Sear

Ο πρώτος δίσκος των Sear είναι μια επιστολή αγάπης στη γιαγιά του τραγουδιστή και κιθαρίστα της μπάντας, Austin. Είναι ο άνθρωπος που τον μεγάλωσε και η μοναδική οικογένεια που έχει. Βλέποντας την άρρωστη εδώ και καιρό, η ευχή του είναι απλώς να ηρεμήσει χωρίς να βασανίζεται άλλο. Όσο κι αν η απώλεια της θα έκανε τον κόσμο του πιο μίζερο.

Όταν μία μπάντα έχει τόσο ισχυρό σημείο εκκίνησης για να γράψει μουσική ελπίζεις σε μια δουλειά πολύ συναισθηματική, με ειλικρινή ήχο και δυνατή ατμόσφαιρα. Το blackened hardcore των Αμερικανών Sear είναι ακριβώς έτσι. Βαρύ στη συναισθηματική του προσέγγιση, με μελωδίες που περνάνε στο κέντρο της καρδιάς και ερμηνείες γεμάτες πόνο, απόγνωση και πάθος. Οι οκτώ συνθέσεις του, συνολικής διάρκειας 16 λεπτών, έχουν παρόμοια ηχητική απόχρωση. Ακούγοντας κάποιο από τα "Generational Blues" ή "Prayer From A Sinful Man" αποκτά κάποιο καλή εικόνα της προσέγγισης του "O Merciful". Συνδυασμός μελωδικών μερών και ακραίων ξεσπασμάτων που ξεκινάνε από το hardcore, ή το post-hardcore, και κινούνται είτε σε πιο black μονοπάτια είτε στα άγρια τοπία του sludge.

Αν και το άλμπουμ ξεκινάει με ακραίο ξέσπασμα, γενικά θα έλεγα ότι οι χαμηλότεροι ρυθμοί και η ισορροπία που προσφέρουν οι, συχνά χωρίς παραμόρφωση, κιθάρες στα έντονα φωνητικά συμβάλλουν σημαντικά στη διαμόρφωση του συνολικού αποτελέσματος. Κάθε φορά που η ένταση κορυφώνεται σε κάποιο ξέσπασμα ή κάποιο επιθετικό riff γίνεται πιο ισχυρή από τον τρόπο που χτίζεται η δομή ως εκεί.

Στην ολοκληρωμένη εικόνα του δίσκου είναι καθοριστικής σημασίας τα παιξίματα του ντράμερ, που πραγματικά κατευθύνουν συχνά όλη τη πορεία της μουσικής. Μαζί με το μπάσο, το δίδυμο Nate και Travis φτιάχνουν ένα πολύ δυνατό rhythm section.

Γενικά το "O Merciful" είναι ένας πολύ σκληρός δίσκος με σημεία που μπορούν να λυγίσουν το ακροατό, οποία κι αν είναι η διάθεση του μπαίνοντας στο άλμπουμ. Ταυτόχρονα έχει όμως αρκετό groove για να προκαλέσει το πολυπόθητο κοπανημα που μπορεί να φέρει μια κάποιου είδους απελευθέρωση από τη μελαγχολία. Αυτό που δεν ένιωσα να έρχεται είναι η κάθαρση στο τέλος. Όσο πόνο έφερε τον εκτόνωσε μόνο με βίαιους τρόπους αφού το τέλος έρχεται εντελώς απότομα. Αν επέλεγα κάτι να αλλάξει, αν και η τωρινή του στάση είναι προφανώς επιλογή και όχι συγκυρία, θα ήταν να μπει ένα ακόμη τραγούδι που να ακούγεται πιο κλείσιμο και να με αφήνει πιο άδειο τελειώνοντας.

Από την άλλη έχω να πω μόνο θετικά για τον άψογο ήχο του. Έχει δύναμη, χώρο για όλα τα όργανα, βγάζει το πάθος αλλά και τη σκληρή άποψη των συνθέσεων σε ένα πολύ φυσικό και ταυτόχρονα άγριο αποτέλεσμα. Ο John Howard (δεν είναι αυτός των Threat Signal, που είχε τραγουδήσει και σε ένα άλμπουμ των δικών μας Slaveatgod), που ανέλαβε την παραγωγή, έχει κάνει σοβαρή δουλειά εδώ.

Γενικά η πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά των Sear είναι πολύ καλή, έντονη, συναισθηματικά ζόρικη και χωρίς ίχνος συμβιβασμού σε αυτό που θέλει να κάνει. Οι δύσκολες στιγμές της χρονιάς είμαι σίγουρος ότι θα με κάνουν να επιστρέφω εδώ αρκετά και με αυτό το σκεπτικό θα πρότεινα να μην την προσπεράσετε αυτή τη κυκλοφορία. Μπορεί να αποδειχθεί καλός φίλος.