Nickelback

Αν δέκα χρόνια πίσω με έπιανε κάποιος και μου πάσαρε για πρόμο ένα δισκάκι με το υλικό του "Everything Under The Sun", χωρίς την παραμικρή επιπλέον πληροφορία, νιώθω ότι δεν θα χρειαζόμουν πάνω από μερικά λεπτά για να καταλήξω στο προφανές συμπέρασμα. Είναι οι Nickelback και κάνουν καλά αυτό που ξέρουν. Όχι στα καλύτερά τους, ίσως, αλλά τι με αυτό; Οι κορυφές της δεκαετίας του 2000 ήταν τόσο ψηλές, που μόνο η σκέψη της επανάληψης θα φάνταζε παράλογη.

Δεν θα προσποιηθώ ότι θυμάμαι ακριβώς τις σκέψεις μου στην πρώτη ακρόαση του "Feed The Machine", μερικούς μήνες μετά το παραπάνω φανταστικό σενάριο, δεν πρέπει ωστόσο να απείχαν ιδιαίτερα. Όπως τότε, έτσι και τώρα, τα βασικά συστατικά παραμένουν απαράλλαχτα και η γνωστή συνταγή ακολουθείται κατά γράμμα. Από μόνες τους, η απουσία αμφιβολίας και η μηδενική πιθανότητα ενός «μήπως είναι κάποιοι που θέλουν να ακουστούν έτσι;» ενδεχομένου, έχουν κάμποσα να πουν.

Είτε διαβαστεί σαν σφραγίδα προσωπικότητας είτε σαν μανιέρα, το αποτέλεσμα παραμένει. Η τετράδα από τον Καναδά ξεκίνησε την πορεία της υπηρετώντας ένα ύφος που ισορροπούσε ανάμεσα στα κλισέ και τα hooks, συνέβαλε τα μέγιστα ώστε να γιγαντωθεί, αλλά εν τέλει δεν περιορίστηκε στα στενά όριά του. Το επακόλουθο μίσος ήρθε σαν επιβεβαίωση του τρίτου νόμου του Νεύτωνα. Όραμα, συγκυρίες, έμπνευση, μάρκετινγκ, κάθε ανάγνωση έχει βάση, μέχρι ενός βαθμού έστω.

Σε περίπτωση που ήμουν με πιστόλι στον κρόταφο κι έπρεπε να βρω τι διαφορετικό φέρνει στο τραπέζι η μπάντα στο ενδέκατο άλμπουμ της, πιθανότατα θα σήκωνα ώμους και θα αποδεχόμουν κατσούφικα τη μοίρα μου. Μία country-ish πινελιά εδώ ή ένα πέρασμα του Deadpool Ryan Reynolds παραπέρα δε περνάνε, προφανώς. Ένα προσεκτικό μάτι θα σχολιάσει ότι το σύνολο αφήνει τα έντονα φώτα του "Get Rollin'" για μια πιο ήπια χρωματισμένη παλέτα, κι αυτό όμως δεν είναι κάτι το πρωτόγνωρο.

Τα γκάζια για καλημέρα των "Rattle The Cage" & "Bones For The Crows" μοιάζουν βγαλμένα από τις σελίδες του στραπατσαρισμένου αλλά ποτέ ξεχασμένου post-grunge βιβλίου. Στις μεσαίες ταχύτητες, όχι απρόσμενα, ο στόχος μία χάνεται και μία βρίσκεται. Το "Lift Somebody Up", από την ανάποδη, ζέχνει zeroes με την πλέον κραυγαλέα έννοια. Για ολοκληρωμένη εμπειρία προτείνεται προβολή του τιμιότατου "Hate To Love" ντοκιμαντέρ και σφήνα το "Nightmare Tripping", για την αλητεία.