Decipher

Οι Decipher συγκαταλέγονται δικαίως μεταξύ των πλέον αξιοπρόσεκτων εκπροσώπων της νεότερης γενιάς του ελληνικού black metal. Ιδρυθέντες στην Αθήνα το 2017, επέλεξαν εξαρχής να χαράξουν μία πορεία διακριτή, διαμορφώνοντας ένα προσωπικό ιδίωμα που αφομοιώνει δημιουργικά τόσο την ευρωπαϊκή black metal παράδοση όσο και τις σύγχρονες εξελικτικές της εκφάνσεις. Η μουσική τους εδράζεται σε μια λεπτή ισορροπία μεταξύ σφοδρότητας, μελωδίας και απόκρυφου  στοχασμού, συγκροτώντας ένα ηχητικό σύμπαν το οποίο, παρά την αδιαμφισβήτητη συνάφειά του με το black metal ιδεώδες, αποφεύγει τη στείρα αναπαραγωγή των αισθητικών κωδίκων της δεύτερης μαυροκυματικής γενιάς και διεκδικεί τη δική του εκφραστική αυτονομία.

Η πρώτη δισκογραφική τους εμφάνιση έλαβε χώρα το 2019 με το εξαιρετικό "Of Fire and Brimstone", ένα EP που προανήγγειλε τις δημιουργικές τους φιλοδοξίες και κατέστησε σαφή την πρόθεσή τους να ενσωματώσουν στο μουσικό τους λεξιλόγιο στοιχεία φιλοσοφικής ενδοσκόπησης και αποκρυφιστικού συμβολισμού. Η πορεία αυτή βρήκε ουσιαστικότερη έκφραση στο "Arcane Paths to Resurrection", ένα έργο αισθητά ωριμότερο, το οποίο ανέδειξε τη συνθετική τους πρόοδο και προσέλκυσε το ενδιαφέρον σημαντικού τμήματος του διεθνούς metal Τύπου αποσπώντας ευμενέστατες κριτικές.

Στη σημερινή τους μορφή, οι Decipher αποτελούνται από τον Κώστα Γεροχρήστο (Lucifer’s Child) στις κιθάρες και τα φωνητικά, τον Κώστα Ραγιαδάκο (Dephosphorus, πρώην Abyssus) στο μπάσο και τον Νώντα Χατζόπουλο στα τύμπανα. Η πολυσχιδής καλλιτεχνική διαδρομή των μελών τους και η συμμετοχή τους σε σχήματα διαφορετικών αισθητικών αφετηριών αντανακλάται ευκρινώς στη μουσική τους πρόταση, η οποία απορρίπτει τον δογματισμό και προκρίνει μία περισσότερο ανοιχτή, ερευνητική και διαρκώς εξελισσόμενη αντίληψη περί του ακραίου ήχου.

Το "Θέλημα" αποτελεί τη δεύτερη ολοκληρωμένη δισκογραφική τους κατάθεση. Η λέξη φέρει ένα βαρύ φιλοσοφικό φορτίο, καθώς είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το εσωτερικό και αποκρυφιστικό σύστημα σκέψης του Aleister Crowley. Εκεί, η αληθινή βούληση δεν ταυτίζεται με την επιθυμία ή την παρόρμηση, αλλά με την αναζήτηση ενός βαθύτερου εαυτού, μιας πνευματικής συνθήκης όπου το άτομο υπερβαίνει τα δεσμά του Εγώ και προσεγγίζει μία ανώτερη μορφή αυτογνωσίας. Γίνεται αυτομάτως σαφές ότι οι Decipher αντιμετωπίζουν το black metal ως πεδίο υπαρξιακής διερεύνησης - καθότι δεν αποτελεί ένα απλό μουσικό ιδίωμα αλλά κάτι δεόντως μεγαλύτερο. Αυτομάτως, το έργο αγγίζει μεταφυσικές διαστάσεις και νοήματα πέραν του διαστατού.

Πρόκειται για έναν δίσκο που δεν εξαντλείται στην πρώτη εντύπωση, αλλά αναπτύσσεται σταδιακά μέσα από τις διαδοχικές ακροάσεις, αποκαλύπτοντας ένα πλέγμα διαφορετικών αποχρώσεων που φανερώνει ένα συγκρότημα αποφασισμένο να διευρύνει το καλλιτεχνικό του ιδίωμα. Σε σχέση με το "Arcane Paths To Resurrection" το νέο άλμπουμ παρουσιάζεται αισθητά πιο ευρύχωρο και πολυεπίπεδο. Οι συνθέσεις αποκτούν μεγαλύτερη διάρκεια χωρίς να χάνουν τη συνοχή τους, ενώ οι κιθαριστικές γραμμές ξεδιπλώνονται με αξιοσημείωτη υπομονή, επιτρέποντας στις μελωδίες να αποκτήσουν ουσιαστικό ρόλο. Η ένταση δεν πηγάζει αποκλειστικά από την ταχύτητα ή την επιθετικότητα, αλλά από την προσεκτική οικοδόμηση προσδοκίας, από τις διαρκείς μεταβολές και από την αίσθηση ότι κάθε θέμα εξελίσσεται οργανικά προς μια αναπόφευκτη κορύφωση.

