκηνή των mid‑90s, στοχεύοντας στο αμερικανικό κοινό, χωρίς να χάνουν το χαρακτηριστικό ύφος τους. Γραμμένο και ηχογραφημένο στη Νέα Υόρκη με τον Danny Tenaglia να αναλαμβάνει την παραγωγή, το κομμάτι κινείται ανάμεσα στην χαρά και στην απογοήτευση, με gospel-ικά φωνητικά, club διάθεση, και τον Neil Tennant να ενθαρρύνει ένα άτομο απογοητευμένο από τις ανθρώπινες σχέσεις, να συνεχίσει να πιστεύει στον έρωτα. Τι άλλο θέλετε;
17. Se A Vida É (That’s The Way Life Is) (Bilingual, 1996)
Βασισμένο στο "Estrada Da Paixão" των Olodum (οι οποίοι εμφανίζονται ως συνδημιουργοί του τραγουδιού), το οποίο άκουσαν οι Pet Shop Boys την περίοδο που περιόδευσαν για το "Discovery" και ενθουσιάστηκαν, το τραγούδι ξεχειλίζει καλοκαιρινή ενέργεια, ξέφρενα κρουστά, και μια σπάνια αίσθηση αισιοδοξίας για τα δεδομένα τους. Στην, μάλλον, πιο ηλιόλουστη στιγμή της καριέρας του, το συγκρότημα φλερτάρει με latin και βραζιλιάνικους ρυθμούς και μας υπόσχεται μια νέα, ανέμελη μέρα, χωρίς τα προβλήματα της καθημερινότητας και την μελαγχολία του αστικού μας περιβάλλοντος.
19. New York City Boy (Nightlife, 1999)
Καθώς η δεκαετία του 1990 έφτανε στο τέλος της, οι Pet Shop Boys έκαναν κάτι τελείως απρόσμενο, κυκλοφορόντας ως δεύτερο single του "Nightlife" ένα κομμάτι με έντονες disco επιρροές. Επηρεασμένο ανοιχτά από τους Village People και τη χρυσή εποχή του Studio 54, το συγκρότημα στήνει έναν ύμνο – love letter για τη νυχτερινή ζωή της Νέας Υόρκης και τη δυνατότητα να ξεφύγεις από το ασφαλές – αλλά και καταπιεστικό – περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσες και να επανεφεύρεις τον εαυτό σου στην πόλη.
20. Home And Dry (Release, 2002)
Ο 21ος πρώτος αιώνας βρίσκει τους Pet Shop Boys σε μία από τις πιο ώριμες και συναισθηματικά ευάλωτες στιγμές τους. Χτισμένο πάνω σε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο, το τραγούδι μιλά για την αγωνία της αναμονής και τον φόβο μήπως κάποιος αγαπημένος σου δεν επιστρέψει ποτέ σπίτι. Και, παρότι είχε γραφτεί πριν την 11η Σεπτεμβρίου, το κομμάτι αναπόφευκτα ταυτίστηκε με αυτή, αποκτώντας ένα βάθος που, ίσως και το ίδιο το συγκρότημα, δεν είχε αντιληφθεί όταν το έγραφε. Με τον Johnny Marr στην κιθάρα και την Jody Linscott στα κρουστά, το "Home And Dry" φανερώνει μια διαφορετική αλλά εξίσου γοητευτική πλευρά του σχήματος.
21. Miracles (PopArt, 2003)
Αν με ρωτάτε πρόκειται για ένα από τα πιο υποτιμημένα κομμάτια της καριέρας τους. Στο "Miracles", οι Pet Shop Boys επιστρέφουν στον ρομαντικό, λυρικό synth‑pop ήχο με τον οποίο εδραιώθηκαν και, χάρη στην συνεργασία τους με τους Adam F και DJ Fresh, ξεδιπλώνουν ένα κομμάτι με drum’n’bass επιρροές, dance διάθεση, και έμφαση στη μελωδία. Παράλληλα, οι, εμπνευσμένοι από ελισαβετιανή ποίηση, στίχοι του Neil Tennant, που πραγματεύονται το πως ένας άνθρωπος μπορεί να κάνει τον κόσμο να μοιάζει μαγικός, προσδίδουν στο "Miracles" μια τρυφερότητα που το κάνει να ξεχωρίζει.
