Eivør

Όπως θα σου πει οποιοσδήποτε με τη στοιχειώδη εμπειρία από κάποιο ρόλο σχετικό με ανθρώπινο δυναμικό, ένα βιογραφικό δεν λέει ποτέ όλη την αλήθεια, πάντα όμως δίνει ένα ικανό μέρος της μεγάλης εικόνας, και κάτι περισσότερο αν ξέρεις πώς/πού να κοιτάξεις. Η περίπτωση της Eivør Pálsdóttir στέκει σαν λαμπρή επιβεβαίωση του κανόνα. Φαινομενικά το όνομά της μπορεί να άρχισε να ξεφεύγει προς το ευρύ ακροατήριο, εισαγωγικά στην ευχέρειά σου, μετά τη συμβολή της στα πρόσφατα God Of War και το τηλεοπτικό "The Last Kingdom", πίσω από αυτό όμως κρύβεται μία πορεία κοντά δύο δεκαετιών.

Είτε το φταίξιμο φορτωθεί στη στρεβλή νοοτροπία της μεγάλης μουσικής μηχανής, είτε η ανάγνωση γίνει από την πλευρά της αναζωπύρωσης του nordic folk ύφους και των παρακείμενων ιδιωμάτων, το αποτέλεσμα μένει. Η καλλιτέχνιδα από τις Νήσους Φερόε βρισκόταν εκεί πριν την παραμικρή υποψία ατμοσφαιρικής μόδας. Το ότι, έστω ετεροχρονισμένα, παίρνει τα λουλούδια της φαντάζει σαν σταγόνα δικαιοσύνης. Αν χρειάζονται αποδείξεις, ένα διαγώνιο πέρασμα στους 10 (ολογράφως, δέκα) ολοκληρωμένους δίσκους της δημιουργού, αφήνοντας έξω συμμετοχές, συνεργασίες και σάουντρακ, αρκεί για να τις σερβίρει όλο στυλ.

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, αν μπαίνοντας εδώ περιμένεις να βρεις μία εύκολη παραλλαγή σε ένα παλαιάς-κοπής-σκανδιναβικό-και-τριγύρω θέμα, πιθανότατα θα παραξενευτείς. Σίγουρα, υπάρχουν αναφορές και ορισμένοι παραλληλισμοί έχουν λογική. Την ίδια στιγμή, οι κλωστές που ενώνουν το σύνολο με δημιουργούς όπως η Anna Von Hausswolff ή η Myrkur, για παράδειγμα, είναι περισσότερο νοητές παρά πραγματικές, ενώ το μακρινό παρελθόν χρησιμοποιείται σαν πηγή έμπνευσης αντί για σημείο αναφοράς. Οι αποχρώσεις ξανοίγουν μόνο ελάχιστα. Η παραγωγή αφήνει γνήσια σύγχρονη αίσθηση. Τα περάσματα στα αγγλικά προσθέτουν λίγο ακόμα.

Με ένα παράξενο τρόπο, ίσως και όχι, τα σαράντα λεπτά του "Tungl" πηγαίνουν με σιγουριά ένα βήμα μπροστά τη δισκογραφία της Eivør και ταυτόχρονα λειτουργούν σαν καλωσόρισμα προς εκείνες κι εκείνους που είχαν μηδενική ή επιδερμική επαφή. Όσο άκοπα μπορεί να γίνει εικόνα περίπου κάθε κομμάτι του άλμπουμ σε εκδοχή χωρίς ηλεκτρισμό, τόσο άνετα θα μπορούσε να περάσει το "Drekafljóð" σε μικρές και μεγάλες οθόνες στα πλαίσια μιας noir αφήγησης. Οι ερμηνείες αποπνέουν προσωπικότητα. Το ντουέτο με την Elinborg στο "Fangað" κουμπώνει υπέροχα. Η ισορροπία ανάμεσα στο σκοτάδι και το φως διατηρείται μαεστρικά.