The Strokes

Πολλά μπορούν να ειπωθούν για τους Strokes, αλλά ας συμφωνήσουμε πως τα δύο πρώτα τους άλμπουμ είναι δίσκοι - σταθμοί στην αναγέννηση του rock στον 21^ο αιώνα.  Έκτοτε, η δισκογραφική πορεία του σχήματος του Julian Casablancas μπορεί να μην έπιασε ποτέ ανάλογες κορυφές, εκπλήξεις ή συγκινήσεις, παρέμεινε όμως πιστή ως προς το τι αποζητά από τη μουσική. Το φετινό άλμπουμ του σχήματος, "Reality Awaits", κυκλοφόρησε εν μέσω μιας γενικής αίσθησης πως οι Strokes θα επιχειρήσουν μια ουσιώδη παρέμβαση στο σύγχρονο πολιτισμικό γίγνεσθαι.

Ο διάδοχος του προ εξαετίας "The New Abnormal" βρίσκει το σχήμα να πειραματίζεται με τον ήχο του. Ο πυρήνας, παραμένει το garage/indie-post-punk που χαρακτηρίζει την μπάντα, αλλά αυτή τη φορά, τα synths, οι mid-tempo μελαγχολίες και ανά στιγμές η γενικότερη αισθητική προσέγγιση, μοιάζει να παίρνει αντιδάνεια από το έτερο σχήμα του Casablancas, τους Voidz. Το "Reality Awaits" όμως, επιθυμεί να αυτοπαρουσιαστεί με μια μηχανιστική διάθεση. Τα κοφτά, και συχνά σπιρτόζικα, κιθαριστικα μέρη περνούν μεν στο προσκήνιο, αλλά λειτουργούν και ως έτερος πόλος για την επιλογή να χρησιμοποιηθεί autotune στα φωνητικά.

To "Reality Awaits", λειτουργεί ως μια κυνική, απόμακρη ανασκόπηση της σύγχρονης εποχής, με τρόπο που ανά στιγμές κάνει τον Julian να «μοιάζει με κρετίνο», που λέει και το νέο-λαϊκό άσμα. Επί της ουσίας, οι Strokes αναστοχάζονται, με ελαφρώς παρόμοιο τρόπο με τους Interpol φέτος, τη θέση τους ως μεσήλικες στη σημερινή εποχή, το πως εκλαμβάνουν πλέον τη δημιουργία, τις διαπροσωπικές σχέσεις, τον κόσμο που τους φαντάζει ξένος. Αυτό το ειρωνικό κλίμα, καθίσταται σαφές και από το συνδυασμό τίτλου και εξωφύλλου. Ο πίνακας "Cowboy" (1989) του Richard Prince, ενός ζωγράφου που επιχειρούσε να αποτυπώσει τις κρυφές επιθυμίες της αμερικανικής κοινωνίας και τα αλλοτριωμένα της φαντασιακά, εδώ μοιάζει σαν μια ξεθωριασμένη μαρκίζα από πακέτα Marlboro, μετατρέποντας έτσι το εκκεντρικό "Lonely In The Future" ως ένα από τα κομμάτια - σημεία αναφοράς του δίσκου.

Οι Strokes, υπό μια έννοια, αυτοσαρκάζονται, μετατρέποντας κάθε καλλιτεχνική επιλογή του "Reality Awaits" σε μια κίνηση με διπλές αναγνώσεις. Το σχήμα που εν πολλοίς χρεώθηκε την αναβίωση ενός ήχου όσο και λοιδορήθηκε για την μουσική του απλότητα, συνέλαβε σε μεγάλο βαθμό το zeitgeist μιας εποχής και γενιάς, και τώρα πασχίζει να χωρέσει στο κάδρο της μουσικής βιομηχανίας. Υπό αυτή την άποψη, αν αποδεχθούμε τη φωνητική προσέγγιση ως ένα εργαλείο μετα-σχολιασμού που κάνει ακόμη πιο ξένο και άβολο το αποτέλεσμα, ενώ η μελαγχολία του υπόσχεται οικειότητα, κομμάτια όπως το περιπετειώδες "Dine N’ Dash" με την disco υφή του αποκτούν άλλη υπόσταση. Το συγκεκριμένο, αποτελεί μια από τις πιο ενδιαφέρουσες συνθέσεις των τελευταίων 20 ετών για το σχήμα και ανεβάζει τον πήχη μιας κυκλοφορίας που δυστυχώς βέβαια, συχνά παραμένει απλώς ενδιαφέρουσα.

Η μπαλάντα του "Falling Out Of Love", αδυνατεί εξαιτίας των φωνητικών να προσγειωθεί στο μαλακό υπογάστριο του ακροατηρίου, παρά την όμορφη κορύφωσή της. Το "Going Shopping", αρχετυπική Strokes σύνθεση, αποκτά περισσότερο νόημα μέσα από το video-clip του, αν και δεν ευστοχεί πλήρως ηχητικά ή θεματικά. Προηγουμένως, το "Going To Babble On", με τον ειρωνικό ψευδοπολιτικό του σχολιασμό, αντηχεί το πνεύμα της Νέας Υόρκης από την σκοπιά ενός σχήματος που έχει ανδρωθεί σε αυτή και πλέον το αποξενώνει.

Το "Reality Awaits", μέσα στις όποιες ακροβασίες του φροντίζει να διαθέτει τα απαραίτητα βέλη ώστε να διαπεράσει τις άμυνες και τις αναστολές όσων επιθυμούν να συνδεθούν μαζί του. Οι πιο μεγαλεπίβολες στιγμές του, άλλοτε καταρρέουν υπό το βάρος τους ("Tyrants Of A Mellow Moon"), και άλλες όπως το υπέροχο "The Fruits Of Conquest" αναδεικνύονται εξαιτίας της σπιρτάδας τους, η οποία αφομοιώνει τις επιμέρους επιρροές σε ένα άμεσο και συμπαγές αποτέλεσμα.

Οι Strokes επέστρεψαν με ένα από τα πιο ενδιαφέροντα άλμπουμ της πορείας τους. Αν και πολύς κόσμος θέλει να ασχολείται με το clout και την παραφιλολογία γύρω από τους στίχους ή τις δηλώσεις του σχήματος, ή ακόμη και να απορεί αν όντως ζούμε ένα "strokes summer", θα προτιμήσω να μείνω στην έρημο του πραγματικού. Εκεί όπου ανάμεσα στους αμμόλοφους ένας καβαλάρης αναζητά μια πηγή του παλαιού κόσμου να δροσιστεί και να ξεπλύνει τον κυνισμό του. Θα το καταφέρει με μερικές δροσερές γουλιές, υπό το ηχόχρωμα κομματιών που είναι καλύτερα από όσο περιμέναμε, εξαιτίας της αφοπλιστικής τους ειλικρίνειας, που είναι και η ουσία της τέχνης ενάντια της τεχνικής. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα όμως, και αυτή η ειρωνία σκεπάζει την αξιοπρεπή επιστροφή των Strokes.

Spotify

Youtube