Επί του μουσικού περιεχομένου καθαυτού, το "Θέλημα" καθιστά σαφές ότι οι Decipher δεν εντάσσονται οργανικά στη γενεαλογία της παραδοσιακής ελληνικής black metal σχολής. Παρότι διατηρούν ορισμένα από τα χαρακτηριστικά της ευρύτερης εγχώριας φαίνεται να κατοικούν σε μία ενδιάμεση επικράτεια μεταξύ των Deathspell Omega, των Mayhem, των Dissection και των Watain. Ωστόσο, το ουσιώδες δεν βρίσκεται στις επιμέρους συγγένειες, αλλά στον τρόπο με τον οποίο αυτές αφομοιώνονται δημιουργικά και μετασχηματίζονται σε ένα ύφος αναγνωρίσιμο ως αμιγώς Decipher.

Το Return to Naught σηματοδοτεί υποδειγματικά την έναρξη του δίσκου λειτουργώντας ως πύλη εισόδου στον ζοφερό και βαθιά ενδοσκοπικό κόσμο τους. Από τις πρώτες κιόλας νότες αναδύεται μία αίσθηση υπαρξιακού σκότους, μία ατμόσφαιρα φορτισμένη με όλα εκείνα τα «μαύρα» αισθήματα που ιστορικά τροφοδότησαν το black metal: την αγωνία, τη ματαιότητα, την εσωτερική σύγκρουση, αλλά και την ακατανίκητη επιθυμία υπέρβασης. Η σύνθεση δεν επιβάλλεται μέσω της ωμής επιθετικότητάς της, αλλά μέσω της υποβλητικής της δύναμης, προϊδεάζοντας ιδανικά για όσα πρόκειται να ακολουθήσουν.

In the sea of rapture
In the wreath of death
Perish the Suns
Since the procreation of man
We cultivate Heaven's fall

Το The Black March αναδεικνύεται σε μία από τις πλέον χαρακτηριστικές στιγμές του album, καθώς ο σχεδόν εμβατηριακός του ρυθμός γεννά την αίσθηση μιας ατέρμονης πορείας προς το αναπόφευκτο, μιας σκοτεινής παρέλασης σκιών που βαδίζουν με προσήλωση προς την ίδια τους την έκλειψη.

Through dimensions we march towards
All the hopes we lost herald the imminent Fall

Επί του Seven Scars το σχήμα εγκαταλείπει κάθε ίχνος κυριολεξίας και οικοδομεί μία τρόπον τινά ερμητική ποιητική. Υπό αυτή την οπτική, οι «επτά ουλές» καθίστανται τα στίγματα μίας εσωτερικής μύησης, τα αποτυπώματα μίας επίπονης πορείας προς μία βαθύτερη γνώση του υπερβατικού Εγώ. Πρόκειται για ένα άραχλο μαυρομεταλλικό οδοιπορικό μυητικής μυσταγωγίας έμπλεη καταιγιστικής ορμής, απόκρυφων ανατάσεων και δυσαρμονίας.

Into the crypts
In the wheel of fortune
Monuments lay bare and ignored
In the Ultimate Death
We march towards existence

Στο Bound to the Wheel, οι Decipher προχωρούν πέραν της συμβολικής χρήσης του αποκρυφιστικού λεξιλογίου και αρθρώνουν μία κοσμολογική αφήγηση περί γνώσεως και μεταμορφώσεως. Δεσμευμένος στον Τροχό του Θανάτου, ο άνθρωπος καλείται να διαρρήξει το πέπλο των φαινομένων και να αντικρίσει την αλήθεια στην πλέον γυμνή και αδυσώπητη μορφή της. Η σύνθεση αποκτά, κατ’ αυτόν τον τρόπο, χαρακτήρα μυητικού δράματος, όπου η καταβύθιση προηγείται της αποκάλυψης και η καταστροφή καθίσταται προϋπόθεση της πνευματικής αναγέννησης. Μουσικά, το κομμάτι συγκαταλέγεται σε μία από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου, καθώς οι υποβλητικές μελωδίες του συνυπάρχουν με ευφάνταστες εκρήξεις μαυρομεταλλικής σφοδρότητας.

Fiery echoes piercing the earth
A beam of light turns into forlorn hope
Death is the only certainty
From his centuries of sleep he awakens
He is poised to burst forth

