Iommi

Κάτι παραπάνω από ένα χρόνο πίσω, ο κόσμος βίωνε το ύστατο συναυλιακό χαίρε των Black Sabbath, σε έναν αποχαιρετισμό που αφορούσε και τον αξέχαστο Ozzy Osbourne, αλλά και την ίδια τη θρυλική μπάντα, τουλάχιστον με την ονομασία που όλοι την γνωρίσαμε. Αυτό, βέβαια, δεν σήμαινε και παύση δημιουργικών εργασιών για τα υπόλοιπα μέλη της, προεξέχοντος του Tony Iommi, με τον ιστορικό ηγέτη της και πατέρα του heavy metal ήχου να επανέρχεται φέτος δισκογραφικά, με την τυπικά τέταρτη προσωπική του κυκλοφορία.

Πάμε πίσω δεκαέξι χρόνια, στο High Voltage Festival του 2010. Ο Ronnie James Dio έχει αποβιώσει ελάχιστο καιρό πριν και οι εναπομείναντες Heaven & Hell δίνουν την ύστατη συναυλία τους, σαν έναν φόρο τιμής στη μνήμη του σπουδαίου ερμηνευτή. Εκεί, τα τεράστια παπούτσια του σε ό,τι αφορά τις ερμηνευτικές απαιτήσεις των συνθέσεων, θα αναλάβουν ο Glenn Hughes, μια επιλογή που αιτιολογείται από τις παρουσίες του τελευταίου στο "Seventh Star", αλλά και τα δύο προσωπικά άλμπουμ του Tony Iommi, κι ο Νορβηγός Jorn Lande.

Στο σήμερα, ο τελευταίος αποτελεί τον τραγουδιστή στο πολυαναμενόμενο "From The Dark", την δισκογραφική επιστροφή του Tony Iommi, αποτελώντας μάλλον την πιο προφανή επιλογή που μπορούσε να γίνει – και πιο ταιριαστή για αυτό που είχε στο μυαλό του ο 78χρονος κιθαρίστας, παραμερίζοντας τους ουτοπικούς, ανεκπλήρωτους ευσεβείς πόθους για μια συνεργασία με τον Tony Martin. Ο Νορβηγός, άλλωστε, είναι ένας πεπειραμένος μουσικός με ορισμένα κορυφαία δείγματα γραφής στο ενεργητικό του, δεδομένα εξοικειωμένος με τη μουσική των Black Sabbath και με μια χαρακτηριστική φωνάρα που, ιστορικά, έχει αποδειχθεί ότι ταιριάζει με τα δημιουργικά «θέλω» του Iommi από το 1980 κι έπειτα.

Ο ίδιος, διαθέτει το ιδανικό φωνητικό κράμα που συνδυάζει τις χροιές των David Coverdale (τραγουδιστή που ο Iommi ήθελε να συνεργαστεί) και Ronnie James Dio, έχει αναφέρει τον τελευταίο ως μια από τις σπουδαιότερες επιρροές του (έχει κυκλοφορήσει, μάλιστα και το άλμπουμ διασκευών "Dio", το 2010) και αποτελεί έναν ενεργό, ακμαίο μουσικό με τη δική του πορεία. Έτσι, η αξιοποίηση του στο νέο εγχείρημα του Tony Iommi τον θέλει να έχει άμεση εμπλοκή στο συνθετικό και στιχουργικό πλαίσιο του δίσκου, αποτελώντας τον πιο ενεργό μουσικό συνεργάτη του νέου lineup για το δίσκο, που περιλαμβάνει και τους Karl Brazil και Becky Baldwin στο κομμάτι του rhythm section.

