Space Gravel

Έχουν περάσει οι εποχές που το όνομα του συγκροτήματος σηματοδοτούσε και κάτι για τη μουσική τους. Αυτό όμως δεν ισχύει καθόλου για τους Αθηναίους Space Gravel που θα μπορούσαν με το που συστήνονται να τελειώνουν και οποιαδήποτε συζήτηση για το τι παίζουν. Η μουσική τους είναι διαστημική (προφανώς) και τραχιά όπως το χαλίκι. Τι καλύτερο λοιπόν από το συνδυασμό αυτών των δύο τόσο για όνομα όσο και για ηχητική περιγραφή; Εναλλακτικά, αν θέλετε να μιλήσουμε με πιο μουσικούς όρους, κατατάξτε τους στην βαριά διαστημική ψυχεδέλεια, αυτή που συνορεύει με το μεταλλικό stoner. Α, και αφαιρέστε από το μυαλό σας οποιαδήποτε φωνή. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ακριβώς 40 λεπτά καθαρού instrumental.

Αν όλα αυτά σας φαίνονται πολυακουσμένα, δεν έχετε και πολύ άδικο, από την άλλη όμως κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί μία νέα δουλειά όταν είναι καλοπαιγμένη και οι Space Gravel σίγουρα προσφέρουν ακριβώς αυτό: Μία γνώριμη μουσική πρόταση, εκτελεσμένη με κέφι και ουσία. Το βασικό τους τρυκ, όπως αρμόζει εξάλλου στη μουσική τους, είναι η ισορροπία ανάμεσα σε βάρος και μελωδία. Τα σημεία εκείνα δηλαδή όπου εναλλάσσονται ή συνυπάρχουν οι χαμηλές συχνότητες με τις μελωδικές γραμμές της κιθάρας, οι ατμόσφαιρες από τα πεταλάκια με τα ξεσπάσματα και τις αλλαγές ταχύτητας.

Όλα τα παραπάνω κατά τη γνώμη μου παρουσιάζονται καλύτερα στα "Eastbound" και "Hot Finger". Το πρώτο πιο βαρύ, αργόσυρτο, δε θα τολμήσω να το πω doom αλλά δεν θα ένιωθε και άβολα με τον χαρακτηρισμό, είναι αυτό που δείχνει πώς μπορείς να φτιάξεις πολλά με τα λίγα, πώς μπορείς να αποκαλύψεις, κάτω από τη δύναμη και την επανάληψη, την ευαισθησία και την εξέλιξη. Το δεύτερο είναι κάπως διαφορετικό παρότι χρησιμοποιεί παρόμοια υλικά. Αυτό ρυθμικά τρέχει, παρασέρνει τον ακροατή, στριφογυρίζει και χορεύει, κοντοστέκεται και ορμάει ξανά, δίνει στις κιθάρες πιο δυναμικό ρόλο αλλά ταυτόχρονα τις κρατάει δέσμιες της ρυθμικής βάσης. Το γεγονός ότι γενικότερα είναι ο ρυθμός που ορίζει τις συνθέσεις και οι κιθάρες αποτελούν το γαρνίρισμα που τις ομορφαίνει μπορεί εξίσου να αποδοθεί στο συγκεκριμένο είδος μουσικής ή στο γεγονός ότι ως μοναδικός συνθέτης αναφέρεται ο μπασίστας του συγκροτήματος, Δημήτρης Κόφφας.

Εν μέρει εξαίρεση στο παραπάνω αξίωμα αποτελεί το "Cat Style" όπου οι κιθάρες διεκδικούν πιο ενεργό lead ρόλο παίζοντας καθαρότερα σχήματα αλλά και φανερώνοντας επίσης κάποια όρια στις ιδέες και τη φαντασία τους. Τα υπόλοιπα τρία τραγούδια του δίσκου ακολουθούν λίγο ή πολύ το μοτίβο όπως το ορίσαμε προηγουμένως. Παρότι πάντοτε αξιόλογα και συνολικά ένα ευχάριστο άκουσμα ως ολότητα, δεν ξεπερνάνε τα όρια που έθεσαν οι ίδιοι στις καλύτερες στιγμές τους. Το "Inside" είναι σίγουρα κάτι παραπάνω από άσκηση ύφους και, παρότι όχι καινοτόμο, έχει την προσωπικότητα για να σταθεί αντάξια στο χώρο του. Αν όμως οι Space Gravel θέλουν να δημιουργήσουν μεγαλύτερο αντίκτυπο, τότε σίγουρα πρέπει να βρουν τον τρόπο να προσθέσουν περισσότερες ιδέες, περισσότερες λεπτομέρειες στη μουσική τους.