H δοξολογία του θανάτου ("Hail Death") αποτελεί προσωπικά την πλέον αγαπημένη στιγμή του γράφοντος μαζί με το εναρκτήριο "Return to Naught", και συνιστά μία από τις χαρακτηριστικές εκφράσεις της αισθητικής και ιδεολογικής ταυτότητας των Decipher, συγκεντρώνοντας σε μία και μόνη σύνθεση τα ουσιώδη ειδοποιά στοιχεία που συγκροτούν το υφολογικό γνώρισμα των Decipher. Η μπάντα κατορθώνει να ενδύσει τη σύνθεση με μία εικονοποιία εξαιρετικά συνεκτική προς το φιλοσοφικό της υπόβαθρο. Η πορεία ενός μοναχικού οδοιπόρου μέσα από τοπία εσωτερικής ερήμωσης και υπαρξιακής απογύμνωσης, υποβάλλει διαρκώς την αίσθηση ότι ο θάνατος δε νοείται ως τερματισμός του περιορισμένου και του πεπερασμένου του χρόνου αλλά ως διάβαση στο πέραν αυτού. Η μοναξιά, η μηδενικότητα και η συντριβή των βεβαιοτήτων μετασχηματίζονται σταδιακά σε όρους μύησης, οδηγώντας τελικώς σε μια μορφή λυτρωτικής αυτογνωσίας, απολύτως εναρμονισμένης με τα Θελημα-τικά ιδεώδη που διατρέχουν το έργο.

Το "Towards Renaissance" συγκαταλέγεται στις πλέον φιλοσοφικά φορτισμένες στιγμές του δίσκου. Η «αναγέννηση» που υποδηλώνει ο τίτλος δεν φαίνεται να προκύπτει μέσω κάποιας σωτηριολογικής διαδικασίας, αλλά μέσω μιας βίαιης αποδόμησης των προϋπαρχουσών βεβαιοτήτων. Η επανάσταση εδώ δεν στρέφεται μόνο εναντίον εξωτερικών θεσμών αλλά πρωτίστως εναντίον των εσωτερικευμένων μορφών εξουσίας, πίστης και ταυτότητας (Break the law from within structures).

Τέλος, οι Decipher επιλέγουν να ολοκληρώσουν το έργο τους με μία "μαύρη" τελετουργική δέηση, αφήνοντας τον ακροατή να περιπλανηθεί για λίγο ακόμη στα ερείπια των υπαρξιακών και μεταφυσικών ερωτημάτων που διατρέχουν ολόκληρο το έργο. Η επιλογή των στίχων από τις "Litanies de Satan" του Baudelaire αποδεικνύεται εξαιρετικά εύστοχη, καθώς συνδέει το φιλοσοφικό και υπαρξιακό περιεχόμενο του δίσκου με μία από τις πλέον εμβληματικές στιγμές της νεότερης ευρωπαϊκής ποιητικής παράδοσης. Ο Σατανάς του Baudelaire δεν ταυτίζεται με τη χριστιανική προσωποποίηση του κακού, αλλά αναδεικνύεται σε αρχετυπική μορφή του εξόριστου, του αποσυνάγωγου και του εξεγερμένου πνεύματος. Κατ' αυτόν τον τρόπο, το επιλογικό αυτό κομμάτι σφραγίζει το "Θέλημα" με έναν τόνο πένθιμης μεγαλοπρέπειας, την κραυγή ενός ανθρώπου που αναζητά καταφύγιο απέναντι σε μια πραγματικότητα βιωμένη ως πνευματική εξορία.

Προσπαθήσαμε να περιγράψουμε το δίσκο ως ένα οδοιπορικό πνευματικής καθόδου, όπου η ανάταση δεν επιτυγχάνεται παρά μόνον διά της καταβύθισης στο έσχατο σκότος. Η διαδρομή αυτή, παρόλο που ομοιάζει ωσάν να επικαλείται βιβλικές/αποκαλυπτικές αναφορές -«ἐν ᾧ καὶ τοῖς ἐν φυλακῇ πνεύμασι πορευθεὶς ἐκήρυξεν, ἀπειθήσασί ποτε»- δε λειτουργεί ως δογματική επίκληση, αλλά ως συμβολική γλώσσα μιας εσωτερικής θεολογίας του σκότους, μέσα από την οποία το έργο ολοκληρώνει κατά συνεκτικό τρόπο τον κύκλο του.

Οι Decipher αποδεικνύουν ότι η ουσία του black metal δεν εξαντλείται στα αδιάκοπα tremolo pickings ή στη φετιχοποίηση των πρωτόγονων οχτακάναλων ηχογραφήσεων, ούτε, ασφαλώς, στην άκριτη λατρεία της ταχύτητας. Όλα αυτά υπήρξαν ιστορικά εργαλεία έκφρασης· ουδέποτε όμως αποτέλεσαν τον πυρήνα του ιδιώματος. Το σπουδαιότερο, πάντως, επίτευγμα της μπάντας είναι ότι, παρά την αδιαμφισβήτητη πρόοδο που καταγράφεται στο "Θέλημα", δεν έχουν ακόμη δημιουργήσει το αριστούργημά τους - είναι, άλλωστε, πολύ νωρίς για κάτι τέτοιο. Το "Θέλημα" συνιστά έναν σταθμό σε μια πορεία που δείχνει να οδηγεί ολοένα ψηλότερα. Μέχρι τότε, όσοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι το black metal μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από ήχος -και ορθώς το πιστεύουν- ας αφιερώσουν 40 λεπτά από τον χρόνο τους στον δίσκο αυτό. Δύσκολα θα εξέλθουν αλώβητοι από την εμπειρία της ακρόασής του.

Bandcamp