22. Flamboyant (PopArt, 2003)
Στο "Flamboyant", οι Pet Shop Boys επιστρέφουν σε ένα από τα διαχρονικά και αγαπημένα τους θέματα, εστιάζοντας στην δημόσια εικόνα, τη ματαιοδοξία και τη σχεδόν εμμονική ανάγκη κάποιων ανθρώπων να βρίσκονται συνεχώς στο επίκεντρο του κόσμου. Ο Neil Tennant προσεγγίζει το θέμα με κατανόηση αλλά και ξεκάθαρη ειρωνεία καθώς, παράλληλα, το συγκρότημα στήνει γύρω από την θεματική έναν electropop ύμνο, καταδικασμένο να σου κολλήσει στο μυαλό για μέρες. Το ότι ταυτόχρονα θεωρήθηκε "επιστροφή στις ρίζες" και "απόπειρα μεσηλίκων να αγγίξουν τις δάφνες ενός ένδοξου παρελθόντος", νομίζω πως καθιστά σαφές γιατί πρόκειται για ένα από τα καλύτερα κομμάτια της δισκογραφίας τους μετά το 2000.
23. I’m With Stupid (Fundamental, 2006)
Παρόλο που η Parlophone ήθελε το "Minimal" να είναι το πρώτο single του ένατου δίσκου του συγκροτήματος, οι Pet Shop Boys επέλεξαν το πιασάρικο "I’m with Stupid", καθώς θεώρησαν πως αντιπροσωπεύει καλύτερα τις θεματικές και την ατμόσφαιρα του άλμπουμ. Αν και, εκ πρώτης όψεως, μοιάζει να μιλά για μια προβληματική σχέση με κάποιον ηλίθιο, το τραγούδι αποτελεί ουσιαστικά ένα σχόλιο πάνω στη στενή σχέση του Tony Blair με τον George W. Bush στα χρόνια του πολέμου στο Ιράκ. Με αφοπλιστικό χιούμορ και βρετανικό φλέγμα, το συγκρότημα αφομοίωσε την πολιτική αμηχανία της εποχής και την μετάτρεψε σε ένα τεράστιο pop single που ισορροπεί ιδανικά ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα που συνιστά ο σύγχρονος κόσμος.
24. Integral (Fundamental, 2006)
Σε μια δουλειά όπως το "Fundamental" που αποτελεί μια από τις πιο πολιτικές κυκλοφορίες του σχήματος, ο electro ύμνος "Integral" ξεχωρίζει, με τους Pet Shop Boys να στρέφουν τα πυρά τους απέναντι στην κουλτούρα παρακολούθησης και στην βιομηχανία φόβου που κυριάρχησε μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Με αφορμή το βρετανικό νομοσχέδιο για τις ταυτότητες, ο Neil Tennant γράφει στίχους για το πως μια αυταρχική εξουσία μπορεί να εξαφανίζει δικαιώματα, επαναλαμβάνοντας το διαβόητο ρητό «αν δεν έχετε κάνει τίποτα παράνομο, δεν έχετε κάτι να φοβηθείτε», και για το πως η κρατική επιτήρηση οδηγεί στη σταδιακή απώλεια της ιδιωτικότητας.
25. Love Etc. (Yes, 2009)
Μπορεί το 1989 οι Lowe/Tennant να έγραφαν το "If There Was Love" για τη Liza Minnelli, αμφισβητώντας το αν η αγάπη είναι τελικά αρκετή, αμφισβητώντας ανοιχτά το "All You Need Is Love" των Beatles, αλλά, είκοσι χρόνια μετά, τελικά θα συμφωνούσαν μαζί τους. Στο, ίσως καλύτερο κομμάτι της ύστερης δισκογραφίας τους, το σχήμα κοιτά τον κόσμο της υπερκατανάλωσης, της celebrity κουλτούρας και του lifestyle των late 00s, και καταλήγει πως τίποτα από όλα αυτά, είτε μιλάμε για χρήματα, είτε για φήμη, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ανθρώπινη επαφή και την αγάπη. Η συνεργασία τους με την ομάδα της Xenomania έδωσε στον ήχο τους μια πιο σύγχρονη διάσταση, κάνοντας γνωστό το σχήμα σε ένα νεότερο κοινό που δεν ήταν τόσο εξοικειωμένο με αυτούς, εκτοξεύοντας, δικαίως, το κομμάτι σε instant hit.