Στα καθέκαστα, λοιπόν, το "From The Dark" αποτελεί τον φυσικό διάδοχο του "The Devil You Know", όντας ένας στιβαρός, συνεπής και χαρακτηριστικός δίσκος των αγαπημένων Iommi μανιέρων, απόλυτα απολαυστικός για όσο διαρκούν τα οκτώ κομμάτια που τον απαρτίζουν. Τα δύο singles που έχουν έρθει ήδη στο φως είναι αρκετά αντιπροσωπευτικά του άλμπουμ, με το "World Alone" να στέκει ως μάλλον το πιο αδύναμο τραγούδι του δίσκου και το "Stormwatcher" να είναι σαφώς ανώτερο, ένα catchy mid tempo άσμα που βασίζεται στην έντονη ερμηνεία του Lande για να κερδίσει τις εντυπώσεις. Από εκεί και πέρα, στα υπόλοιπα έξι τραγούδια κρύβονται οι πραγματικές κορυφώσεις του υλικού, αρχής γενομένης με το εμφατικό εναρκτήριο "Over The Violent Sun", με το up tempo riffing του Iommi να κρύβει τον ήλιο με τη σκοτεινή, πομπώδη του αύρα.

Προσωπικά αγαπημένα, δε, στέκουν τα σαφώς πιο doom "Black Times", "Beyond The Dead" και το καταληκτικό "Legacy", όπου το επιβλητικό, αργόσυρτο heavy riffing του Iommi δένει υπέροχα με την εύπλαστη, στοντόρεια φωνή του Lande. Δεδομένα, ο Iommi ήθελε να μπορεί να κάνει έναν ακόμη δίσκο με τον Ronnie James Dio και, δίχως ίχνος υποτίμησης, ο Lande αποτέλεσε την μόνη ρεαλιστική εναλλακτική αυτή τη στιγμή, για ένα αποτέλεσμα όσο το δυνατόν εγγύτερα σε αυτό.

Τα όσα ακούμε, δε, δικαιολογούν απόλυτα αυτήν την επιλογή, αφού το ύφος, τα μουσικά και στιχουργικά μοτίβα και, φυσικά το χαρακτηριστικό κιθαριστικό παίξιμο δηλώνουν το παρών, οι κλιμακώσεις και οι κορυφώσεις υπάρχουν στα αναμενόμενα πλαίσια και ο Νορβηγός παραθέτει, αναμενόμενα, κορυφαίες ερμηνείες. Αυτό το οικείο, το ιστορικά βαρυσήμαντο αλλά και αντικειμενικά θελκτικό αποτελεί συγκριτικό πλεονέκτημα του "From The Dark", καθώς ένας από τους μύθους του σκληρού ήχου συνεχίζει να δημιουργεί, αγέρωχος, στο πιο υψηλό επίπεδο.

Είναι, λοιπόν, το "From The Dark" ένας από τους δίσκους της χρονιάς για εφέτος; Δεδομένης της απήχησης του δημιουργού του και του ειδικού βάρους που εκείνος φέρει σε κάθε του καλλιτεχνική έκφανση, αυτό έμοιαζε εξαρχής ως αξίωμα. Άλλωστε, ο Tony Iommi δεν έχει την ανάγκη να ξαναγράψει την ιστορία ή να αναμετρηθεί με τα φαντάσματα της δικής του κορυφαίας δισκογραφίας, ασχέτως αν ο μέσος ακροατής πέφτει στην παγίδα να συγκρίνει, αναπόφευκτα, κάθε τι νέο, μέσα από το πρίσμα όσων έχουν προηγηθεί.

Η κληρονομιά γίνεται βάρος όταν ο δημιουργός νιώθει την υποχρέωση να επαναλαμβάνει τον εαυτό του για να δικαιολογήσει την καλλιτεχνική του ύπαρξη. Αντιθέτως, ο Iommi δεν δημιουργεί από υποχρέωση, μα από γνήσια δημιουργική ανάγκη, χρησιμοποιώντας το γνώριμο σκοτάδι ως πρώτη ύλη για τις εδώ εμπνεύσεις του. Σίγουρα, ο σεβασμός στην ιστορία δεν καταργεί την τυχόν κριτική που αφορά το ποιόν του άλμπουμ, ούτε η υστεροφημία αποτελεί ασυλία για πιθανά δημιουργικά «ατοπήματα». Μα, σε ένα συνολικό αποτέλεσμα καλοπαιγμένο, γνώριμο και ουσιωδώς ποιοτικό, και μόνο το γεγονός της δραστηριοποίησης του ανθρώπου που γέννησε το σκληρό ήχο, αρκεί για να μας απασχολήσει δίχως περιττά «αλλά».