Polychrome

Δημιούργημα των αδελφών Simon και Maxime Senizergues στα keyboards και την κιθάρα αντίστοιχα, οι οποίοι μοιράζονται και τα φωνητικά, το "Someday" είναι η δεύτερη κυκλοφορία για το γαλλικό συγκρότημα. Το να προσπαθήσεις να περιγράψεις το τι ακριβώς παίζουν οι Polychrome δεν είναι εύκολη υπόθεση και ειλικρινά δεν είμαι σίγουρος και αν έχει νόημα. Θα μπορούσαμε εύκολα να τους κατατάξουμε κάτω από τη μεγάλη ομπρέλα του progressive rock για να μπορέσουμε να έχουμε ένα μέτρο συνεννόησης αλλά οι συμπαθείς Γάλλοι είναι πολλά περισσότερα.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το "Someday" είναι ένα concept άλμπουμ. Όπως εκείνα τα άλμπουμ από τα σπουδαία συγκροτήματα της δεκαετίας του 70. Τους Genesis, τους Yes, τους Pink Floyd, τους CAN, τον Frank Zappa. Εξερευνά τη σχέση του ανθρώπου με το χρόνο. Ακολουθεί τον κύκλο από την ανατολή του ηλίου ως το επόμενο πρωί, με κεντρική ιδέα ότι το πέρασμα από τη Γη, είναι απλά μια σπίθα από κάτι πολύ μεγαλύτερο. Κάθε τραγούδι, από τα δέκα συνολικά του άλμπουμ στα 47 συνολικά λεπτά, καλύπτει ένα μικρό κομμάτι μια ημέρας και το μετατρέπει ως ένα σημάδι της ανθρώπινης παρουσίας εδώ. Το μέλλον είναι αβέβαιο αλλά χαρακτηρίζεται από τις ελπίδες και τις αμφιβολίες μας. Αυτό υποδηλώνει και ο τίτλος του άλμπουμ.

Ξεκίνημα της «ημέρας» λοιπόν με τα "L’Aurore" και "I Feel Good" και ηχητικά αγγίζουμε το progressive rock των Genesis, εποχής Peter Gabriel. Συνέχεια σε πιο jazz rock mood με το "Daydreamer", για την ανάγκη που έχουμε πολλές φορές να ξεφύγουμε από την άχαρη πραγματικότητα, με μια δόση από Beatles αύρα στη μελωδία των φωνητικών. "The Dog and the Frog" μια ιστορία υπό μορφή παραμυθιού στο ίδιο μουσικό jazzy ύφος όπου περιγράφει στην ουσία, το πως γνωρίστηκαν τα μέλη της μπάντας, με κάθε μέλος να συνδέεται μεταφορικά με ένα μέλος του ζωικού βασιλείου.

"Another Day" η περιγραφή της τάσης του ανθρώπου για αναβλητικότητα της επίλυσης των θεμάτων του. Μια έμμεση αναφορά στη σύγχρονη περιβαλλοντολογική κρίση με ένα sophisti pop ήχο. "Le Crépuscule" ένα ιντερλούδιο για τη δύση του ηλίου που θα οδηγήσει στη νύχτα με το "Give me Five", για την ανάγκη να ξεφύγουμε, να χαλαρώσουμε από το κυνήγι του χρόνου. Ηχητική αναφορά στους CAN εδώ με έντονο μπάσο να δίνει το ρυθμό και τα μινιμαλιστικά πλήκτρα να κρατούν τη μελωδία.

"Andy" και στο νου έρχονται οι Pink Floyd της "Wish You Were Here" περιόδου για να περιγράψουν την επιστροφή προς το σπίτι μέσα στη νύχτα, μέσα από ένα κυκεώνα σκέψεων που μπορούν να μας κατατρέχουν αλλά και την αχτίδα φωτός που από το τέλος του τούνελ εμφανίζεται για να επιβεβαιώσει ότι πάντα υπάρχει ελπίδα ακόμα και εκεί που θεωρούμε ότι είμαστε σε αδιέξοδο. "Remember", οι αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας ως καταφύγιο από την πραγματικότητα, τότε που ο χρόνος κυλούσε αργά, "remember the child who’s lost in your mind, the one who believed, who dreamed all the time". Για το κλείσιμο, το αχνό φως της επόμενης ημέρας, "L’Aube". Μια νέα ημέρα αρχίζει, η ελπίδα ξαναγεννιέται.

Οι Polychrome με το "Someday" ενώ εμπνέονται από πολλά και διαφορετικά ακούσματα, περνώντας τα μέσα από το δικό τους φίλτρο, καταφέρνουν να δημιουργήσουν κάτι καινούργιο. Κάτι ανάλογο σε αυτόν ακριβώς τον ήχο τα τελευταία χρόνια, έχω ακούσει μόνο από τους The Claypool Lennon Delirium. Αξίζει της προσοχής σας.

Spotify
Bandcamp