26. Leaving (Elysium, 2012)
Επηρεασμένο από την απώλεια των γονιών του λίγα χρόνια νωρίτερα, στο "Leaving", ο Neil Tennant καταπιάνεται με την θεματική της απώλειας. Ξεκινώντας από την ιδέα πως η αγάπη μένει και, συνεπώς, αυτοί που πεθαίνουν δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά, ο Tennant μιλά για το πως οι άνθρωποι συνεχίζουν να είναι μαζί σου, ακόμη κι όταν έχουν χαθεί οριστικά. Το εντυπωσιακό είναι πως πετυχαίνει να μιλήσει για κάτι φαινομενικά βαρύ, χωρίς να μεταθέσει αυτό το βάρος στον ακροατή, με το κομμάτι να αποπνέει μια υπέροχα γλυκόπικρη pop μελαγχολία.
27. Vocal (Electric, 2013)
Γραμμένο στο Βερολίνο το 2011, το "Vocal" προοριζόταν για το πιο εσωστρεφές "Elysium" αλλά τελικά απορρίφθηκε καθώς δεν ταίριαζε στην ατμόσφαιρα του δίσκου, με αποτέλεσμα να βρει την θέση του εντός του εκρηκτικού σύμπαντος του "Electric". Το κομμάτι αποτυπώνει άψογα τη μοναδική αίσθηση κοινότητας που γεννιέται στα club της αλλοτρίωσης, εξυμνώντας την rave κουλτούρα, και αναδεικνύοντας νοσταλγικά όλή αυτή την εποχή του δεύτερου μισού της δεκαετίας του 1980.
28. The Pop Kids (Super, 2016)
Επίσης γραμμένο το 2011, όταν οι Pet Shop Boys άνοιγαν τις συναυλίες των Take That, στο "The Pop Kids", οι Pet Shop Boys κοιτούν με τρυφερότητα και νοσταλγία πίσω στις μέρες όπου η μουσική μπορούσε να χτίσει σχέσεις ζωής και να ενώσει τους ανθρώπους. Βασισμένο στις αναμνήσεις μιας φιλίας που βασίστηκε στην κοινή αγάπη για τα singles, τα clubs, και τη μουσική κουλτούρα των 90s, το τραγούδι λειτουργεί σαν φόρος τιμής σε όλους εκείνους που μεγάλωσαν πιστεύοντας πως η pop μπορούσε πραγματικά να αλλάξει τον κόσμο τους, και, ίσως τελικά, και να την άλλαξε.
29. Dreamland (Hotspot, 2020)
Στο "Dreamland", οι Pet Shop Boys συνεργάζονται με τον Olly Alexander των Years & Years και παραδίδουν σύγχρονη pop, γραμμένη για την εποχή του Donald Trump. Με αφετηρία το λούνα παρκ Dreamland στο Margate, το τραγούδι μετατρέπεται σταδιακά σε μια ιστορία για σύνορα, αποκλεισμούς, και, κυρίως, την ανάγκη των ανθρώπων να βρίσκουν χώρους όπου μπορούν να αισθανθούν ελεύθεροι και ασφαλείς. Μέσα από τη εξαιρετική παραγωγή του Stuart Price και τη χημεία ανάμεσα στις φωνές του Tennant και του Alexander, το "Dreamland" ξεχωρίζει ως ένα σπουδαίο δείγμα ώριμης και σκεπτόμενης pop μουσικής.
30. Dancing Star (Nonetheless, 2024)
Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά το σημείο εκκίνησής τους, στο "Dancing Star", οι Pet Shop Boys αφηγούνται τη ζωή του Rudolf Nureyev, από την απόδρασή του από τη Σοβιετική Ένωση και τη νέα ζωή που έστησε στο Λονδίνο τη δεκαετία του 1960 μέχρι τις τελευταίες του μέρες στην ακτή Αμάλφι, μέσα από ένα synth‑pop διαμαντάκι που αποδεικνύει πως οι Lowe και Tennant, παρά τα χρόνια που έχουν μεσολαβήσει, στον πυρήνα τους παραμένουν δύο ανήσυχοι δημιουργοί που εξακολουθούν να χαρίζουν ηχητικές συγκινήσεις.
